Sunny Μπαλτζή & Santa Fila – Jet Lag (κάτι αλλάζει;;;;)

Η ελληνική σκηνή έχει αρχίσει επιτελούς να δείχνει τα δόντια της.
Υπάρχουν άνθρωποι με όρεξη και ταλέντο, που μπορούν να πειραματιστούν και να κάνουν αξιόλογα γράμματα , και κυρίως σύγχρονα. Πράμματα που να μην είναι μίζερα και γκρινιάρικα. Δεν είναι ο μονός τρόπος να είμαστε ρεαλιστές, το να κλαίμε την μοίρα μας. Και δυστυχώς αυτό το νέα κίνημα ρεαλισμού στην μουσική τις τελευταίες δεκαετίες, έχει ταυτίσει τα δυο παραπάνω. Και αν και δεν μπορούν σήμερα να γίνουν «καταραμένοι», προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας δείξουν ότι είναι. Ε, αρκετά!!!!! Δεν είμαστε στην εποχή που έπαιζε ο Σιδηροπουλος λιώμα στο Αν και του πέταγαν κουτάκια. Πως μπορούν να κάνουν τους καταραμένους, όλοι αυτοί που γεμίζουν εύκολα στάδια, και τα περισσότερα σπίτια έχουν τουλάχιστον μια ηχογράφηση τους. Όχι ότι κακώς είναι επιτυχημένοι. Άλαλα πρέπει να καταλάβουν ότι μπορούν να κάνουν και αλλά γράμματα από την ωμή μιζέρια (δείτε λίγο την μελαγχολία του Μορισσευ, που δεν είναι καθόλου μα καθόλου μίζερη)


Αλλά ξέφυγα αρκετά από το θέμα. Το θέμα μας είναι το Jet Lag. Μια ελληνική δουλειά που πραγματικά με ενθουσίασε. Είχε μια σπάνια φρεσκάδα. Ήταν αυτό που έψαχνα να ακούσω καιρό και δεν το έβρισκα. Το Ελληνικό Ποπ- Ροκ της εποχής μας. Speedατο όσο πρέπει, αλλά όχι άτεχνο, όχι punkικο. Αρκετές κιθάρες, αλλά και αρκετοί ηλεκτρονικοί ήχοι. Η φωνή της Sunny, που σου μένει χαραγμένη (μολονότι δεν είναι κλασσική γυναικεία φωνή). Πιασαρικα ρεφραίν, αλλά όχι και χαζοχαρούμενα. Μουσική που μπορεί να σε συνοδεύει κάθε μέρα, και να γίνει κομμάτι σου, και εσύ δικό της.
Πάντως με κέρδισε για να είμαι ειλικρινής η διασκευή στο Sunny του Bobby Hebb, (το αγαπημένο μου τραγούδι στην Α’ Γυμνασίου, αλλά είχα 2-3 χρονιά να το ακούσω) , όχι γιατί μεταμόρφωσε πραγματικά το κομμάτι, αλλά και για την επιλογή. Και εδώ τίθεται αμείλικτο το ερώτημα. Γιατί γυρίζεις video-clip, με έναν σωρό guests, αρκετά ενδιαφέρον (και σκηνοθετικά, και σενάρια), το οποίο όμως ξέρεις ότι θα το βγάλουν ακατάλληλο. Και θα το παίζει μια φορά την βδομάδα το MAD στις 3 το πρωί. Εγώ αισθάνομαι πολύ τυχερός που είχα δυο φορές αϋπνίες, και ανοίγοντας την τηλεόραση πέτυχα το βίντεο, αλλά πραγματικά, δεν το ευχαριστήθηκα με μισόκλειστα ματιά. Για σοβαρευτείτε λίγο.
Όσο για την διασκευή στο «άδειο μου πακέτο» επειδή δεν εχω «δεθεί» τόσο με το πρωτοτυπο, δεν ειχα προβλημα, και αντιθετως μου αρεσε αρκετα.
Δυστυχως της προηγουμενες δουλειες δεν τις εχω ακουσει (ηδη τις ψαχνω βεβαια).

Τελικά φέτος (ειδικά στην ελληνική σκηνή) βλέπουμε το «ασθενές» φύλο να έρχεται στο προσκήνιο. Μετά τον εκπληκτικό δίσκο των Film, η Sunny, και σε λίγες μέρες ελπίζω να φτάσει στα χεριά μας το demo των Mary& The Boy. ΜΕ πραγματικό ενδιαφέρον περιμένουμε και αλλά φρέσκα γράμματα (στείλτε μας και σεις τα demo σας)

rainboy