Bossa ‘n Stones

Με την εξέλιξη της τεχνολογίας και της γραφιστικής, οι μουσόφιλοι έχασαν ένα βασικό κριτήριο στην διερεύνηση, αγνώστων σε αυτούς τομέων της μουσικής. Κάποτε αν έβλεπες μια συλλογή που «φαινόταν προσεγμένη» στιλιστικά, τότε ήσουν σχεδόν σίγουρος ότι θα ήταν καλή, ενώ αν φαινόταν πρόχειρη, αρκετές φορές ήταν και μουσικά πρόχειρη (όχι ότι δεν ανακαλύψαμε και διαμάντια σε τέτοιες παραγωγές)
Σήμερα όμως, με ένα απλό πρόγραμμα στο PC, μπορείς να κανείς μια εντυπωσιακή παραγωγή, που να παραμένει πρόχειρη. Έτσι την πάτησα και εγώ που μου φάνηκε ενδιαφέρουσα η ιδέα των βραζιλιάνικων διασκευών, σε τραγούδια των Stones, και «τα έσκασα» για να το αποκτήσω, αφού φαινόταν και προσεγμένο.
Το δισκάκι είναι πραγματικά σαν να ακούς Γιαπωνέζους, να τραγουδούν karaoke, τραγούδια των stones, με πειρατικό cd που πήραν από βραζιλιανό πλανόδιο.
Πραγματικά τριβείς τα αυτιά σου. Οι τραγουδιστές τραγουδούν με τον όποιο επίπεδο τρόπο, σαν να μην ξερόυν αγγλικά, και απλά να λένε ότι τους έχουν γράψει, χωρίς να ξερόυν τι είναι αυτό. Η μουσική, πολλές φορές είναι, οριακά , σαν να ακούς παιδικό casio αρμόνιο από την λαϊκή, και γενικά είναι τοσο τραγικη που δεν μπορεις ουτε να γελασεις όπως στα Satisfaction, let’s spend the night together , angie, start me up.
Σχετικα αξιοπρεπή είναι η διασκευή του Fool to Cry από Scubba feat. Moanna και του Harlem Shuffle από Marvin meets Banda de Sul , που όχι μονο δεν είναι αντιαισθητικές, αλλα αντιθέτως με την δεύτερη ακρόαση αρχίζουν να γίνονται ενδιαφεροντες.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Οι φανατικοί των Stones, ας μην μάθουν ποτε ότι κυκλοφόρησε αυτή η συλλογή. Οι λάτρεις, των λατιν, και ειδικά των βραζιλιάνικων ρυθμών, ας ξοδέψουν τα λεφτά τους σε άλλες κυκλοφορίες.

Rainboy

KAISER CHIEFS – EMPLOYMENT

Κοντεύει χρόνος που έχει κυκλοφορήσει, αυτός ο δίσκος, αλλα μπαίνω στον «κόπο» να γράψω, επειδή «μου την είπαν», για την αναφορά του, στην ανασκόπηση.
Και όντως ψάχνοντας στο web, για την φωτογραφία που βλέπετε, ανακάλυψα ότι οι κριτικές που είχε λάβει ο δίσκος, δεν ήταν οι καλύτερες, αντιθέτως πολλές φορές ήταν χείριστες. Και πραγματικά το καταλαβαίνω, ότι ένας επαγγελματίας δισκοκριτικος (όχι σαν εμάς), πραγματικά πρέπει να έχει κουραστεί από το καινούργιο brit-pop. Στα αλήθεια άμα φτάνουν στα αυτιά σου σχεδόν διψήφιος αριθμός δίσκων, παρομοίου ύφους, κάθε μηνά, θα αρχίσει να σε κουράζει. Εμείς οι λιγότερο «φορτωμένοι» ακροατές όμως, έχουμε δικαίωμα να ενθουσιαζόμαστε now and then.
Δεν πιστεύω ε ότι αυτό το συγκρότημα από το Leeds, θα ανοίξει νέους ορίζοντες στην μουσική. Πραγματικά αμφιβάλλω, αν θα καταφέρει να διατηρήσει την επιτυχία του στον δεύτερο και τρίτο δίσκο του. Αλλά πάλι άλλες βρετανικές μπαντες, έμειναν για πολλά χρονια στην επιφάνεια, με ακόμα πιο απλοϊκή μουσική.
Διατηρώ όμως την ελευθερία μου, να ενθουσιάζομαι, όταν ακούω, αυτόν τον δίσκο. Να αισθάνομαι ξανά τον χαρά, την πώρωση, και την ενεργεία, που ένοιωθα, πριν πολλά χρονια, όταν έπαιρνα τους πρώτους δίσκους μου. Όχι δεν ξανακάλυψαν το ΡΟΚ τα παλικαριά. Απλά αυτόw ο έντονα JAMιζων ήχος, με κάμποσα synthia (αρκετές φορές άκυρα), με την 90’s brit-pop χαζοχαρά, με κάνει να μην θέλω να το βγάλω από το cd-player.
Με δυο λόγια εκεί που τα χτύπαγαν όλα στο μπλέντερ, «έδεσε» ένα πολύ ωραίο γλυκό. Αν μπορούν να το κάνουν καλύτερο την επόμενη φορά ή αν θα μας ξανασερβιρουν το ίδιο πιάτο θα το μάθουμε σε λίγους μήνες.

RAINBOY

Ali Farka Toure (red & green)

Στην χωρά μας είναι πιο γνωστός ο Γιαγια Τουρε. Προφανώς δεν υπάρχει συγγένεια μεταξύ τους, καθώς ο Γιαγια είναι από την Ακτή Ελεφαντοστού, ενώ ο Αλί από το Μαλί. Βεβαία πίσω στην Αφρική ο Αλί είναι πολύ πιο γνωστός, ειδικότερα ως ο “Aφρικανός John Lee Hooker”.
Έτσι κινήθηκε το ενδιαφέρον να ψάξω την δισκογραφία του (όχι για την συνωνυμία, για το παρατσούκλι)., και έπεσα πάνω σε αυτή την αρκετή προσεγμένη επανέκδοση των δυο πρώτων δίσκων του. Στην επανέκδοση αναφέρονται ως red και green, αλλα η αλήθεια είναι διαφορετική. Ο Ali κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, με το όνομα του μονό, πίσω στην πατρίδα του το 1976 (red). Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 τον ανακάλυψε ο Andy Kershaw, και άρχισε να τον παίζει στην εκπομπή του. Τότε το κοινό, άρχισε να «σπάει» τα τηλεφωνά ψάχνοντας για πληροφορίες για αυτό τον πρωτόγνωρο ήχο. Σύντομα τον «κουβάλησαν» στην Αγγλία, και ηχογράφησε τον δεύτερο δίσκο, που κυκλοφόρησε κανονικά πια στην Ευρώπη, και επίσης είχε μονό το όνομα του (green). Στην συνεχεία ηχογράφησε 6 ακόμα δίσκους, στους οποίους πειραματίστηκε έντονα,. Σε κάποιους «εξηλεκτριστικε» αρκετά και έγινε αρκετά πιο bluesy, σε άλλους γύρισε ακόμα πιο βαθειά στην αφρικανική παράδοση.
Στους δυο αυτούς δίσκους ο Ali, παίζει κιθάρα και τραγουδάει, ενώ το μονό άλλο όργανο είναι το calabash. O ήχος είναι αρκετά ακατέργαστος, αλλα αυτό είναι που το περιτυλίγει με μια μαγεία. Είναι πραγματικά ιδανική μουσική, για να απολαμβάνεις τις ώρες γύρω από το σούρουπο, σε φάση θερινής ραστώνης. Τότε αισθάνεσαι γύρω σου μια μοναδική ατμόσφαιρα, περιμένεις ένα λιοντάρι να πηδήξει από το διπλανό δέντρο, ενώ οι ιθαγενείς στο κοντινό χωριό ανάβουν φωτιά, διπλά στις καλύβες τους, και ο ήλιος λούζει το τοπίο με ένα υπέροχο πορφυροκοκκινο χρώμα. Τραγούδια που πραγματικά σε ταξιδεύουν σε άλλους τόπους και άλλες καταστάσεις. Μια πραγματική αποκάλυψη για μας που έχουμε μεγαλώσει με τελείως διαφορετικούς ήχους.
Πριν λίγο ανακάλυψα ότι κυκλοφόρησε καινούργιο δίσκο μες το 2005 (IN THE HEART OF THE MOON) με εν γένει καλές κριτικές οπότε θα ψάξω να τον ακούσω και θα επανέλθω με περισσότερα.

Γιατι κριτικες?

εδω θα προσπαθησουμε να αποδειξουμε τα νοιχτα μας αυτια , αλλα και την ανεξαρτησια μας. Την ανεξαρτησια απο τις δισκογραφικες εταιριες, και να παρουσιαζουμε οτι μας κινει το ενδιαφερον, απο οποιδηποτε μουσικο ειδος, ειτε καινουργια κυκλοφορια ειτε παλιοτερη που τωρα ανακαλυπτουμε. Επισης θα εκφραζουμε τις γνωμες σχετικα με ταινιες που βλεπουμε, ή συναυλιες που παρακολουθουμε, παντα υπο το παραπανω πρισμα.