Ι'm from Barcelona - Let me introduce my friends

Ενταξει ακουγετε σαν ατακα ελληνα καμακι, που ψηνει τουριστρια για τριο (και βαλε) (ενταξει αν αλλαξεις το τοπονυμιο προφανως).
Ναι αλλα τωρα σκεψου οτι ειναι σουηδοι απο το Jönköping, και ειναι 29 ατομα.
Τι παιζουν;;;;
Indie-pop.
Ο εγκεφαλος του συγκροτηματος ειναι ο Emanuel Lundgren, ο οποιος εγραψε τα τραγουδια, και ηχογραφησε τον δισκο. Οι υπολοιποι 28 ηταν φιλοι του, που περνωντας απο το σπιτι ηχογραφουσαν και κατι (ακορντεον, αρμονιο , μπαντζο κ.ά.) αλλα κυριως τραγουδουσαν. Ετσι το κυριο χαρακτηριστικο του δισκου ειναι οι πολυφωνιες.

Ναι καλα καταλαβατε το αλμπουμ ειναι σπιτικο-χειροποιητο. Το εχουν γραψει στο σαλονι του τυπου.

Ναι καλα καταλαβετε, οταν πανε να παιξουν σκανε 29 μαντραχαλοι, στην σκηνη και οι περισοτεροι μονο τραγουδανε, και μαλιστα ειναι ξανθοι, και κοκκινοτριχηδες βορειοευρωπαιοι, και τραγουδανε οτι ειναι απο την Βαrcelona.

Τα κομπλεξ των σουηδων.

Αν εξαιρεσεις το σουηδικο death, ειναι οτι πιο ενδιαφερον εχω ακουσει απο σκανδιναυικη χωρα, εδω και πολλα χρονια (πλακα κανω).

εδω το βιντεακι του WE ARE FROM BARCELONA, το οποιο ειναι επικα ηλιθιο, μαλιστα μου θυμιζει του βιντεο του we are stars (εκεινα τα 80'ς φιλανθρωπικα). Ομως το κομματακι σου κολλαει απιστευτα.
Και ετσι ειναι το υπολοιπο αλμπουμ, το οποιο σου κανει να εχεις ενα ηλιθιο χαμογελο, και χαζοχαρα γενικα.

Ενταξει ειπαμε ποπ ειναι (εστω και ιντυ) αλλα εχει την πλακα του.

Και οι στιχοι ειναι απλοι καθημερινοι , μιλανε για τα πληκτρα του κασετοφωνου, για καθυστερηση στον υπνο και συλλογες γραματοσημων, κτλ.

Λες να ειμαστε και εμεις απο τον Αρη?

κατεβαστε και το TREEHOUSE για να τους ακουσετε καλυτερα εδω

rainboy

Forward Russia! - Give me a wall

the next cult thing

Υστερα απο τους GOSBE θα συνεχισουμε με κατι ποστ αλλα αρκετα πιο εμπορικο.

Προφανως δεν ξερουμε ακομα ποσο εμπορικα θα κατατληψουν, αλλα το μπλουζακι με τα δυο θαυμαστικα (οπως τα βαζουν οι ισπανοι) εχει ηδη κανει θραυση στην UK και ειναι πολυ πιο γνωστα απο οτι οι ιδιοι.

βεβαια οι τυποι εχουν καταλαβει πως να χτισουν μυθο.

Βγαζουν τα τραγουδια τους αριθμακια, και πουλανε σαν τρελοι.

Ειναι προφανως και αρκετα εκκεντρικοι (λογικο για μπαντα απο το Leeds που κυκλοφορει με τετοιο ονομα).

Απο κει και περα δεν ειναι και ασχημοι.

Μια χαρα ειναι.

Για συγκορτηma στο ξεκινημα του ειναι αρκετα πειραματικοι.

'η μηπως θα πρπει να πω μπερεδεμενοι;

μπερδεμενοι οπως ο ακορατης.

βεβαια υπαρχει καποιος που δεν ειναι καθολου μπερδεμενο και ειναι η ντραμερ (που την λενε Whiskas σαν την γατοτροφη) τους που δεν ξεκολλαει απο τα 4/4 σε ολοκληρο τον δισκο.

Αλλα το συγκροτημα το δοκιμαζει σε ολες τις μπαντες, απο ρεγκε, μεχρι ντισκο, ενιοτε με σχεδον nu metal φωνητικα, αλλα ακομα και σε φασεις electro pop, και ολα αυτα με alterantive, σχεδον post αισθητικη.

Ενταξει εγω πραγματικα ειμαι συγκεχημενος υστερα απο καμια 6ρια ακροασης (δεικτης οτι μαλλον μου αρεσε). Αλλα αυτη την φορα δεν σας ανεβασα κανενα τραγουδακι γιατι με την ονομασια των αριθμων, δεν εβγαλα ακρη, και παντα ξεχναγα πιο ηταν αυτο που μου αρεσε.αλλα σας εβαλα μεριεκς επιλογες σε βιντεακια.

Καποια ειχαν ειδη κυκλοφορησει παλιοτερα σε σινγκλακια ep και ντεμο. Ετσι τα νουμερα στο δισκο ειναι απο το 7-19(με παραλειψεις). Μαλιστα δεν ειναι καν με αριθμητικη σειρα τοποθετημενα, και σε χαονουν ακομα περισσοτερο.

Απο τους ιδιους δεν βρηκα καπου καποια εξηγηση, γιατι αυτο το κολπακι με τα ονοματα.

Προφανως θλουν να μας δειξουν την εξελιξη της μπαντας, γιατι ετσι αποκαλυπτεται η χρονολογικη σειρα που γραφτηκαν.

βεβαια θα μπορουσε καποιος να θεωρητικολογησει και πει για το προτσες της παραγωγης την σχεση του μετο προιν κτλ, αλλα δεν νομιζω να το εχουν ψαξει τοσο πολυ. Ασε που μου φαινετε και ψιλοηλιθια αν σκεφτονται μια τοσο γραμμικη συνδεση.

Τελος παντων ακουστε το δισκακι για να συμπερανεται, καθως ειναι περιπλεγμενα τα πραγματα. Μαλλον ενδιαφεροντες θα τους βρειτε διχως να ενθουσιαστειτε.

Επισης εχουν την φημη οτι ειναι καλοι στα live, οποτε δειτε τα βιντεακια.

rainboy

ΥΓ για τον πατερουλη τι γνωμη λετε να εχουν;;;;;

The Automatic - Not accepted anywhere

Monster λοιπον.

Aρκει να σε προωθησουν ως η επομενη αποκαλυψη μετα τους Kaiser chiefs για να κανεις καριερα ;;;
Αμα εισαι Ουαλος μπορει να αρκει. Αληθεια θυμαται κανεις καμια ουαλεζικη ροκ μπαντα;;; (ας γραψει comment) .

Μπορει λοιπον. Οι βρετανοι ευκολα ανακαλυψαν το νεο ταλεντο. Αλλα προφανως δεν εχουν προοπτικες να πανε και πολυ μακρια.

Ωραια η ρετρο αισθητικη, αλλα χρειαζεται να κανεις και κατι αυθεντικο.

Τα παλικαρια εκαναν στην αρχη επιτυχια το Raul. και στην συνεχεια κυκλοφορησαν αυτο το δισκακι.

Το τραγουδακι Monster ειναι απιστευτα ρετρο. Το βιντεακι και η gore αισθητικη πολυ ωραια. Και πιθανον να ειναι το μονο τραγουδακι τους που θα θυμομαστε σε λιγους μηνες. Πραγματικα θυμιζει τελειωμενη ταινια (αυτο σκεφτομουν πριν δω και αυτο το παροιμοιωδες βιντεο) και ειναι το μονο που μπορει να δειξει ενα διαφορετικο δρομο για το μελλον τους. ΠΟυ σημαινει οτι και αυτη η γενια ψαχνει το χαβαλο-cult συγκροτημα της και προς το παρον δεν φαινετε καποιος αλλος που μπορει να παιξει αυτον τον ρολο. Οχι βεβαια οτι μπορουν αυτοι. Αλλα μαλλον ειναι το μονο που μπορουν να προσπαθησουν να κανουν. (ασε που με αυτο το εξωφυλλο νομιζα οτι θα παιζουν χαβαλιαδερικο hip-hop).

Τελως παντων κατεβαστε το Monster που θα φορεθει αρκετα τους επομενους μηνες .

Παρτε για δωρακι και το By My Side.

Και μην τρελαθειτε μετα απο 20 χρονια που δεν θα μπορειτε να θυμηθειτε πως λεγαν αυτους που λεγαν το Monster.

Ουαλεζικο ροκ?

rainboy

Danielson (family) - Ships

Χριαστιανικο ροκ το 2006? (ξεκινησα με καταλληλη φραση για να μην διαβασεις το πιο κατω)

Και ομως δεν ειναι τοσο αισχρο οσο ακουγεται.
Ενταξει οι στιχοι ειναι γελιοι (αλλα δεν χρειαζεται να τους προσεξεις).
Βεβαια ειναι αντιαισθητικο ενα συγκροτημα που σκανε στην σκηνη σαν νοσοκομες (δες φωτο αριστερα).
Αλλα πριν βγαλεις συμπερασμα ακου εδω. ( did i step on your trumpet?)

Τα τραγουδια δεν ειναι απλα ευθυμα και διασκεδαστικα, αλλα καταντουν και εθιστικα (ειδικα το αποπανω).

Μου θυμισε την ευφορια που σου δημιοργει το ακουσμα ενος δισκου των Belle & Sebastian Και καπου εκει βρισκεται το μυστικο που τους ξεχωριζει απο την χλεμπα των συγκροτηματων που παιζουν Gospel. Η μουσικη τους εχει μπολιαστει με αρκετες δοσεις ψυχεδελειας. Αυτο οφειλετε στον παραγωγο Steve Albini, που εκανε παραγωγη σε αρκετες κυκλοφοριες τους, και τους "εδειξε τον ισιο δρομο".

Εκμεταλευτηκε την εκπληκτικη-φαλτσα φωνη (που θα ζηλευαν πολλα art - progressive ροκ σχηματα στα 70'ς ), και καταφερε να φτιαξει ενα αρκετ πρωτοτυπο μιγμα.

Μαλιστα προσφτα η οικογενια (ναι εινι οικογενιακο συγκροτημα) και τον Sufjan Stevens, που παιζει μπαντζο μαζι τους (οποτε προλαβαινει).

Βεβαια ολα αυτα δεν αρκουν, αμα δεν υπαρχει και ταλεντο. Το οποιο προφανως περισσευει. και αν γραφαν και κανα στιχο της προκοπης θα μπορουσαν να εχουν κανει μεγαλη επιτυχια.

Παρολαυτα μπορεις να ευχαριστηθεις να ακους αυτο τον δισκο.

και για τελος παρε και αλλο ενα τραγουδακι για να βγαλεις καλυτερα συμπερασματα (two sitting ducks (λαλει πουλι παιρνει σπυρι και η μανα το ζηλευει)

Τελικα ο χριστιανοι βρηκαν και καινουργιους τροπους να σε εθιζουν, μπας και ριξεις και κανα δι'ευχων.

Λες να μας πεισουν και για την αθωοτητα τους;

http://rainboy.blogspot.com

8mm - Songs to Love and Die

Πριν απο καμμια βδομαδα ελεγα οτι ηχογραφουν παλι οι Portishead. Λιγο αργοτερα κοιταζοντας εκεινο το ποστ, καταλαβαινα το ποσο μου εχει λειψει μια τετοια μουσικη υποκρουση σε στιγμες χαλαρωσης (και οχι μονο....).

Λιγες μερες αργοτερα ενας φιλος μου δινει το cd των 8mm.

Και παθαινω πλακα.

Αν επρεπε να βαλω ταμπελα θα ελαγα κινηματογραφικο (νοιρ) τριπ-χοπ. Πολυ ωραια μουσικη αυτο μπορεις να με σιγουρια. Μια γυναικεια φωνη να σε ταξιδευει. Να σε ντυνει και να σε γδυνει. Οριακα μπαναλ. Αλλα δεμενη με τοσο ωραια μοσυικη, που δεν σου δινει τετοια αισθηση.

Μουσικη τρυφερη, αλλα οχι φλωρικη. Ευσθητη αλλα και σκληρη.

Μουσικη τελικα γραμμενη στην Νεα Ορλεανη, λιγους μηνες μετα τον τραγικο Σεπτεμβρη.

ο Sean Beavan εκανε παραγωγες σε ροκ συγκροτηματα (μεγαλυτερη του επιτυχια οι Nine Inch Nails, και ο Marylin Manson). Εφτιαξε λοιπον ενα στουντιο στην στοιχειωμενη απο λα πεντατονικα φαντασματα Νεα Ορλεανη, ενα στουντιο, γιατι αιθανοταν την μουσικη να εχει ποτισει το χωμα σε αυτο το μερος.

Κανοντας παραγωγη στους Kill Hannah, ακουσε την Juliette Beavan, που τραγουδησε σε ενα τραγουδι. Ερωτευτηκε την φωνη της (μονο;), και αρχισε να γραφει τραγουδια για να την αναδειξει. το πρωτο τραγουδι που εγραψε ηταν το Never Enough (ακουσε το), και απο οτι φαινετε δεν τα πηγε και ασχημα.

Κλειστηκαν, λοιπον στο στουντιο στην Νεα Ορλεανη. Μυρισαν τον αερα και το χωμα. Και ηχογραφησαν αυτο τον δισκο (ποσο του ταιριαζει ο τιτλος του) .

καπου τοτε αποφασισαν να ονομασουν το εγχειρημα τους 8mm. Ενιωσαν οτι η αναπαρασταση ενος παλιου προτζεκτορα 8mm, σε ενα εγκατελειμενο δωματιο, με ενα φιλμ μισοξετυλιγμενο, δημιουργει αναποληση, ξεχασμενων μυστικων και απαγορευμενων επιθυμιων.

και επειδη θα κανει 3 βδομαδες να κυκλοφορησει ακομα δισκος παρτε αλλα δυο τραγουδακια

bones

stunning

και για επιλογο να παραθεσω το επιμυθιο της κριτικης του Jon Bates που λεει οτι "οι 8mm ειναι σαν ο David Lynch να παιζει το Sgt. Peppers"

rainboy

St. Elsewhere - Gnarls Barkley

Πως ειπες;;
Charles Barkley?
Οχι Gnarls Barkley!!!!
Καλα πρεπει να εισαι πολυ weird για να βγαλεις ετσι το σχημα σου. Ο Danger Mouse (DJ (βρισκοταν στην παραγωγη του Demon Days των Gorrilaz, και ειχε κανει και το Grey Album, μιξη του λευκου των Beatles, και του μαυρου του Jay-Z) και ο Cee-Lo (τραγουδιστης, πρωην Goodie Mob ), οταν καναν παρεα (λιωναν προφανως) φτιαχναν τα ονοματα φανταστικων ανθρωπων, συνδυαζοντας ονοματα διασημων (π.χ. Prince Gnarls ,Bob Gnarley) Ε καποια στιγμη τους κολλησε αυτο και εδεσε το γλυκο.

Το δευτερο χαρακτηριστικο ειναι η εμμονη τους να παρωδουν γνωστες ταινιες. Κλασσικη τους φωτογραφια αυτη στα αριστερα οπου κανουν την γνωστη σκηνη στο μπαρ απο το Κουρδιστο Πορτοκαλι, αλλα εμφανιστηκαν στα MTV awards σαν Star Wars, ενω εχουν κανει και φωτογραφησεις σε στυλ πολλων ακομα ταινιων.

Βεβαια αυτο που ολοι ξερετε ειναι το διαμαντακι Crazy (θυμισου το εδω) των 2,5 λεπτων, το οποιο μας πιπιλαγε τον εγκεφαλο ολο το καλοκαιρι. Πραγματικα δεν ξερω πολλους που να μην ξετρελαθηκαν με αυτοτο τραγουδι. Μαλλον γιατι ειχε μια αμεοσοτητα μια ειλικρινια, σε σχεση με τα κλασσικα chart hits, αλλα και γιατι ειχε μια ριζοσπαστικοττηα, μικρη διαρκεια, οχι και τοσο ευπεπτα μοτιβα, τα οποια ομως δημιοργουσαν σαν συνολομ ενα απιστευτο πιασαρικο κομματι. Μαλιστα προσφατα εμαθα οτι εχει sample απο ιταλικο 60's χιτ το οποιο ονομαζεται Nel Cimitero Di Tucson του Gianfranco Reverberi.

Ο υπολοιπος δισκος θα ανρωτηθει κανεις.

Ξεχαστε αυτα που ξερατε για την συγχρονη μαυρη δισκογραφια. Δισκος γεματος και χορταστικος, που δεν τον χορταινεις. Εκτος απο την επιτυχια , εχει πολλα ακομα κομματια με προσωπικοτητα. Γενικα υπαρχει μια βασικη ιδεα που διαπερνα τον δισκο και ειναι φωνητικα σε στυλ 70's soul, funky μελωδιες, και r'n'bιζοντες ρυθμοι. Αυτο βεβαια δεν οδηγει σε καμια περιπτωση σε πληξη.

Αγαπημενες μου στιγμες ειναι το ψυχοπονιαρικο, ψιλομελο, πιασσαρικο ομωνυνμο τραγουδι st.elsewhere (ακους εδω) . η διασκευη σε violent femmes (gone daddy gone ακους εδω) ειναι αυτο που κανει τους ροκαδες να κολλησουν. Αλλα ακομα υπαρχουν πολυ καλα κομματια να ακουσεις, οποτε κατεβασε ολοκληρο τον δισκο εδω (και το video του crazy) (αν το αντεχει η συνδεση σου).

rainboy

The Raconteurs

To steady as she goes (κατεβασε το) εχει κατακλυσει τους ραδιοφονικους σταθμους εδω και εβδομαδες, ενω ουκ ολιγοι bloggers εκθειαζουν το γκρουπ, οποτε βρηκα και εγω τον δισκο τους.

Το τραγουδακι βεβαια δεν ειναι και τοσο τρομερο, αλλα το video του ειναι τρομερο και το εχει σκηνοθετησει ο Jim jarmush, (δες το εδω). Και πραγματικα εδω βρισκεται η μιση επιτυχια του συγκροτηματος. Ενα βιντεο που "αξιζει" τα λεφτα του.

ο Jack White λοιπον αποφασιζει να μας δειξει το ταλεντο και εκτος White Stripes. Μαλλον προσπαθει να μας αποδειξει οτι μπορει να συνεργαζεται και με αλλους ανθρωπους εκτος απο την γκομενα του.

Το δελτιο τυπου ανφερει διαφορα γλυκαναλατα για παλιους φιλους που βρεθηκαν γραψαν το Steady As she goes, και αποφασισαν να γραψουν δισκακι. Η αληθεια το θυμιζει γιατι τουλαχιστουν το 35% του αλμπουμ φαινετε βιαστικα γραμμενο για να κυκλοφορησει. Και η πραγματικα καλυτερη στιγμη του ειναι το ομομωνυμο κομματι broken boy soldier (το οποιο ακους εδω). αυτο το κομματι μοιαζει πραγματικα βγαλμενο απο την ψυχεδελια των 60's.

βεβαια απο εδω και περα μαλλον δεν θα πρεπει να περιμενουμε πολλα απο αυτους , περα απο μερικες περιοδιες, καθψς ο Jacκ θ α γυρισει στην δισκογραφια των Whitestripes, ενω οι υπολοιποι θα προσπαθησουν να εκμεταλευτουν την δημοσιοτητα αυτητ της προσπαθειας για να βγαλουν κανα καινουργιο δισκο των Greenhornes.

Παρολα αυτα η προσπαθεια θα μας αφησει αναμνησεις για το μελλον, και θα μας δειχνει οτι υπαρχει περιθωριο για να φτιαχνουν ακομα αξιολογα πραγματα απο αυτη την σκηνη, αρκει να μην γινονται προχειρα.

rainboy

υγ. το πιο αστειο της υποθεσης ειναι το συγκροτημα κανει καριερα στην Αυστραλια ως The Saboteurs, γιατι υπηρχε αυστραλεζικο συγκορημα με το ιδιο ονομα, δεν τα "βρηκαν" στην δωροδοκια για να αγορασουν το ονομα και τελικα κυκλοφορουν ετσι στα αυστραλεζικα δισκαδικα.

Τοξικα Αποβλητα - Κατεβασε Το!!!

Το ελληνοφωνο πανκ, παντα για μενα ειχε ενα αρωμα νοσταλγιας και ρομαντισμου. Μια θυμιση απο την εποχη που ειχαμε πρωτοφτιαξει τον σταθμο και αναμεσα στα λίγοστα πραγματα που ειχαμε να παιζουμε ηταν μια συλλογη της wipe-out με πανξ ρομανα, γενια του χαους, αγαπη πιο μακρια απο τον θανατο, αρνακια, και φυσικα αντιδραση και ολεθριο ρηγμα (ολεθρος-ρηγμα). ο ρομαντισμος προερεχεται φυσικα απο την αισθητικη εκσταση στην οποια ειναι γραμμενα τραγουιδια, με απλοικους εως και ηλιθιους στιχους κατα καιρους, τα οποια ομως δημιουργουν ορους ταυτισης μαζι τους, που πραγματικα τελικα ενθουσιαζεσαι.

Αρκετα ξεκαυλωσα με την αποψαρα μου, το ζητημα ειναι το cd των τοξικων, το οποιο απεκτησα πριν 10 μερες, οταν τα παιδια ηρθαν να παιξουν στην καταληψη του φυσικου. Και οφειλω να ομολογησω οτι δεν περιμενα να βρω το 2006 (καμια 10ετια ργοτερα απο τοτε που ακουγαμε κατα κορον τετοια μουσικη) cd με ελληνοφωνο punk που να ακουσω δευτερη φορα. Και ομως τα τοξικα μου απεδιεξαν οτι εκανα λαθος.

βεβαια απο την στιγμη που πειρα στα χερια μου το cd aki ειχα προκαταληφθει θετικα λογω του artwork το οποιο ειναι αυτο που εγω αντιλαμβανομαι ως politaclly correct αλλα οι πολυεθνικες το αντιθετο. to cd ειναι ενα μανιφεστο για την πειρατια, (πορφανως λαθος ορος) ή για το πως η μουσικη τελικα θα σωθει απο την ελευθερη διακινηση υλικου.

Χαρακτηριστικο ειναι το ομωνυμο τραγουδι το οποιο ειναι και το "χιτακι" του δισκου με την πιο προσεγμενη παραγωγη και ενορχηστρωση, με σκα στοιχεια, στο οποιο η θεση δεν ειναι απλα γαμιουντια οι πολυεθνικες, αλλα στηριξε την ανεξαρτητη μουσικη, και τον δισκοπωλη της γειτονια σου. ακουσε το εδω.

Τα υπολοιπα τραγουδακια ειναι γενικα συμπαθιτικα, οι χαβαλαδες φιλοι μου εχουν ηδη κολλησει με το "κοριτσι απο το παρισι". Αλλα πραγματικα πρεπει να βρουμε και το "παραδωσου" που ειναι η μεγαλη επιτυχια των live, αλλα βρισκεται σε προηγουμενη κυκλοφορια.

Γενικα λοιπον μια τετοια ηχογραφηση δειχνει οτι υπαρχει κοσμος που μπορει να κανει πραγματα στην ελλαδα. Και οτι πραγματικα μπορει ανεξρτητες κυκλοφοριες να σου γεμιζουν πολυ περισοτερες ωρες, και να σε διασκεδαζουν περισοτερο απο τις "επισημες".

Πραγματικα φετος το καλοκαιρι θα ακουσω περισσοτερς φορες το cd των τοξικων, απο το καινουργιο των pearl jam, οχι γιατι ειναι καλυτεροι απο τους pearl jam, αλλα γιατι ειναι πιο φρεσκο , πιο down to earth, πιο ρομαντικο, πιο καθημερινο πιο δικο μας.

Αλλα αυτη δεν ειναι και η ουσια του punkτελικα??? (θυμισου πως ξεικηνσε το punk ως αντιδραση στο δεινοσαυρικο ροκ).

Το cd to ζηταται απο τα παιδια στο toxica_apovlita@hotmail.com. (nomizv 6e)

Και οπου ακουστε να παιζουν, περαστε μια βολτα , αξιζει.

rainboy

ΥΓ(εχει κολλησει το συστημα και δεν μπορω να ανεβασω εικονες, το εξωφυλλο του δισκου, αλλα θα ξαναδοκιμσαω αργοτερα ή αυριο)

Nouvelle Vague - Bande A part

Oi Nouvelle Vague, επιστρεφουν με τον δευτερο τους δισκο, για τιτλο του οποιου διαλεγουν μια ταινια του γκονταρ (πρωτοπορου του nouvelle vague στον κινηματογραφο).
οι Marc Collin και Olivier Libaux, βρισκουν για αλλη μια φορα τραγουδιστριες που δεν εχουν σχεση με το ροκ της δεκαετιας του '80 (ουτε καν να εχουν ακουσει τα τραγουδια, και τα διασκευαζουν.
Ολες οι κριτικες γραφουν οτι αυτες οι διασκευες ειναι jazz. Λαθος δεν ειναι jazz. Θυμιζουν , ή εχουν τζαζ περασματα, αλλα δεν μπορεις να τι χαρακτηριζεις ετσι. Ειναι θα ελεγα χαλαρες εκτελεσεις με φυσικα οργανα και jazz διαθεση σε κλασσικα ροκ κομματια. Σε αυτο τον δισκο ξεχωριζουν τα killing moon (echo and tha bunnymen), ever falling in love (buzzcocks), blue monday (new order), i can't escape my self (sound.)
επειδη αποψε παιζουν οι new order κεταβαστε απο εδω την διασκευη στο blue monday.
και νομιζω οτι οσοι δεν τους εχετε ακουσει συνοτμα θα αποκτησεται και αυτον και τον προηγουμενο δισκο.

rainboy

GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR - " F#a#∞ "

Πέρυσι, ένα χειμωνιάτικο Σαββατόβραδο, με δυνατό αέρα, βρισκόμουν στο Σχοίνο μαζί με έναν φίλο μου. Το τζάκι ήταν αναμμένο, η ώρα περασμένη και εμείς χαλαρωμένοι αράζαμε στις αναπαυτικές πολυθρόνες. Ξαφνικά ο φίλος μου άλλαξε μουσική και έβαλε κάτι άλλο να παίζει, κάτι που δεν είχα ξανακούσει, κάτι που θα με έκανε αργότερα να ακούω ξανά και ξανά όταν θέλω να ηρεμήσω και να χαθώ στις σκέψεις μου. Για μία ολόκληρη ώρα είχαμε κρατήσει και οι δύο απόλυτη σιωπή. Εάν κάποιος μας παρακολουθούσε εκείνη την ώρα, θα νόμιζε πως ήμασταν απασχολημένοι αποκλειστικά με τις φλόγες από το τζάκι και από το καπνό των τσιγάρων που έκαναν βαριά την ατμόσφαιρα του μικρού χώρου. Η ψυχεδελική μουσική των GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR σε καταβάλει από την πρώτη νότα της. Οι μακρόσυρτες, πένθιμες μελωδίες σε έκαναν να χαλαρώνεις τόσο εύκολα, να ξεχνάς τις σκοτούρες σου και να ταξιδεύεις σε ένα κόσμο τελείως διαφορετικό. Ακόμα και τα ξεσπάσματά τους έχουν μία μελαγχολία η οποία να μεν σε ταράζει αλλά δεν σε τσιτώνει, απλά κάνει το ταξίδι σου ποιο βιαστικό. Γενικά ο χρόνος είχε σταματήσει. Δεν καταλάβαμε πως πέρασε μία ώρα. Εκείνο το βράδυ πρέπει να ακούσαμε αυτόν των δίσκο 2 με 3 φορές. Παρ’ όλα αυτά το cd αυτό δεν το ξανάκουσα, αφού πλέον δεν μιλάμε με το παλικάρι λόγο μιας παρεξήγησης, μέχρι που βρεθήκαμε με τον Rainboy στο σταθμό, φέτος το καλοκαίρι και το έγραψα. Οι G.Y.B.E. προέρχονται από τον Καναδά και το F#a#∞ είναι το πρώτο τους album το οποίο κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα σε βινύλιο το 1997 και αργότερα σε cd (αυτό έπεσε στα χέρια μας) το 1998. Οι 9μελής μπάντα κινούμενοι στα post-rock μονοπάτια έφτιαξαν έναν απίστευτο δίσκο που σας προτρέπουμε να τον ακούσετε. Περιέχει τρεις συνθέσεις: 1. The Dead Flag Blues, 2. East Hastings (μεγαλειώδες κομμάτι) και 3. Providence. Έτσι για την ιστορία να πούμε ότι το East Hastings ακούγεται και στην ταινία του Danny Boyle “28 Days Later” αλλά δεν βρίσκεται στο soundtrack της. Γύρισα λοιπόν Αθήνα και το έβαλα να παίξει. Για άλλη μία φορά ένιωσα τα ίδια συναισθήματα, στο μυαλό μου ήρθαν οι ίδιες εικόνες τις ανέμελης εκείνης βραδιάς. Όπως έχουμε ξαναπεί η μουσική που φτιάχνεται από ανθρώπους για ανθρώπους σου προκαλεί ρίγος και ανατριχίλα. Πόσοι από εσάς δεν έχετε συνδυάσει δίσκους ή κομμάτια με καταστάσεις που έχετε περάσει και κάθε φορά που τα ακούτε σας έρχονται εκείνα τα συναισθήματα που είχατε νιώσει την πρώτη φορά που τα ακούσατε! Ένα μουντό μουσικό διαμάντι που θα πρέπει να του δώσετε μεγάλη προσοχή.

mushroom freaks

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : HEATHENDOM - demo 2005

Οι HEATHENDOM δημιουργήθηκαν το 1998 και αποτελούνται από τους: Δημήτρη Κ.(φωνητικά,ex-Faded Memory), Λευτέρη Β.(κιθάρα), Μιχάλη Β.(κιθάρα), Γιάννη Μ.(μπάσο,ex-Decemberance) και Δημήτρη Σ(τύμπανα). Το συγκρότημα για ένα διάστημα είχε μπει στο πάγο επειδή δεν μπορούσαν να βρουν τραγουδιστή. Όταν αυτό έγινε (το 2000) ξαναδραστηριοποιήθηκαν, αλλά ο Μιχάλης δεν μπορούσε να συμμετέχει, λόγο προσωπικών υποθέσεων, αλλά μέχρι σήμερα βοηθάει ενεργά την μπάντα. Το 2005 κυκλοφόρησαν αυτό εδώ το demo το οποίο αποτελείται από 6 συνθέσεις κινούμενες στο παραδοσιακό doom metal με επιρροές από Candlemass, Memory Garden, Memento Mori. To Angelus, το οποίο ανοίγει το demo, σε βάζει αμέσως στο κλίμα. Ψαλμωδίες γεμίζουν το χώρο και το A Poem By Rote μπαίνει δυναμικά και σου θυμίζει τι σημαίνει doom metal. Τα φωνητικά αλλά και η μουσική παραπέμπουν αρκετές φορές σε King Diamond & Mercyful Fate χωρίς βέβαια να είναι στυγνή αντιγραφή των παραπάνω. Αυτό είναι και το στοιχείο που τους κάνει μία τόσο ενδιαφέρουσα μπάντα, δηλαδή η μίξη του doom με το στυλ του King και των Fate. Το War & Pain συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο με μία πολύ όμορφη μελωδία στα φωνητικά του Δημήτρη. Στο Mental Pabulum, το οποίο είναι instrumental, κάνουν την εμφάνισή τους και τα πλήκτρα τα οποία δίνουν μία μυστηριακή, τελετουργική ατμόσφαιρα. To Silent Mangling ξεκινάει με μία όμορφη μελωδία στην κιθάρα που σε ταξιδεύει μακριά, αλλά δεν κρατάει πολύ αυτό το ταξίδι μιας και οι κιθάρες παίρνουν ξανά τα ηνία. Το Haunted Within που κλείνει το demo αυτό, είναι και η μεγαλύτερη σε διάρκεια σύνθεση του group η οποία με τη ακουστική κιθάρα στην αρχή, σου προκαλεί ρίγος ενώ η μουντή ατμόσφαιρα σε καταβάλει. Πιστεύουμε ότι είναι ίσως η πιο όμορφη συνθετικά άποψη του group μιας και είναι πολύ δύσκολο να γράψεις ένα εντεκάλεπτο κομμάτι το οποίο δεν θα κουράσει τον ακροατή. Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που μας θύμισαν πώς παίζεται το καλοπαιγμένο παραδοσιακό doom, ακόμα και στις μέρες μας. Περιμένουμε νέα δουλειά γρήγορα… Doom or be doomed!!!
Το site της μπάντας είναι www.heathendom.4t.com και το e-mail :
heathendom@walla.com

mushroom freaks