Flaming Lips – At War With the mystics

Το συγκρότημα από την Οκλαχομα χτυπάει για άλλη μια φορά. 23 χρονιά μετά την δημιουργία του και 20 χρονιά μετά από τον πρώτο του δίσκο, συνεχίζει να προχωράει. Και πραγματικά συνεχίζει να πειραματίζετε με τον τρόπο που το κάνει την τελευταία 8ετια. Είναι στα αλήθεια, σαν να έχει ανοίξει μια τρυπά στον χρόνο, και ένα συγκρότημα, των 70’s, να ορθέ να ηχογραφήσει σε σημερινό στούντιο, και να παίξει με τα καινούργια κόλπα της τεχνολογίας. Και ειδικά σε αυτό τον δίσκο που το θέμα του (όχι δεν είναι concept, εννοώ το artwork κυρίως) του είναι οι εξωγηινοι, με ένα ρομαντικό, κομιξοειδη τρόπο, μας θυμίζει ακόμα περισσότερο την δεκαετία του 70. Η μουσική , για άλλη μια φορά ξεφεύγει από τις συνηθισμένες φόρμες, που έχουμε μάθει, και πραγματικά πολύ δύσκολα μπορούμε να την περιγράψουμε. Κάντε τον κόπο να τους ακούσετε στο my space υπάρχει τραγούδι από τον καινούργιο δίσκο, αν και φορτώνει ψιλο δυσκολα, γιατί γίνετε πανικός από επισκέψεις. Γενικά συνεχίζουν εκεί που σταμάτησαν στο Yoshimi, σε λίγο πιο ροκ ρυθμούς, αλλά με απείρους πειραματισμούς, από space funk μέχρι βρώμικο rock’n’roll. Εντάξει, προφανώς δεν είναι, Soft Bulletin. Αλλά σίγουρα είναι από τους καλυτέρους δίσκους που θα ακούσουμε φέτος. Βεβαία εμένα, μου ταιριάζει ο δίσκος αυτός σε χειμερινές νυχτερινές περιπλανήσεις (κυριολεκτικά και μεταφορικά), με αποτέλεσμα τέτοια εποχή που τον απέκτησα, να με χαλάει λίγο, καθώς θέλω να νυχτώνει νωρίς, και μέσα στο ημίφως του δωματίου, και εκεί που το κρύο σε διαπερνά, να ακούγεται το at war with the mystics.

Όσοι από σας, έχετε τους 2 προηγουμένους δίσκους, θα το έχετε ήδη αποκτήσει. Αν δεν έχετε ακούσει τίποτα από αυτούς, καιρός να κάνετε την αρχή.

rainboy

Spice - Fred's bowling center

Αν ακούγοντας αυτό το δίσκο των spice κάποιος σας περιέγραφε τους μουσικούς που παίζουν σε αυτόν σαν κάτι τύπους με afro μαλλί βγαλμένους από τα γκέτο της Νέας Υόρκης που ηχογραφούν κομμάτια για λογαριασμό της εταιρείας Stax δεν θα είχατε κανένα λόγο να διαφωνήσετε. Παρόλ’αυτα εδώ μιλάμε για γερμανούς μέσα από το αννόβερο οι οποίοι παιζουν ένα funk τύφλα να’χει ο Curtis Mayfield.Ρυθμικές κιθάρες, εμπνευσμένα πνευστά και δυνατό μπάσο χαρακτηρίζουν τον ήχο τους. Το album εναλλάσει αρμονικά το χορευτικό με το αργό, ατμοσφαιρικό funk.Κυκλοφόρησε το 1994 και παρά το ότι μιλάμε για μια πολύ καλή δουλειά και για μια περίοδο που δεν υπήρχαν καλές κυκλοφορίες, πέρασε στην αφάνεια. Αναμφισβήτητα απαραίτητο για αυτούς που συμπαθούν έστω και ελάχιστα αυτό το είδος. Martin Bettinghaus - lead vocals

Noshi Prenk - keyboards

Doc Alfonso - guitar

Margot Gontarski - bass

Max Ogilvie - percussion

Ulli Schuster - drums

Goldfinger

CALEXICO – GARDEN RUIN

Ένα συγκρότημα που το έχουμε συνδέσει με το πορφυρό χρώμα την ώρα της δύσης του ηλίου. Που μας έμαθε ν αγαπάμε την ραστώνη αυτής της ώρας, ειδικά το καλοκαίρι. Που παίζουν οι δίσκοι τα απογέματα του καλοκαιριού, εδώ και 5-6 χρονιά, σε μόνιμη βάση, και μας ταξιδεύουν σε ερήμους, σε τεκιλες στην Καλιφορνία και στο Μεξικό. Μάλιστα πέρυσι μας έδωσαν το απίστευτο τραγούδι με την Nancy Sinatra, (burning down the spark) και λίγους μήνες πριν την συνεργασία με τους Iron & Wine, έτσι μας άνοιξαν αρκετά την όρεξη. Έτσι σήμερα το πρωί κατενθουσιασμένος πήρα το Garden Ruin και το έβαλα στο αμάξι να του ακούσω και…..
ΤΙ έγινε ρε παιδιά;;;;; Που είναι οι Calexico;;;;;
Ναι, ναι , ναι . αυτό που ακούς δεν έχει καμιά σχέση με τους Calexico που ξέρεις. Αυτό είναι τυπικό alternative rock άλμπουμ, σε μέτριους προς σιγανούς ρυθμούς. Πάνε τα μεξικάνικα λατινικα κόλπα, τα flamenco και τα country περάσματα. Εδώ είναι ένας απλός, αμερικανικού συ, ροκ δίσκος που αν είχε ηχογραφηθεί από αγνώστους με άλλο όνομα, δεν υπήρχε περίπτωση να παιχτεί πέρα από κανένα τοπικό κολεγιακό σταθμό.
Εντάξει, καταλαβαίνω ότι οJoey Burns και ο John Converti, είναι δημιουργικοί μουσικοί, και θέλουν να πειραματιστούν και να το ψάξουν και αλλιώς. Αλλά συνήθως για να το κάνουν αυτό, οι περισσότεροι πετυχημένοι μουσικοί, φτιάχνουν ένα side project. Κάτι το οποίο κάνουν και αυτοί, καθώς μέσα στην δεκαετία που υπάρχουν οι Calexico, έχουν κυκλοφορήσει και αρκετό προσωπικό υλικό ο καθένας. Επίσης η πορεία των περισσοτέρων είναι η ανάποδη. Όσο περνά ο καιρός ξεφεύγουν από το τυπικό ροκ.
Βεβαία μου έλεγε κάποτε ένας 40ρης που παίζε κιθάρα, ότι αφού φτάσεις να σχόλησε κάμποσο καιρό με την jazz, ξυπνάς ένα πρωί, τσιτώνεις τον ενισχυτή και παίζει το Smoke on the water. Λέτε να έπαθαν κάτι τέτοιο και οι φίλοι μας.;;
Εντάξει έχει και ενδιαφέρουσες στιγμές ο δίσκος, έχει και σημεία σε latin κλιματικές ή ρυθμούς, αλλά γενικά αυτά τα ψάχνεις με το μικροσκόπιο.
Πάντως το είδος που παίζουν είναι μοναδικό (ή τουλάχιστον δεν έχω ακούσει άλλο συγκρότημα να παίζει έτσι) και κάθε άλλο παρά κορεσμένο είναι. Οπότε μακάρι στις επόμενες ηχογραφήσεις να γυρίσουν στον ήχο που αγαπήσαμε.

Γιατί πάντα όταν σουρουπώνει, και κάνει αφόρητη ζεστή, το χέρι μας αυτόματα θα βάζει τα cd τους στο κασετόφωνο.

rainboy

BABYLON CIRCUS – DANCES OF RESISTANCE

Να και κάτι που πρώτοι παρουσιάζουμε στην Ελλάδα (καθώς άμα αναζητήσεις στο Google, δεν υπάρχει τίποτα γραμμένο στα ελληνικά). Λοιπόν οι Babylon Circus είναι μια ζωντανή μουσική κολεκτίβα από την Lyon, που υπάρχει από το 1995, με αρκετές αλλαγές μελών, με 4 δίσκους, και εκατοντάδες συναυλίες σε αυτά τα χρονιά. Το μουσικό τους στυλ, είναι πραγματικά ένα τσίρκο. Ένα πολύχρωμο μωσαϊκό, από δεκάδες μουσικά είδη, και παραδόσεις, παιγμένα με έναν ειδικό τρόπο. Με έναν τρόπο σαν να είσαι όντως σε ένα τέτοιο θέαμα (τσίρκο) και να ακούς διαφορές μουσικές. Περίεργο ε???? Πως γίνετε να είσαι στο τσίρκο και να ακούς μουσική???
Ούτε εγώ μπορώ να πω με σαφήνεια, αλλά άμα θυμηθείτε το live hell at pachinko των Mano Negra, θα αρχίσετε να καταλαβαίνετε με την μοιάζει. Τώρα ξεχάστε ότι ακούτε τους Mano Negra στο Τόκυο, και σκεφτείτε ότι ακούγεται μια γαλλική κολεκτίβα, σε ένα αντιπολεμικό φεστιβάλ, κάπου στην κεντρική Ευρώπη, απόγεμα καλοκαίρι. Τώρα μάλλον έχετε μια αρκετά πιο σαφή εικόνα για το πώς ακούγονται οι Babylon circus. Βεβαία αυτός ο δίσκος ηχογραφήθηκε πριν 2 χρονιά, και ταιριάζει πιο σ εκείνες τις μέρες.
Πως περνάνε τα χρονιά!!!! Πριν 3 χρονιά τέτοιο καιρό ήμασταν καθημερινώς στον δρόμο κόντρα στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράκ. Ετοιμαζόμασταν να πάμε στην Θεσσαλονίκη τον Ιούνη, και συζητάγαμε, για το αν έχει δημιουργηθεί ή τέλος πάντων δημιουργείται, το «κίνημα των κινημάτων», το «πολύχρωμο» κίνημα της αντί-παγκοσμιοποίησης κτλ. Αυτό το κίνημα τότε σημαδεύτηκε και τα «πολύχρωμα» τραγούδια που του ταίριαζαν. Μanu Chao κτλ. Τώρα που πέρασαν τα χρονιά, η οποία απατηλή αισιοδοξία για τέτοια κινήματα, έχει ξεχαστεί, και είναι ξεκάθαρες οι πολιτικές θέσεις όλων, και τώρα που φαίνεται ότι δεν είναι το ίδιο, οι Ζαπατιστας, οι Βασκοι, οι Νεπαλεζοι, οι Παλεστινιοι, οι Βενεζουελανοι, οι Κουβανοι, και ο Προντι, το ΚΚΓ, το ΚΚΙ κτλ, έμεινε να θυμόμαστε με χαμόγελο εκείνες τις ημέρες.
Και αυτό το χαμόγελο γίνετε μεγαλύτερο όταν ανακαλύπτεις τους Babylon Circus. Μουσική βγαλμένη από τότε, γραμμένη σε 2 γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά), μουσική για να σου θυμίζει εκείνες τις μέρες, (άλλωστε το πρώτο track είναι συνθήματα από πορεία εναντία στον πόλεμο στο Ιράκ), και όλα τα τραγούδια αναφέροντα σε παρόμοια θέματα, άλλοτε τελείως φανερά, και άλλοτε αλληγορικά Από κει και πέρα η μίξη, ska, reggae, jazz, και πιο ethnic στοιχειων, σε μια καρναβαλική ατμόσφαιρα, δεν σε ξενίζει ιδιαιτέρα. Αντιθέτως πια σου φαίνεται τελείως φυσιολογική. Προφανώς οι Babylon Circus δεν ανακάλυψαν αυτό το είδος, ούτε κάνουν τίποτα αλλά τώρα που καλοκαιριάζει, άλλο που δεν θέλουμε να ανακαλύπτουμε τέτοια δροσερά πραγματάκια, με χαρούμενη διάθεση.
Λοιπόν το cd, από ότι κατάλαβα δεν έχει διανομή στην Ελλάδα. Στην Γαλλία πωλείται προς 8,99 ευρώ, και δεν ξερώ τι χρεώνουν σε μεταφορικά. Σε διαφορά p2p μπορείτε να το βρείτε γενικά. Ενώ περισσότερες πληροφορίες στο site τους, το οποία με τα flashakia, μου έσπασε γενικώς τα νεύρα. ενναλακτικα δοκιμαστε στο myspace

rainboy

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: SHATTERED HOPE - "A View Of Grief" (demo CD)

Οι SHATTERED HOPE δημιουργήθηκαν το 2002 και κινούνται στο χώρο του ατμοσφαιρικού metal με αναφορές σε doom και death στοιχεία. Έχουν δώσει αρκετά live σε μικρά clubs αλλά και σε διάφορα ανοιχτά festival. To 2005 κυκλοφόρησαν αυτό εδώ το demo με τίτλο A View Of Grief. Περιέχει 6 κομμάτια εκ των οποίων το πρώτο είναι intro. Από την αρχή σε προϊδεάζουν για την καταθλιπτική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί σε όλο το demo τους. Και πως την σερβίρεις σωστά; Mε brutal φωνητικά φυσικά. Μέσα από τις μεγάλες συνθέσεις τους διακρίνονται οι επιρροές τους από My Dying Bride και παλιούς Paradise Lost και Anathema. Το συν στην όλη υπόθεση είναι η καλοδουλεμένη παραγωγή για ελληνική μπάντα που βρίσκεται στο ξεκίνημά της. Προσθέτοντας και την ωραία δουλειά στο artwork μιλάμε για μια προσεγμένη δουλειά. Tο demo διατίθεται δωρεάν οπότε όποιος ενδιαφέρεται επικοινωνεί με την μπάντα στα εξής e-mail: thanos_vsh@yahoo.com και Shattered_hope_@hotmail.com.


mushroom freaks

 

MARK LANEGAΝ ISOBEL CAMBEL –BALLAD OF THE BROKEN SEAS

Αν κάποιος μου λέγε, ότι την άνοιξη του 2006, θα καθόμουν να ακούω και να ενθουσιάζομαι, με ένα δίσκο, οπου συνεργάζονται μια αντρική φωνή και μια γυναικεία, και τραγουδούν μπαλάντες θα τον θεωρούσα τρελό ή παρωχημένο. Και όμως. Υστέρα από ατελείωτες ώρες ακρόασης μουσικής, και όταν νομίζεις ότι το συγκεκριμένο είδος, έχει καταντήσει γραφικό, και δεν έχει πολλά ακόμα να πει, σκάει μπροστά σου αυτός ο δίσκος, Και αποδεικνύει ότι μπορούν ακόμα να γίνουν ενδιαφέροντα (βεβαία όχι ιδιαιτέρα πρωτότυπα) πειράματα.
Ο Mark, υπήρχε τραγουδιστής των Screaming Trees, και αργότερα των Queens of the Stone Age. Η Isobel, έγινε γνωστή από τους Belle & Sebastian. Αποφασίζουν λοιπόν το 2006, πολλά χρονιά, μετά την ακμή των παραπάνω συγκροτημάτων (την εμπορική τουλάχιστον), να βρεθούν σε έναν τέτοιο δίσκο. Όπως και να το κανείς η λέξη αποτυχία είναι η πρώτη που περνάει από το μυαλό σου.
Έλα όμως που αυτοί είχαν άλλη γνώμη. Από την μια η φωνή του Μark, βγαλμένη από τα βάθη των bars, του καπνού και του αλκοόλ, να θυμίζει ποτέ Tom Waits,και Nick Cave, κάποτε Johnny Cash αλλά καιPaolo Conte ποτέ δεκάδες άλλους τροβαδούρους. Από την άλλη η Isobel, γλυκιά, ανάλαφρη και ερεθιστικά, δίνει μια άλλη αίσθηση, δημιουργώντας στα τραγούδια μια λεπτή ισορροπία, που μολονότι δύσκολο καταφέρνουν να την διατηρήσουν.
Ο δίσκος ακούγεται πολύ ευχάριστα. Δημιουργεί έναν υφέρποντα συναισθηματισμό στον χώρο που παίζετε, μια δροσερά ρομαντική διάθεση στης ακροατές. Δεν είναι ο δίσκος που θα αλλάξει την πορεία της μουσικής. Αλλά μπορεί να γίνει μια πολύ καλή παρέα για αυτές τις ημέρες της άνοιξης.

Πάντως, επειδή κρύβω και μια Τατιάνα μέσα μου, αν δεν μάθω το παρασκήνιο της συνεργασίας, και «ό,τι» άλλο έχει παιχτεί, θα σκάσω.

rainboy

Sunny Μπαλτζή & Santa Fila – Jet Lag (κάτι αλλάζει;;;;)

Η ελληνική σκηνή έχει αρχίσει επιτελούς να δείχνει τα δόντια της.
Υπάρχουν άνθρωποι με όρεξη και ταλέντο, που μπορούν να πειραματιστούν και να κάνουν αξιόλογα γράμματα , και κυρίως σύγχρονα. Πράμματα που να μην είναι μίζερα και γκρινιάρικα. Δεν είναι ο μονός τρόπος να είμαστε ρεαλιστές, το να κλαίμε την μοίρα μας. Και δυστυχώς αυτό το νέα κίνημα ρεαλισμού στην μουσική τις τελευταίες δεκαετίες, έχει ταυτίσει τα δυο παραπάνω. Και αν και δεν μπορούν σήμερα να γίνουν «καταραμένοι», προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας δείξουν ότι είναι. Ε, αρκετά!!!!! Δεν είμαστε στην εποχή που έπαιζε ο Σιδηροπουλος λιώμα στο Αν και του πέταγαν κουτάκια. Πως μπορούν να κάνουν τους καταραμένους, όλοι αυτοί που γεμίζουν εύκολα στάδια, και τα περισσότερα σπίτια έχουν τουλάχιστον μια ηχογράφηση τους. Όχι ότι κακώς είναι επιτυχημένοι. Άλαλα πρέπει να καταλάβουν ότι μπορούν να κάνουν και αλλά γράμματα από την ωμή μιζέρια (δείτε λίγο την μελαγχολία του Μορισσευ, που δεν είναι καθόλου μα καθόλου μίζερη)


Αλλά ξέφυγα αρκετά από το θέμα. Το θέμα μας είναι το Jet Lag. Μια ελληνική δουλειά που πραγματικά με ενθουσίασε. Είχε μια σπάνια φρεσκάδα. Ήταν αυτό που έψαχνα να ακούσω καιρό και δεν το έβρισκα. Το Ελληνικό Ποπ- Ροκ της εποχής μας. Speedατο όσο πρέπει, αλλά όχι άτεχνο, όχι punkικο. Αρκετές κιθάρες, αλλά και αρκετοί ηλεκτρονικοί ήχοι. Η φωνή της Sunny, που σου μένει χαραγμένη (μολονότι δεν είναι κλασσική γυναικεία φωνή). Πιασαρικα ρεφραίν, αλλά όχι και χαζοχαρούμενα. Μουσική που μπορεί να σε συνοδεύει κάθε μέρα, και να γίνει κομμάτι σου, και εσύ δικό της.
Πάντως με κέρδισε για να είμαι ειλικρινής η διασκευή στο Sunny του Bobby Hebb, (το αγαπημένο μου τραγούδι στην Α’ Γυμνασίου, αλλά είχα 2-3 χρονιά να το ακούσω) , όχι γιατί μεταμόρφωσε πραγματικά το κομμάτι, αλλά και για την επιλογή. Και εδώ τίθεται αμείλικτο το ερώτημα. Γιατί γυρίζεις video-clip, με έναν σωρό guests, αρκετά ενδιαφέρον (και σκηνοθετικά, και σενάρια), το οποίο όμως ξέρεις ότι θα το βγάλουν ακατάλληλο. Και θα το παίζει μια φορά την βδομάδα το MAD στις 3 το πρωί. Εγώ αισθάνομαι πολύ τυχερός που είχα δυο φορές αϋπνίες, και ανοίγοντας την τηλεόραση πέτυχα το βίντεο, αλλά πραγματικά, δεν το ευχαριστήθηκα με μισόκλειστα ματιά. Για σοβαρευτείτε λίγο.
Όσο για την διασκευή στο «άδειο μου πακέτο» επειδή δεν εχω «δεθεί» τόσο με το πρωτοτυπο, δεν ειχα προβλημα, και αντιθετως μου αρεσε αρκετα.
Δυστυχως της προηγουμενες δουλειες δεν τις εχω ακουσει (ηδη τις ψαχνω βεβαια).

Τελικά φέτος (ειδικά στην ελληνική σκηνή) βλέπουμε το «ασθενές» φύλο να έρχεται στο προσκήνιο. Μετά τον εκπληκτικό δίσκο των Film, η Sunny, και σε λίγες μέρες ελπίζω να φτάσει στα χεριά μας το demo των Mary& The Boy. ΜΕ πραγματικό ενδιαφέρον περιμένουμε και αλλά φρέσκα γράμματα (στείλτε μας και σεις τα demo σας)

rainboy

Morrisey – Ringleader of the Tormentors

Αχα!!!
Καινούργιος δίσκος για τον αγαπημένο μας Μορισευ (τόσα χρονιά έμπαινα στο IRC ως bigmouth_strikes_again), που πέρυσι (ή για την ακρίβεια προπερσι), επάνελθε με 2 χιτακια που τα ακούσαμε χιλιάδες φορές, και θα κάνουν χρονιά να βγούνε από τα playlist μας.
Εκ πρώτης όψεως μου φάνηκε περίεργο το εξώφυλλο. Η αισθητική μου θύμιζε περισσότερο jazz δίσκο ή μάλλον Frank Sinatra, και λέω λες να έκανε καμιά στροφή και να μην το μάθαμε;;;;;
Αλλά έτσι είναι με τον Morissey, πάντα εκπλήξεις, ποτέ δεν ξέρεις τι θα ακούσεις, μέχρι να βάλεις τον δίσκο στο cd player.
Εντάξει τελικά δεν είναι Jazz, και είναι αρκετά καλός (όχι ότι το ένα αναιρεί το άλλο). Την παραγωγή την έχει αναλάβει ο Tony Visconti (David Bowie, T. Rex, Thin Lizzy, και συμμετέχουν μια Ιταλική παιδική χορωδία. Και ο Ennio Morricone. Και είναι όπως πρέπει να είναι ένας δίσκος του. Ατμοσφαιρικός, εσωτερικός και εγκεφαλικός, μελαγχολικός και συναισθηματικός όταν χρειάζεται. Και όταν λεμέ συναισθηματικός, δεν γεννούμε ελφροκλαψομουνικος, αλλά στο στυλ που μας έχει συνηθίσει από την εποχή των Smiths. Βεβαία στην συνεχεία έχουμε και τις ενστάσεις μας. Ολόκληρος Morrisey, και τέτοιος παραγωγός δεν μπορούν να βρούνε καλύτερος μουσικούς. Όχι ότι τα παιδιά δεν παίζουν καλά. Αλλά σιόρα θα μπορούσαν να βρουν άλλους, με φρέσκες ιδέες, που πραγματικά να απογειώνουν τις συνθέσεις. Αλλά όπως και να το κανείς, το κύριο σε αυτούς τους δίσκους είναι η στιχουργική του Morrisey. Είναι αυτή έπους δένει μαζί του, σε ταξιδεύει, σε μελαγχολεί και τελικά σε οδηγεί σε κάθαρση.

Σε γενικές γραμμές ο δίσκος είναι πολύ καλός (αν και εύκολοι εντυπωσιασμοί του ύφους, ισάξιο του Queen is Dead θα έπρεπε να λείπουν). Όσοι τον αγαπούν θα κυκλοφορούν μέχρι τα Χριστούγεννα αγκαλιά με αυτόν τον δίσκο για να τον ακούν παντού. Αυτοί που τελευταία τον ανακαλύπτουν θα ψάχνουν να βρουν κανένα Τάκη (που μάλλον δεν υπάρχει), αλλά καλά θα κάνουν και αυτοί να τεντώσουν τα αυτιά τους.
Ο Morrisey ευτυχώς θα είναι εδώ και θα μας χαρίζει αγαπημένες ηχογραφήσεις, για πολλά χρονιά ακόμα.

rainboy

Youngblood Brass Band - Is That A Riot?

Oι ίδιοι χαρακτηρίζουν την μουσική τους : Riot Jazz. Post-Hype. Drum Corps Punk. Hiphop/Horn freakout. 5 brass, 3 drummers, a sousaphone and an MC making as much noise as possible. Public Enemy and Antibalas hooking up in Cuba to talk about improvised music, the weather...and later swimming to New Orleans on principle. If KRS-One and Professor Longhair needed a backup band. Blaze/Sear/Brand/Light/Fuse/Burn/Spark/Fire.
Νομίζω ότι αυτό αρκεί για να εξάψει το ενδιαφέρον σε οποιονδήποτε. Πρόκειται λοιπόν για ένα ανατρεπτικο και ανεξάρτητο συγκρότημα από την Αμερική, αποτελούμενο από 3 κρούστες (πως λέγεται αυτός που παίζει κρουστά, αλήθεια;) 5 πνευστούς, 1 MC. Aλλά πέρα από τέτοια εντυπωσιακά χαρακτηριστικά, ο ήχος τους είναι κάτι που θα σε ενθουσιάσει στα αλήθεια. Είναι πολύ ζωντανός και συναισθηματικός, περικλείει μέσα του όλη την ιστορία της Νέας Ορλεανης (υπάρχει και τραγούδι που αφορά την καταστροφή), αλλά δεν τελειώνει εκεί, ακροβατεί από την jazz ως το hip hop, και κάνει ακόμα και τον πιο άσχετο με αυτά τα ιδιώματα ακροατή, να ενθουσιαστεί. Μουσική, απλή λιτή, χωρίς φανφάρες, με ακουστικά όργανα, που όμως σε κάνει να θέλεις να κουνιέσαι συνεχώς. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, και έντονα πολιτικοποιημένος στίχος, καυστικός σε πολλά σημεία (έτσι όπως θα έπρεπε να είναι το hip hop) που σου δείχνει τα παιδιά δεν είναι τυχαία. Δυστυχώς μόλις σήμερα τελείωσε η ευρωπαϊκή περιοδεία για αυτόν τον δίσκο, αλλά λογικά μέσα στο καλοκαίρι θα ξαναέρθουν από αυτή την μεριά του Ατλαντικού, για περιοδεία. Αυτούς να δούμε σε κανα φεστιβάλ, μπας και ξυπνήσουμε λίγο.


Ένας δίσκος που δύσκολα θα ξεκολλήσει από το repeat, απλά γιατί είναι μοναδικός.

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ

rainboy

Placebo – Meds

Oι PLACEBO είναι ένα συγκρότημα, που ποτέ μού dεν συμπάθησα ιδιαιτέρα. Όχι ότι δεν μου άρεσαν τα τραγούδια τους, κάθε άλλο, τα έλιωνα στο παίξιμο συνήθως. Αλλά κάποιες στιγμές, με γύρναγε τα άντερα που ήταν κάτι σαν την Madonna του συγχρόνου ροκ κόσμο, χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο. Ή μάλλον, απλά βασιζόμενοι στην ιδιαιτερότητα της φωνής του Molko, η οποία όντως μπορεί να απογειώσει οτιδήποτε (θυμήσου την καλοκαιρινή επιτυχία του First Day). Αλλά ειδικά ο τελευταίος δίσκος τους ήπαρ’ ότι συμπαγής, ήταν απίστευτα μια από τα ιδία. Και νόμιζες ότι για ανθέ τραγούδι ότι το έχεις ξανακούσει.
Στο καινούργιο συμβαίνει για μια ακόμα φορά αυτό. Ένα άθροισμα τραγουδιών-υποψηφίων επιτυχιών, τα οποία όμως νομίζεις, ότι ήδη τα έχεις ακούσει στο ράδιο και σε μαγαζιά, χιλιάδες φορές. Ή μονή αισθητή διαφορά με το παρελθόν είναι η μεγάλη χρήση των πλήκτρων, χωρίς και αυτό να κάνει συγκλονιστικά διαφορετικό αποτέλεσμα.
Οι φανατικοί θα το αγοράσουν κατευθείαν. Οι υπόλοιποι δεν χρειάζεται!!!! Κάθε φορά που θα θέλετε να ακούσετε placebo, θα ανοίγετε το ράδιο, ή θα πηγαίνετε για καφέ, και θα ακούτε . Τόσο απλά.
Πάλι θα μας φανέ τα συκώτια με τον Molko.
rainboy

Placebo – Meds

Oι PLACEBO είναι ένα συγκρότημα, που ποτέ μού dεν συμπάθησα ιδιαιτέρα. Όχι ότι δεν μου άρεσαν τα τραγούδια τους, κάθε άλλο, τα έλιωνα στο παίξιμο συνήθως. Αλλά κάποιες στιγμές, με γύρναγε τα άντερα που ήταν κάτι σαν την Madonna του συγχρόνου ροκ κόσμο, χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο. Ή μάλλον, απλά βασιζόμενοι στην ιδιαιτερότητα της φωνής του Molko, η οποία όντως μπορεί να απογειώσει οτιδήποτε (θυμήσου την καλοκαιρινή επιτυχία του First Day). Αλλά ειδικά ο τελευταίος δίσκος τους ήπαρ’ ότι συμπαγής, ήταν απίστευτα μια από τα ιδία. Και νόμιζες ότι για ανθέ τραγούδι ότι το έχεις ξανακούσει.
Στο καινούργιο συμβαίνει για μια ακόμα φορά αυτό. Ένα άθροισμα τραγουδιών-υποψηφίων επιτυχιών, τα οποία όμως νομίζεις, ότι ήδη τα έχεις ακούσει στο ράδιο και σε μαγαζιά, χιλιάδες φορές. Ή μονή αισθητή διαφορά με το παρελθόν είναι η μεγάλη χρήση των πλήκτρων, χωρίς και αυτό να κάνει συγκλονιστικά διαφορετικό αποτέλεσμα.
Οι φανατικοί θα το αγοράσουν κατευθείαν. Οι υπόλοιποι δεν χρειάζεται!!!! Κάθε φορά που θα θέλετε να ακούσετε placebo, θα ανοίγετε το ράδιο, ή θα πηγαίνετε για καφέ, και θα ακούτε . Τόσο απλά.
Πάλι θα μας φανέ τα συκώτια με τον Molko.
rainboy

The Mars Volta - Frances The Mute

Βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια; Να λοιπόν κάτι έξω από τα συνηθισμένα, που όμως το νοιώθεις τόσο κοντά σου, που νομίζεις ότι ήταν πάντα εδώ. Μια μπαντα που ζει μέσα στο δωμάτιο σου, μέσα στο αυτοκίνητο, σαν να έχει γίνει ο καινούργιος καλύτερος σου φίλος.
Δυστυχώς και εγώ μόλις πρόσφατα τους ανακάλυψα, με αυτή την κυκλοφορία χωρίς να έχω ακούσει το De-Loused In The Comatorium. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Αυτοί και δεκάδες άλλοι είναι κάπου εκεί έξω και περιμένουν να τους ανακαλύψουμε. Και ώρες-ώρες, απορείς, γιατί οι «ροκ» σταθμοί στο ράδιο σε βομβαρδίζουν με τόση κονσέρβα, την ώρα που υπάρχουν τόσα γνωστά γράμματα (είναι μέσα σε πάνω από τις μισές λίστες του 2005 που έχω δει), που πραγματικά μπορούν να ξαναζωντανέψουν το ενδιαφέρον του κόσμου, για τα σύγχρονα συγκροτήματα, αλλά…… όχι……. που να παίξεις 13λεπτο τραγούδι στο ράδιο. Ουστ!!!

Αλλά ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή, μετά τη διάλυση των At the Drive-In, ενός συγκροτήματος με punk χαρακτήρα, σχετικά επιτυχημένο στα τέλη των 90’s. Ο κιθαρίστας (Omar Rodriguez-Lopez) και ο τραγουδιστής (Cedric Bixler-Zavala) σχημάτισαν τους Mars Volta .Τότε αποφάσισαν να αλλάξουν σπορ, και , ηχογράφησαν το "De-Loused In The Comatorium". Τότε άρχισαν να ισορροπούν ανάμεσα σε μια σύγχρονη έννοια του progressive και του post, με πολλά στοιχειά και από αλλά είδη. Μετά ορθέ το "Frances the mute" οπου πραγματικά τα πάντα απογειωθήκαν, σε άλλους κόσμους. Έτσι για την ιστορία να σταλθούμε στο ότι το άλμπουμ είναι concept. Αυτό αφορά τον Jeremy Michael Ward (μέλος των Μars, που έφυγε από υπερβολική δόση, λίγο πριν την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου) ο οποίος είχε βρει ένα ημερολόγιο, με το οποίο είχε ταυτιστεί, και ο συγγραφείς του οποίου ήταν, ένας υιοθετημένος, που αναζητούσε τους γονείς του. Η ιστορία αυτή αναπτύσσετε σε 5 τραγούδια, το πέμπτο από τα οποία η εταιρία, αψυχολόγητα έσπασε σε 8 tracks, χωρίς ιδιαίτερο λόγω. Επίσης υπάρχει το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ, το οποίο δεν περιέχετε στον δίσκο, αλλά βρίσκονται οι στίχοι πάνω στο artwork, και το οποίο έχει κυκλοφορήσει σχετικά περιορισμένα σε single (δεν ξερώ αν έχει έρθει στην Ελλάδα).

Όλα αυτά όμως είναι το λιγότερο. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλά με ένα concept ροκ δίσκο, έχουμε να κάνουμε πραγματικά με ένα έργο τέχνης. Ένας δίσκος που δεν θέλεις να σταματάς να τον ακούς, όχι μονό γιατί σε αρέσει, γιατί συνεχεία αισθάνεσαι ότι δεν τον έχεις ακούσει αρκετά προσεκτικά, και κάθε φορά ανακαλύπτεις καινούργια γράμματα. Οι λατιν ρυθμοί, οι ψυχεδελικές-φλοϋντικες στιγμές, οι ψιλό alternative κιθάρες σε κάποια ξεσπάσματα, αλλά και κλασσικά ροκ σόλο, και πάνω από όλα φωνή που σπάει κόκαλα, όχι κυρίως για την ποιότητα της, αλλά για την προσαρμοστικότητα της, σε κάθε εναλλαγή του δίσκου.

Τελικά η μουσική που ακούμε και αγαπάμε, έχει ακόμα πολύ μέλλον, και άμα θέλουν οι μουσικοί, μπορούν να ξεφύγουν από το απλό αναμάσημα του παρελθόντος. Ο δρόμος είναι ανοιχτός. Διάθεση να υπάρχει και ανοιχτά αυτιά από τους ακροατές.

Πραγματικά κάντε τον κόπο για μια τουλάχιστον ακρόαση αυτού του αριστουργήματος. … όχι μονό θα με θυμηθείτε, αλλά δεν θα το ξεχάσετε ποτέ.

ΑΠΛΑ ΕΠΟΣ!!!!!

rainboy