FILM – ANGEL B

Στα 00’s μας ανέμενε μια ανάταση του αγγλόφωνου ροκ στην χωρά μας, υστέρα από τα δύσκολα χρόνια των 90’s, που οποίος δεν έπαιζε τα ακόρντα των Τρυπών, και δεν μιμούταν τους καταραμένους της ελληνικής σκηνής (Σιδηροπουλο, Ασιμο κτλ) δεν είχε καμιά ελπίδα. Τα τελευταία χρονιά είδαμε πολλά σχήματα με αγγλικό στίχο να καταξιώνονται. Και όχι λίγα να υπογραφούν και σε πολυεθνικές (raining pleasure, film κτλ), χωρίς βεβαία να «σπανέ» ταμεία καταφέρνουν να κάνουν πολύ αξιόλογες δουλειές, με προοπτικές διεθνούς διανομής.
Βεβαία για μένα είναι απορίας άξιο γιατί η ΕΜΙ υπέγραψε τους Film, καθώς ο ήχος τους δύσκολα θα γίνει αποδεκτός στο ευρύ κοινό, και δύσκολα θα καταγράψει τις πωλήσεις που αναμένουν οι γραφιάδες της εταιρίας. Μακάρι βεβαία να έχει επιτυχία το album, και να πάνε καλά και οι διεθνείς διανομές, αλλά δυστυχώς σε αυτά τα γράμματα υπάρχει «ταβάνι».
Λοιπόν πάμε σε κάθε αυτό τον δίσκο, ο ήχος είναι αρκετά πιο εκλεπτυσμένος από το No Luggage, ή είναι καλύτερη η παραγωγή όπως γράφεται συνήθως. Χαρακτηριστικό όπως πάντα της μπάντας παραμένει η φωνή της Έλενας Αβάρα, που είναι αυτή που δίνει μοναδική «προσωπικότητα» στον ήχο. Το ομώνυμο κομματάκι ήδη αποκτά προϋποθέσεις hit, ενώ τα περισσότερα του δίσκου δεν υστερούν σε τίποτα. Αντιθέτως σαν σύνολο ο δίσκος είναι καλοδουλεμένος και ακούγεται ενιαία, χωρίς κοιλιές. Οι δηλώσεις τις άπαντες για ήχο πιο 80’s , dark wave κτλ, έχουν μια υπόσταση αλλά μην φανταστείτε ότι γίνανε και gothades,απλά τα μπλιμπλικια είναι λίγα μεν, αλλά σωστά χρησιμοποιημένα, ενώ έχει και λίγο περισσότερα ατμοσφαιρικά σημεία από τον προηγούμενο. Με δυο λόγια παραμένουν πάντα στο post-rock που τόσο καλά ξερόυν να μας προσφέρουν, ξεφεύγοντας και από την απλή μίμηση των επιρροών, και αποκτώντας αρκετά προσωπικό ήχο.
Το στοίχημα για αυτούς θα είναι η ευρωπαϊκή περιοδεία του Αύγουστο με Οκτώβρη, στην οποία θα πρέπει να δείξουν τον καλύτερο τους εαυτό, γιατί αν δεν καταφέρουν μερικά γράμματα εκτός συνόρων, δύσκολα θα καταφέρουν να συνεχίσουν να μας προσφέρουν νέες συγκινήσεις.
Όσο για τους ιθαγενείς, μπορούμε να δούμε το all star show των 00’s στον Κεραμικό στις 7 Απρίλη Raining Pleasure, Film, Closer.

Επιμύθιο: Στο ποδόσφαιρο κοροϊδεύουμε που στην Ελλάδα μέχρι τα 26-27 λεμέ τους ποδοσφαιριστές ταλέντα. Έτσι και στον χώρο του ροκ, ειδικά του αγγλόφωνου, εύκολα χαρακτηρίζουμε κάθε νέα προσπάθεια ελπιδοφόρα, και κάθε νέα μπάντα ταλέντο. Δυστυχώς λίγοι καταφέρνουν να φτάσουν σε δεύτερη δισκογραφική κατάθεση, κάτι το οποίο σημαίνει ότι όσοι τα καταφέρνουν ξεφεύγουν από την κατηγορία ταλέντο, και πάνε για μουντιάλ. Πραγματικά μας χαροποιεί που μπορούμε να ακούμε τέτοιες άπαντες διεθνούς επιπέδου, και να τις βλέπουμε συνεχεία (μέχρι στο τέλος να λεμέ ότι έχουν γίνει μαϊντανοί) και να μην σκάμε 40 ευρώ κάθε φορά.
Τελικά αξίζει πολλά αυτός ο δίσκος.

ΥΓ. Το SSS που κλεινει τον δισκο είναι πραγματικα επικη συνθεση, που σε τελικη αναλυση δειχνει τον δρομο για το μελλον.

rainboy

CAT POWER – THE GREATEST

Να λοιπόν, που η Cat Power ή Chan Marshall (στα αλήθεια), επιστρέφει με τον έκτο της δίσκο. Έκτο δίσκο στον οποίο αποφασίζει να αφήσει την κατάθλιψη και την γλυκιά γκρίνια που χαρακτήρισε τις Ροκ Ερμηνεύτριες από τα μέσα των 90’s και μετά. Εδώ λοιπόν αποφασίζει να παίξει πολύ πιο ώριμα, αλλά και με πιο εμπορικές διαθέσεις ταυτόχρονα. Πως γίνετε αυτό θα μου πείτε?
Παρατάς την κιθάρα και τα νιαουρίσματα , και παίρνεις στο στούντιο τους καλυτέρους μουσικούς του Memphis όπως Teenie Hodges (κιθάρα), Leroy "Flick" Hodges ,David Smith (μπάσο), Rick Steff (πλήκτρα), Jim Spake (σαξόφωνο), Scott Thompso (τρομπέτα). Έτσι μουσικά ο ήχος γίνετε πολύ στιβαρός και ξεφεύγει αρκετά από το ροκ του παρελθόντος. Από την άλλη η παραγωγή γίνεται πολύ πιο «περιποιημένη» για να μπορεί να «παίζεται» και στολίζουμε και Κανά δυο τραγούδια με μπιχλιμπίδια (βιολιά Κολ) μπας και κάνει Κανά single επιτυχία.
Παρόλα αυτά όμως το κύριο χαρακτηριστικό δίσκου παραμένει η απίστευτη φωνή της Marshall, η οποία πραγματικά σου στοιχειώνει την σκέψη για πολύ ώρα αφού τελειώσει το cd.
Η κοπέλα αυτή αν είχε την τύχη (και όχι μονό) με το μέρος της, είχε τα φόντα να την αναφέρουμε σήμερα ανάμεσα στις Patty Smith, Faithfull Pj Harvey κτλ. Αλλά βεβαία ποτέ δεν είναι αργά. Και με αυτό τον δίσκο θα αποκτήσει σίγουρα μεγαλύτερο κοινό. Και έχει όλο το χρόνο να καταξιωθεί σε πολύ ευρύτερους κύκλους.

Επιμύθιο: ήδη βάζει υποψηφιότητα για τα καλυτέρα του 2006.

rainboy

ACID BABY - "Indecent Exposure" (demo CD)

Οι ACID BABY δημιουργήθηκαν το 2001. Από τότε έχουν παίξει σε πολλά live, έχουν κυκλοφορήσει ένα mini-cd το "Greatest Shits", και έχουν συμπεριληφθεί σε 3 underground συλλογές, στη "Greece Attack - The Next Assault", στη "The Power Of Underground" και στη "In The Junkyard Vol I". Έτσι ερχόμαστε στο 2005 και στο demo τους "Indecent Exposure". Κινούνται σε stoner/rock n' roll μονοπάτια. Το demo περιέχει 4 κομμάτια, ένα τετρασέλιδο βιβλιαράκι με στίχους και φωτογραφίες (για demo υπεραρκετά). Το track-list είναι: η κομματάρα Sheddin' The Skin, το Keerie L. Lation, το ταξιδιάρικο Spacedance και το Cross. Μπορείτε να το αποκτήσετε στη τιμή των 4€ επικοινωνώντας με τη μπάντα στο εξής e-mail: acidbaby_band@yahoo.com

mushroom freaks

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: DECEMBERANCE - "Time" (promo 2005)

Οι DECEMBERANCE δημιουργήθηκαν το 1997.Μετά τη κυκλοφορία 2 demos: Decemberance το 1998 και Just A Blackclad… το 2001, έρχεται αυτό εδώ το promo για να μας προϊδεάσει για το επερχόμενο album τους. Περιέχει ένα κομμάτι το “Time”, το οποίο κινείται στο γνωστό μουσικό ύφος των Decemberance. Doom-death στοιχεία, ατμοσφαιρικά περάσματα που σε ταξιδεύουν σε σκοτεινά μονοπάτια και brutal φωνητικά πλαισιώνουν αυτό το μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι (17 λεπτά…). Είναι μόνο ένα μέρος της δουλειάς τους, η οποία θα είναι concept. Περιμένουμε αυτή την κυκλοφορία για να σας την παρουσιάσουμε πλήρως. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επικοινωνήσει με τη μπάντα στο εξής e-mail: agoped@mail.gr


mushroom freaks

Jamie Lidell - Multiply

Οι περισσοτεροι θα πειτε Jamie Lidell, μα καλα εχουν ξαφυγει τελειως αυτοι στον rockstorm. Λοιπον και εγω απορουσα οταν μου ειπαν οτι ειναι απο τους καλυτερους δισκους που εχουν κυκλοφορησει τελευταια, αλλα μετα το δευτερο-τριτο ακουσμα αρχιζεις και πειθεσαι οτι ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η SOUL ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ. Εδω θα μου ξαναπειτε καλα τι soul μας τσαμπουνας εσυ, απο εναν οχι απλα και μονο λευκο, αλλα και αγγλο.
Εδω η μοναδικη απαντηση ειναι το μια δοκιμη θα σας πεισει.
Ο τυπος ειναι ταξινομημενος στην electronica, γιατι ξερετε ειναι απο τις "μοντερνου" τυπου "μουσικες ευφυιες, που ανακατωνουν τα παντα απο το pc τους, αλλα παιζουν και κανενα οργανο, φωναζουν και κανενα κολλιταρι για να βοηθησει, αλλα παιρνουν και το μικροφωνο και τραγουδαν. Ακους μια φωνη βγαλμενη απο 70's ηχογραφησεις, και απο πισω εναν σωρο ενδιαφεροντες πειραματισμους, οι οποιοι ξεκιναν απο το funk και φτανουν σε... "αλλους πλανητες".
Δυστυχως δεν ειχα ακουσει ουτε τις προηγουμενες του ηχογραφησεις, ουτε τον ειχα ακουσει στο περσινο synch ή στο Bios, αλλα τωρα ειμαι σιγουρος οτι δεν προκειτε να τον χασω. Οποτε και σεις μην χανετε χρονο και ακουστε τον το συντομοτερο δυνατο. Γιατι σε τελικη αναλυση ειναι ενας δισκος που συνδυαζει ολα αυτα που αγαπαμε (soul,funk,disco, pop, elevtronica, r'n'b, acid) με εναν τοσο δημιουργικο και μοναδικο τροπο, που δεν το αντιμετωπιζεις σαν ενα ακομα επιτηδευμενο μιξαρισμα συγγενων μουσικων ρευματων, αλλα σαν κατι πρωτοτυπο.


rainboy

dove of groove

Οι cymande είναι ενα group το οποίο δημιουργήθηκε στο λονδίνο απο οχτώ αυτοδίδακτους μουσικούς εκ των οποίων τέσσερις προέρχονταν απο την Guyana,τρείς απο την jamaika και ένας απο τον st. Vincent.To group ηγείτο ο κιθαρίστας Patrick patterson ο οποίος συνυπόγραφε και τα περισσότερα κομμάτια μαζί με τον μπασίστα steve scipio.Το όνομα cymande το πήραν απο μια έκφραση που χρησιμοποιείται κυρίωs σε νησιωτικέs περιοχέs και σημαίνει «περιστέρι της ειρήνης»(dove of peace).Όταν τον οκτώβριο του 1971 τα μέλη του συγκροτήματος συνάντησαν σε ένα υπόγειο club στο soho τον παραγωγό john Schroeder δημιουργήθηκε ένα δυνατό δέσιμο.Ο Schroeder κατάφερε να αναπτύξει τον κάθε μουσικό ξεχωριστά και ταυτόχρονα να τους δέσει σαν μπάντα δημιουργώντας έναν ξεχωριστό ήχο.Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία ενός demo με δύο τραγούδια το οποίο εντυπωσίασε την εταιρεία δίσκων Chess η οποία και θα κυκλοφορήσει το ντεμπούτο album του συγκροτήματος με ομώνυμο τίτλο(1972).Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα De Lane Lea Studios στο Soho και περιείχε μικρά διαμαντάκια όπως το “the message”,”listen” και το εξαιρετικό “dove”.Μάλιστα το “the message” έφτασε μέχρι το #22 στα R n’ B charts.Το album είναι ένα μείγμα απο blues,rock.soul,αφρικάνικους αλλά και αντολίτικους ρυθμούς.Παρολαυτά ο προτεινόμενος δίσκος του άρθρου είναι το best του συγκροτήματος όχι μόνο γιατί καλύπτει ικανοποιητικό δείγμα και απο τις τρείς κυκλοφορίες τους αλλά και γιατί η ψηφιακή μορφη των δίσκων είναι ψιλοδυσεύρετη.Πέραν του ομόνυμου album έχουν κυκλοφορήσει το “second time round”(1973) και το “promised height”(1974).
Μέλη
Patrick Patterson κιθάρα
Steve Scipio μπάσο
Derek Gibbs άλτο και σοπράνο σαξόφωνο
Sam Kelly τύμπανα
Pablo Gonzales κονγκας
Mike Rose άλτο σαξόφωνο,φλάουτο και μπόνγκος
Desmond Atwell σαξόφωνο
Joey Dee φωνητικά και κρουστά

Goldfinger

Xploding Plastix - Amateur Girlfriends Go Proskirt Agents

Dιαβαζωντας εναν τετοιο τιτλο καπου στο ιντερνετ, το μυαλο μου θα πηγαινε σε πορνοσαιτ. Αλλα η αληθεια ειναι διαφορετικη καθως προκειτε για την "μαλλον" πιο διαδεδομενη κυκλοφρια του Νορβηγικου ντουετου των Hallvard W Hagen ,
Jens Petter Nilsen, που ουσιaστικα παιζουν σε αυτο τα δισκακι τα παντα.
Και εγω ημουν περιεργος να δω τι θα παιζουν δυο νορβηγοι, με ηλεκτρονικες ριζες και ψυχεδελικης αισθητικης εξωφυλο. Και πραγματικα το ακουσμα ηταν μια εκπληξη. Αν επρεπε καπου να καταταχθει, θα εμπαινε αναμεσα στην acid jazz και το triphop. Αλλα η πραγματικοτητα ειναι πιο πολυπλοκη καθως στιγμες τα samples ειναι τελιεως latin, ενω το μπασο στην μεγαλυτερη διαρκεια του album ειναι τελειως funky. Σε καποιες στιγμες γινετε επισης, ενοτνα κινηματογραφικο. Ενα εντονα λοιπον πειραματικο, αλμπουμ, που σε στιγμες θα μας θυμιζει πολλυ γνωστα πραμματα, αλλα με εναν τελειως διαφορετικο τροπο. Τραγουδια , οχι σε πολυ υψηλες ταχυτητες, που σε ταξιδευουν με εναν μονδικο τροπο, και δημιοργουν μια τελειως διαφορετικη ατμοσφαιρα στον χωρο που ακουγονται. Βεβαια δυστυχως, καπου προς το τελος κανει κοιλια ο δισκος, και νομιζεις οτι αρχιζει να επναλαμβανετε, αλλα αυτο δνε αναιρει, την πρωτοτυπια του.
Ο δισκος κυκλοφορησε το 2001, καα απο τοτε εχουν κυκλοφηρησει αρκετο υλικο (το οποιο θα ψαξω να βρω), αλλα δεν ειχε αντστοιχηση επιτυχια εκτος των συνορων της Νορβηγιας. Παρολαυτα το σαιτ τους www.xplodingplastix.com ειναι πολυ ενδιαφερον και διαθετει και προσβαση στο υπολοιπο υλικο τους.
ΥΓ. ευχαριστω την Lil' Eleni, που μπορει να μην εχει γραψει ακομα τιποτα, αλλα μου εδωσε αυτο το δισκακι να ακουσω.

rainboy

It's paradise...

Πολύ ενδιαφέρον come back από τους stereo mc’s με έναν εξαιρετικό δίσκο(μουσικα και στυλίστικα) το οποίο αν και δεν ξερώ τι μας επιφυλλάσει αυτη η χρονιά θα βρίσκεται σίγουρα στις ανασκοπήσεις της.Ύστερα απο έναν πενταετή λύθαργο μετά την κυκλοφορία του deep down & dirty(2001) επέστρεψαν με ένα κυρίως χορευτικό δίσκο με πολύπλευρες επίρροες.Το βασικό στίγμα του album προέρχεται απο τη μίξη κλασσικών funk ήχων (μπάσα και πνευστά) με σύγχρονο ρυθμικό bit και ωραια εναρμονιζμένο rap.Τα ατμοσφαιρικά κομματιά του δίσκου (the fear,first love, breath out) δίνουν έναν ξεχωριστό τόνο.Γενικότερα απο το 1985 που ο Rob Birch(ιδρυτικό στέλεχος) μαζί με τον dj/producer Nick Hallam ίδρυσαν την Gee Street Label για να προωθούν τη μοσική τους και τελικά κυκλοφορώντας το ντεμπούτο των stereo mc’s “33-45-78” το 1989 μέχρι και το 2001 το group είχε γίνει περισσότερο γνωστό απο τις δύο μεγάλες του επιτυχίες ,το get connected και το deep down & dirty.Ίσως το paradise γίνει μια καλη αφορμή για όλουs μαs μου να ψάξουμε λίγο καλύτερα το παρελθόν του group.Μη ξεχνάμε οτι το 1990 με το single “elevate my mind” έγιναν το πρώτο group που έβαλε βρετανικό rap single στα αμερικάνικα charts.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ1
989 33-45-78
1990 supernatural
1992 connected
1992 supernatural America mix
2000 Dj kicks
2001 Deep down & dirty
2005 paradise

Goldfinger