ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ - DIRT SPAWN DISEASE - ''Promo cd''

Τους DIRT SPAWN DISEASE τους γνωρίσαμε σε κάποιες από τις συναυλίες που συμμετείχαν με ανάλογα underground ελληνικά σχήματα και ομολογούμε ότι μας έκαναν πολύ καλή εντύπωση τόσο όσον αφορά την ποιότητα και το δυναμικό χαρακτήρα της μουσικής τους όσο και στον τομέα της σκηνικής τους παρουσίας. Σ’ ένα από αυτά τα live είχαμε την ευκαιρία να προμηθευτούμε αυτό το cd που ήρθε να επιβεβαιώσει την καλή άποψη που είχαμε γι’ αυτούς. Περιέχει εννέα συνθέσεις ομολογουμένως σωστά και όμορφα δουλεμένες ενώ η μουσική που ηχεί σε αυτές κινείται μάλλον στον χώρο του μεταλλικού hardcore χωρίς βέβαια να μπορούμε να πούμε ότι περιορίζεται σε αυτό το ιδίωμα. Το χαρακτηριστικό της μπάντας είναι η τεχνική προσέγγιση της μουσικής όσον αφορά κυρίως τους ρυθμούς και πως αυτοί αλλάζουν σε κάθε κομμάτι. Η ποικιλία όμως αυτή παρουσιάζεται εντονότερη στα φωνητικά όπου πραγματικά κυμαίνονται από βαριά βοθροειδή σε καθαρά όπου εδώ παρουσιάζεται μια εμφανής ομοιότητα σε Tool. Πραγματικά πολύ δυνατό χαρτί αυτό για τους Dirt καθώς είναι και ο τομέας που τους δίνει μια ιδιαίτερη ταυτότητα και τους κάνει να ξεχωρίζουν στην πλειάδα των συγκροτημάτων ανάλογου ύφους. Οι ιδέες που ακούγονται στα riffs της κιθάρας είναι αρκετά έξυπνες και αν μη τι άλλο αρκετά πορωτικές. Τραγούδια όπως τα ‘’Won’t let you try’’ και ‘’Burning photograph’’ σου κολλάνε αμέσως στο μυαλό ενώ είναι τα δυνατά χαρτιά της μπάντας και για τα live πιστεύουμε. Από την άλλη υπάρχουν κομμάτια τα οποία σε κρατάνε σε εγρήγορση να παρακολουθήσεις την εξέλιξή τους ενώ σε πολλά σημεία σε οδηγούν σε ασυναίσθητη ρυθμική κίνηση του κεφαλιού ελληνιστή ‘’headbanging’’ (‘’Evolve eye evoke’’, ‘’Filtered’’, ‘’In flesh and blood’’, ‘’ Your own filth rose’’). Το cd περιέχει ακόμα 2 εισαγωγικά κομμάτια το πρώτο εκ των οποίων οδηγεί στο χειμαρρώδες ‘’ materialized messiah ‘’ το οποίο και αποτελεί ιδανικό κομμάτι για έναρξη των live εμφανίσεων. Συνολικά έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ αξιόλογο δίσκο, όπως και συγκρότημα, ο οποίος αφήνει υποσχέσεις για πολύ καλά πράγματα στο μέλλον αρκεί τα παιδιά να συνεχίσουν με παρόμοια όρεξη και μεράκι. Μια καλή ιδέα για τους ‘’ Dirt spawn disease ‘’ θα σας δοθεί σε κάποια από τις επερχόμενες συναυλίες τους στις οποίες λογικά θα μπορείτε να προμηθευτείτε το εν λόγω cd. Τέλος μάθαμε ότι είναι έτοιμοι να υπογράψουν με την Ε.Μ.Ι. οπότε αυτό τα λέει όλα…

mushroom freaks

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : NEED - ''The Wisdom Machine''

Να ‘μαστε λοιπόν εδώ έτοιμοι για να γράψουμε για το πρώτο album των NEED ‘The Wisdom Machine’ το οποίο έχει ήδη κυκλοφορήσει. Και το λέμε αυτό γιατί τα παιδιά μας το έχουν δώσει εδώ και καιρό αλλά θέλαμε να το ακούσουμε προσεκτικά πριν γράψουμε αυτά που ακολουθούν. Περιέχει 10 κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου μιας ώρας . Σημαντικό είναι ότι δίσκος είναι concept και το λέμε αυτό εξ αρχής μιας και αυτό δείχνει ότι εκτός από την μουσική τους προσέχουν αρκετά και τους στίχους τους και αυτό είναι ένα επιπλέον συν στο όλο αποτέλεσμα. Η βασική ιστορία που περιγράφεται είναι για έναν τυπά τον Japetu o οποίος σκοτώθηκε σε ένα βίαιο αυτοκινητιστικό δυστύχημα. 14 χρόνια αργότερα ένα παιδί βρίσκεται στο σημείο του δυστυχήματος και ισχυρίζεται ότι είναι ο Japetu. 3 μέρες μετά η αστυνομία τον γυρίζει στους γονείς του αλλά σε αυτές τις 3 μέρες περιγράφει τι πέρασε και είδε μέχρι να επιστρέψει πίσω… Οπότε στα κομμάτια αναφέρονται τα λόγια του, το τι πέρασε, οι εικόνες του και τα διλήμματά του. Και περνάμε στην μουσική τώρα… Τι παίζουν οι NEED; Αχα ξεκινάμε από τα δύσκολα. Πίσω στο cd ισχυρίζονται ότι είναι μία modern metal μπάντα. Ωραία λοιπόν… τι είναι τώρα αυτή η ταμπέλα! Με λίγα λόγια (πολύ λίγα) σκληρή αλλά συγχρόνως τεχνική μουσική. Εμείς θα το χαρακτηρίζαμε ότι είναι κάτι περίπου κοντά στον ήχο τον Dream Theater, εποχής Train Of Thoughts, χωρίς πλήκτρα. Αλλά και πάλι θα βρεις επιρροές και από άλλα συγκροτήματα. Μάλλον οι ίδιοι οι Need το κάνανε επίτηδες για να μπερδεύουν τον ‘μουσικό τύπο’ ο οποίος μια ζωή προσπαθεί να δώσει ταμπέλες στα πάντα. Ε κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτό. Τα παιδιά παίζουν σκληρή μουσική… metal. Το cd ξεκινάει με το Torn το οποίο υπήρχε και στο promo τους. Όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά… ο ήχος είναι σαφώς καλύτερος και ακόμα πιο δυνατός… ειδικά τα περιστασιακά samples δώσανε το δικό τους χαρακτήρα. Γαμώ τα κομμάτια για να ξεκινάς ένα δίσκο. Σε αυτό το κομμάτι ο ήρωάς παθαίνει το ατύχημα και έχουμε τον μονόλογό του προς τον Mεγάλο. Επόμενο το The White Tunnel το οποίο συνεχίζει στον ίδιο δυνατό ρυθμό με ένα πολύ όμορφο ρεφρέν. Εδώ έχουμε και την εμφάνιση και κάποιων οργισμένων φωνητικών που δίνουν μία πινελιά μίσους. Εδώ περιγράφει τα κλασικά, το λευκό φως που βλέπεις να έρχεται από το τούνελ, το οποίο το ακολουθεί έχοντας στο μυαλό του ότι κάποιος τρόπος θα υπάρχει για να σωθεί. Συνέχεια για το Twin Soul το οποίο όπως είχαμε πει και στο promo έχει ένα απίστευτο panterικό riff το οποίο σου καρφώνεται στο μυαλό. Εδώ περιγράφεται ο διαχωρισμός του σώματος και της ψυχής και της επιλογής. Τεχνικές αρμονικές ακούγονται και η ώρα του Sea Of Lost Faces έχει έρθει. Κομμάτι το οποίο σίγουρα στα live θα ξεσηκώσει και τον πιο δύσκολο ακροατή. Εδώ τα πράγματα έχουν αρχίσει να ξεδιαλύνουν αφού έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά… οπότε θα πρέπει να βρει την μηχανή της σοφίας για να βρει την απάντηση… Το Denmad που ακολουθεί δεν έχει κάτι το διαφορετικό απλά ακολουθεί το κλασικό σπάσιμο των Need. Σε αυτό απλά ο Japetu αναρωτιέται αν είναι καταραμένος και αν θα μπορέσει επιτέλους να γυρίσει πίσω στον κόσμο του. Το The Wisdom Machine είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι το οποίο βγάζει και τον περισσότερο πόνο στο δίσκο. Εδώ φαίνονται αρκετά και οι επιρροές τους από Dream Theater. Αν και μεγάλο (10 λεπτά) είναι αρκετά δουλεμένο και δεν κουράζει τον ακροατή. Η ζωή του ήρωα περνάει μπροστά από τα μάτια του και ο οποίος θα πρέπει να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι, να είναι ελεύθερος. Το 7H που ακολουθεί έχει ίσως το καλύτερο ογκώδες riff του δίσκου, το οποίο είναι και το αγαπημένο μας. Εδώ τα λέει σε άγριο ύφος στον δημιουργό του. Το Lost είναι η μπαλάντα το δίσκου. Αργό και ταξιδιάρικο κομμάτι σου προκαλεί μία ανατριχίλα… μήπως έχουμε μπει στον ρόλο του Japetu o οποίος εδώ νοιώθει μόνος και χαμένος… Η χαλάρωση όμως αυτή δεν θα κρατήσει πολύ αφού το Stroll Of Choice σε επαναφέρει στους δυνατούς ρυθμούς των Need με τα φωνητικά να μεταλλάσσονται συνεχώς. Είναι ο περίπατος της τελικής επιλογής του Japetu. Και ερχόμαστε στο τελευταίο κομμάτι του cd το Sutanatus το οποίο βγάζει όλο τον πόνο του πρωταγωνιστή μας με την μουσική του και τελικά την επιστροφή του στο κόσμο ξανά. Εδώ κάπου τελειώνει η παρουσίαση του The Wisdom Machine… θα μπορούσαμε να γράφουμε σελίδες ολόκληρες για αυτό το cd το οποίο σίγουρα δεν θα μείνει απαρατήρητο μιας και μιλάμε για μία πάρα πολύ προσεγμένη δουλειά. Κυκλοφορεί από την Burning Star Records σε digipack έκδοση… Παιδιά σας ευχόμαστε το καλύτερο γιατί το αξίζετε πραγματικά…

Υ.Γ. Εκτός από concept στιχουργικά είναι και μουσικά σε ορισμένα σημεία (για προσέξτε την μελωδία στο τέλος του Sea Of Lost Faces, στην αρχή του 7 Η και στο τέλος του Sutanatus).

mushroom freaks

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: POEM - demo 2006

Οι Poem είναι μια νέα σχετικά μπάντα καθώς δημιουργήθηκαν στις αρχές του 2005. Παρ’ όλα αυτά την προηγούμενη χρονιά έκαναν ένα δυναμικό μπάσιμο στα τεκταινόμενα του underground ελληνικού σκληρού ήχου συμμετέχοντας σε αρκετές συναυλίες σε μαγαζιά της Αθήνας και σε άλλες εκδηλώσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι τον Απρίλιο του 2006 κέρδισαν το 2^ο βραβείο στον διαγωνισμό Pop & Rock Contest όπου έλαβαν μέρος πάνω από 170 μπάντες απ’ όλη την Ελλάδα. Αποτελούνται από μέλη συγκροτημάτων όπως οι Corona Bor, Άσωτοι και The Manuals. Ας περάσουμε όμως στο κυρίως πιάτο δηλαδή στη μουσική των παιδιών και πώς αυτή ακούει στο εν λόγω demo. Ξεκινώντας λοιπόν να πούμε ότι πρόκειται για ένα δίσκο πολυσυλλεκτικό σε ήχους και ακούσματα. Η εισαγωγή “Welcome” σε προϊδεάζει για την πειραματική διάθεση των Poem. Ένας ρυθμός των drum συνοδευόμενος από ένα “διαστημικό” εφέ σε μπάζει στο “Giant”, όπου είναι φανερή η progressive αισθητική της μουσικής με μια πιο σύγχρονη άποψη. Ανεβοκατεβάσματα ρυθμών με αρκετά μελωδικά σημεία και ξεσπάσματα συνθέτουν ένα πολύ όμορφο κομμάτι ιδανικό να σε βάλει στο νόημα του τι παίζουν οι Poem. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στα φωνητικά, τα οποία δίνουν μια ιδιαίτερη ταυτότητα στο συγκρότημα. Πολύ χαρακτηριστική πραγματικά η χροιά του Γιώργου, ο οποίος “δίνει ρέστα” στο “Against Me”. Εδώ όπως και στο επόμενο υπάρχει μια έντονη “ethnic” αισθητική. Πρόκειται για ένα αργό μπαλαντοειδές κομμάτι με ωραίες μελωδίες στα φωνητικά και στις κιθάρες συνοδευόμενο από το απαραίτητο για την περίσταση χαρακτηριστικό refrain. Σχεδόν reggae το κόψιμο στη μέση του κομματιού το κάνει πολύ ενδιαφέρον. Όπως ενδιαφέρον είναι και το επόμενο ακουστικό κομμάτι που ακούει στο όνομα “I Will Put Chaos In 14 Lines” και το οποίο ακούγεται σχεδόν flamengo. Επιστροφή στις σκληρές κιθάρες στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου, το οποίο ξεκινάει με κιθαριστικό riff αλά Dream Theater και συνεχίζει προς την ίδια κατεύθυνση. Ο τρόπος με τον οποίο αλλάζουν οι ρυθμοί μπορεί να σου φέρει στο μυαλό σου τους Tool καθώς και διάφορες άλλες σύγχρονες μπάντες. Νομίζουμε ότι οι Poem συνεχίζοντας με την ίδια διάθεση και αγάπη για την μουσική μπορούν να ξεχωρίσουν και να πετύχουν κάτι παραπάνω από αυτό που ορίζει η μοίρα των ελληνικών συγκροτημάτων. Αξίζει να επικοινωνήσετε για να προμηθευτείτε αυτό το demo(τιμή 2€) με τα παιδιά στέλνοντας e-mail: poemcontact@yahoo.com (τηλ. 6938070209). Για περαιτέρω πληροφορίες αλλά και ένα μικρό δείγμα της δουλειάς τους τσεκάρετέ το www.u-f.gr .

mushroom_freaks

Ι'm from Barcelona - Let me introduce my friends

Ενταξει ακουγετε σαν ατακα ελληνα καμακι, που ψηνει τουριστρια για τριο (και βαλε) (ενταξει αν αλλαξεις το τοπονυμιο προφανως).
Ναι αλλα τωρα σκεψου οτι ειναι σουηδοι απο το Jönköping, και ειναι 29 ατομα.
Τι παιζουν;;;;
Indie-pop.
Ο εγκεφαλος του συγκροτηματος ειναι ο Emanuel Lundgren, ο οποιος εγραψε τα τραγουδια, και ηχογραφησε τον δισκο. Οι υπολοιποι 28 ηταν φιλοι του, που περνωντας απο το σπιτι ηχογραφουσαν και κατι (ακορντεον, αρμονιο , μπαντζο κ.ά.) αλλα κυριως τραγουδουσαν. Ετσι το κυριο χαρακτηριστικο του δισκου ειναι οι πολυφωνιες.

Ναι καλα καταλαβατε το αλμπουμ ειναι σπιτικο-χειροποιητο. Το εχουν γραψει στο σαλονι του τυπου.

Ναι καλα καταλαβετε, οταν πανε να παιξουν σκανε 29 μαντραχαλοι, στην σκηνη και οι περισοτεροι μονο τραγουδανε, και μαλιστα ειναι ξανθοι, και κοκκινοτριχηδες βορειοευρωπαιοι, και τραγουδανε οτι ειναι απο την Βαrcelona.

Τα κομπλεξ των σουηδων.

Αν εξαιρεσεις το σουηδικο death, ειναι οτι πιο ενδιαφερον εχω ακουσει απο σκανδιναυικη χωρα, εδω και πολλα χρονια (πλακα κανω).

εδω το βιντεακι του WE ARE FROM BARCELONA, το οποιο ειναι επικα ηλιθιο, μαλιστα μου θυμιζει του βιντεο του we are stars (εκεινα τα 80'ς φιλανθρωπικα). Ομως το κομματακι σου κολλαει απιστευτα.
Και ετσι ειναι το υπολοιπο αλμπουμ, το οποιο σου κανει να εχεις ενα ηλιθιο χαμογελο, και χαζοχαρα γενικα.

Ενταξει ειπαμε ποπ ειναι (εστω και ιντυ) αλλα εχει την πλακα του.

Και οι στιχοι ειναι απλοι καθημερινοι , μιλανε για τα πληκτρα του κασετοφωνου, για καθυστερηση στον υπνο και συλλογες γραματοσημων, κτλ.

Λες να ειμαστε και εμεις απο τον Αρη?

κατεβαστε και το TREEHOUSE για να τους ακουσετε καλυτερα εδω

rainboy

Forward Russia! - Give me a wall

the next cult thing

Υστερα απο τους GOSBE θα συνεχισουμε με κατι ποστ αλλα αρκετα πιο εμπορικο.

Προφανως δεν ξερουμε ακομα ποσο εμπορικα θα κατατληψουν, αλλα το μπλουζακι με τα δυο θαυμαστικα (οπως τα βαζουν οι ισπανοι) εχει ηδη κανει θραυση στην UK και ειναι πολυ πιο γνωστα απο οτι οι ιδιοι.

βεβαια οι τυποι εχουν καταλαβει πως να χτισουν μυθο.

Βγαζουν τα τραγουδια τους αριθμακια, και πουλανε σαν τρελοι.

Ειναι προφανως και αρκετα εκκεντρικοι (λογικο για μπαντα απο το Leeds που κυκλοφορει με τετοιο ονομα).

Απο κει και περα δεν ειναι και ασχημοι.

Μια χαρα ειναι.

Για συγκορτηma στο ξεκινημα του ειναι αρκετα πειραματικοι.

'η μηπως θα πρπει να πω μπερεδεμενοι;

μπερδεμενοι οπως ο ακορατης.

βεβαια υπαρχει καποιος που δεν ειναι καθολου μπερδεμενο και ειναι η ντραμερ (που την λενε Whiskas σαν την γατοτροφη) τους που δεν ξεκολλαει απο τα 4/4 σε ολοκληρο τον δισκο.

Αλλα το συγκροτημα το δοκιμαζει σε ολες τις μπαντες, απο ρεγκε, μεχρι ντισκο, ενιοτε με σχεδον nu metal φωνητικα, αλλα ακομα και σε φασεις electro pop, και ολα αυτα με alterantive, σχεδον post αισθητικη.

Ενταξει εγω πραγματικα ειμαι συγκεχημενος υστερα απο καμια 6ρια ακροασης (δεικτης οτι μαλλον μου αρεσε). Αλλα αυτη την φορα δεν σας ανεβασα κανενα τραγουδακι γιατι με την ονομασια των αριθμων, δεν εβγαλα ακρη, και παντα ξεχναγα πιο ηταν αυτο που μου αρεσε.αλλα σας εβαλα μεριεκς επιλογες σε βιντεακια.

Καποια ειχαν ειδη κυκλοφορησει παλιοτερα σε σινγκλακια ep και ντεμο. Ετσι τα νουμερα στο δισκο ειναι απο το 7-19(με παραλειψεις). Μαλιστα δεν ειναι καν με αριθμητικη σειρα τοποθετημενα, και σε χαονουν ακομα περισσοτερο.

Απο τους ιδιους δεν βρηκα καπου καποια εξηγηση, γιατι αυτο το κολπακι με τα ονοματα.

Προφανως θλουν να μας δειξουν την εξελιξη της μπαντας, γιατι ετσι αποκαλυπτεται η χρονολογικη σειρα που γραφτηκαν.

βεβαια θα μπορουσε καποιος να θεωρητικολογησει και πει για το προτσες της παραγωγης την σχεση του μετο προιν κτλ, αλλα δεν νομιζω να το εχουν ψαξει τοσο πολυ. Ασε που μου φαινετε και ψιλοηλιθια αν σκεφτονται μια τοσο γραμμικη συνδεση.

Τελος παντων ακουστε το δισκακι για να συμπερανεται, καθως ειναι περιπλεγμενα τα πραγματα. Μαλλον ενδιαφεροντες θα τους βρειτε διχως να ενθουσιαστειτε.

Επισης εχουν την φημη οτι ειναι καλοι στα live, οποτε δειτε τα βιντεακια.

rainboy

ΥΓ για τον πατερουλη τι γνωμη λετε να εχουν;;;;;

The Automatic - Not accepted anywhere

Monster λοιπον.

Aρκει να σε προωθησουν ως η επομενη αποκαλυψη μετα τους Kaiser chiefs για να κανεις καριερα ;;;
Αμα εισαι Ουαλος μπορει να αρκει. Αληθεια θυμαται κανεις καμια ουαλεζικη ροκ μπαντα;;; (ας γραψει comment) .

Μπορει λοιπον. Οι βρετανοι ευκολα ανακαλυψαν το νεο ταλεντο. Αλλα προφανως δεν εχουν προοπτικες να πανε και πολυ μακρια.

Ωραια η ρετρο αισθητικη, αλλα χρειαζεται να κανεις και κατι αυθεντικο.

Τα παλικαρια εκαναν στην αρχη επιτυχια το Raul. και στην συνεχεια κυκλοφορησαν αυτο το δισκακι.

Το τραγουδακι Monster ειναι απιστευτα ρετρο. Το βιντεακι και η gore αισθητικη πολυ ωραια. Και πιθανον να ειναι το μονο τραγουδακι τους που θα θυμομαστε σε λιγους μηνες. Πραγματικα θυμιζει τελειωμενη ταινια (αυτο σκεφτομουν πριν δω και αυτο το παροιμοιωδες βιντεο) και ειναι το μονο που μπορει να δειξει ενα διαφορετικο δρομο για το μελλον τους. ΠΟυ σημαινει οτι και αυτη η γενια ψαχνει το χαβαλο-cult συγκροτημα της και προς το παρον δεν φαινετε καποιος αλλος που μπορει να παιξει αυτον τον ρολο. Οχι βεβαια οτι μπορουν αυτοι. Αλλα μαλλον ειναι το μονο που μπορουν να προσπαθησουν να κανουν. (ασε που με αυτο το εξωφυλλο νομιζα οτι θα παιζουν χαβαλιαδερικο hip-hop).

Τελως παντων κατεβαστε το Monster που θα φορεθει αρκετα τους επομενους μηνες .

Παρτε για δωρακι και το By My Side.

Και μην τρελαθειτε μετα απο 20 χρονια που δεν θα μπορειτε να θυμηθειτε πως λεγαν αυτους που λεγαν το Monster.

Ουαλεζικο ροκ?

rainboy

Danielson (family) - Ships

Χριαστιανικο ροκ το 2006? (ξεκινησα με καταλληλη φραση για να μην διαβασεις το πιο κατω)

Και ομως δεν ειναι τοσο αισχρο οσο ακουγεται.
Ενταξει οι στιχοι ειναι γελιοι (αλλα δεν χρειαζεται να τους προσεξεις).
Βεβαια ειναι αντιαισθητικο ενα συγκροτημα που σκανε στην σκηνη σαν νοσοκομες (δες φωτο αριστερα).
Αλλα πριν βγαλεις συμπερασμα ακου εδω. ( did i step on your trumpet?)

Τα τραγουδια δεν ειναι απλα ευθυμα και διασκεδαστικα, αλλα καταντουν και εθιστικα (ειδικα το αποπανω).

Μου θυμισε την ευφορια που σου δημιοργει το ακουσμα ενος δισκου των Belle & Sebastian Και καπου εκει βρισκεται το μυστικο που τους ξεχωριζει απο την χλεμπα των συγκροτηματων που παιζουν Gospel. Η μουσικη τους εχει μπολιαστει με αρκετες δοσεις ψυχεδελειας. Αυτο οφειλετε στον παραγωγο Steve Albini, που εκανε παραγωγη σε αρκετες κυκλοφοριες τους, και τους "εδειξε τον ισιο δρομο".

Εκμεταλευτηκε την εκπληκτικη-φαλτσα φωνη (που θα ζηλευαν πολλα art - progressive ροκ σχηματα στα 70'ς ), και καταφερε να φτιαξει ενα αρκετ πρωτοτυπο μιγμα.

Μαλιστα προσφτα η οικογενια (ναι εινι οικογενιακο συγκροτημα) και τον Sufjan Stevens, που παιζει μπαντζο μαζι τους (οποτε προλαβαινει).

Βεβαια ολα αυτα δεν αρκουν, αμα δεν υπαρχει και ταλεντο. Το οποιο προφανως περισσευει. και αν γραφαν και κανα στιχο της προκοπης θα μπορουσαν να εχουν κανει μεγαλη επιτυχια.

Παρολαυτα μπορεις να ευχαριστηθεις να ακους αυτο τον δισκο.

και για τελος παρε και αλλο ενα τραγουδακι για να βγαλεις καλυτερα συμπερασματα (two sitting ducks (λαλει πουλι παιρνει σπυρι και η μανα το ζηλευει)

Τελικα ο χριστιανοι βρηκαν και καινουργιους τροπους να σε εθιζουν, μπας και ριξεις και κανα δι'ευχων.

Λες να μας πεισουν και για την αθωοτητα τους;

http://rainboy.blogspot.com

8mm - Songs to Love and Die

Πριν απο καμμια βδομαδα ελεγα οτι ηχογραφουν παλι οι Portishead. Λιγο αργοτερα κοιταζοντας εκεινο το ποστ, καταλαβαινα το ποσο μου εχει λειψει μια τετοια μουσικη υποκρουση σε στιγμες χαλαρωσης (και οχι μονο....).

Λιγες μερες αργοτερα ενας φιλος μου δινει το cd των 8mm.

Και παθαινω πλακα.

Αν επρεπε να βαλω ταμπελα θα ελαγα κινηματογραφικο (νοιρ) τριπ-χοπ. Πολυ ωραια μουσικη αυτο μπορεις να με σιγουρια. Μια γυναικεια φωνη να σε ταξιδευει. Να σε ντυνει και να σε γδυνει. Οριακα μπαναλ. Αλλα δεμενη με τοσο ωραια μοσυικη, που δεν σου δινει τετοια αισθηση.

Μουσικη τρυφερη, αλλα οχι φλωρικη. Ευσθητη αλλα και σκληρη.

Μουσικη τελικα γραμμενη στην Νεα Ορλεανη, λιγους μηνες μετα τον τραγικο Σεπτεμβρη.

ο Sean Beavan εκανε παραγωγες σε ροκ συγκροτηματα (μεγαλυτερη του επιτυχια οι Nine Inch Nails, και ο Marylin Manson). Εφτιαξε λοιπον ενα στουντιο στην στοιχειωμενη απο λα πεντατονικα φαντασματα Νεα Ορλεανη, ενα στουντιο, γιατι αιθανοταν την μουσικη να εχει ποτισει το χωμα σε αυτο το μερος.

Κανοντας παραγωγη στους Kill Hannah, ακουσε την Juliette Beavan, που τραγουδησε σε ενα τραγουδι. Ερωτευτηκε την φωνη της (μονο;), και αρχισε να γραφει τραγουδια για να την αναδειξει. το πρωτο τραγουδι που εγραψε ηταν το Never Enough (ακουσε το), και απο οτι φαινετε δεν τα πηγε και ασχημα.

Κλειστηκαν, λοιπον στο στουντιο στην Νεα Ορλεανη. Μυρισαν τον αερα και το χωμα. Και ηχογραφησαν αυτο τον δισκο (ποσο του ταιριαζει ο τιτλος του) .

καπου τοτε αποφασισαν να ονομασουν το εγχειρημα τους 8mm. Ενιωσαν οτι η αναπαρασταση ενος παλιου προτζεκτορα 8mm, σε ενα εγκατελειμενο δωματιο, με ενα φιλμ μισοξετυλιγμενο, δημιουργει αναποληση, ξεχασμενων μυστικων και απαγορευμενων επιθυμιων.

και επειδη θα κανει 3 βδομαδες να κυκλοφορησει ακομα δισκος παρτε αλλα δυο τραγουδακια

bones

stunning

και για επιλογο να παραθεσω το επιμυθιο της κριτικης του Jon Bates που λεει οτι "οι 8mm ειναι σαν ο David Lynch να παιζει το Sgt. Peppers"

rainboy

St. Elsewhere - Gnarls Barkley

Πως ειπες;;
Charles Barkley?
Οχι Gnarls Barkley!!!!
Καλα πρεπει να εισαι πολυ weird για να βγαλεις ετσι το σχημα σου. Ο Danger Mouse (DJ (βρισκοταν στην παραγωγη του Demon Days των Gorrilaz, και ειχε κανει και το Grey Album, μιξη του λευκου των Beatles, και του μαυρου του Jay-Z) και ο Cee-Lo (τραγουδιστης, πρωην Goodie Mob ), οταν καναν παρεα (λιωναν προφανως) φτιαχναν τα ονοματα φανταστικων ανθρωπων, συνδυαζοντας ονοματα διασημων (π.χ. Prince Gnarls ,Bob Gnarley) Ε καποια στιγμη τους κολλησε αυτο και εδεσε το γλυκο.

Το δευτερο χαρακτηριστικο ειναι η εμμονη τους να παρωδουν γνωστες ταινιες. Κλασσικη τους φωτογραφια αυτη στα αριστερα οπου κανουν την γνωστη σκηνη στο μπαρ απο το Κουρδιστο Πορτοκαλι, αλλα εμφανιστηκαν στα MTV awards σαν Star Wars, ενω εχουν κανει και φωτογραφησεις σε στυλ πολλων ακομα ταινιων.

Βεβαια αυτο που ολοι ξερετε ειναι το διαμαντακι Crazy (θυμισου το εδω) των 2,5 λεπτων, το οποιο μας πιπιλαγε τον εγκεφαλο ολο το καλοκαιρι. Πραγματικα δεν ξερω πολλους που να μην ξετρελαθηκαν με αυτοτο τραγουδι. Μαλλον γιατι ειχε μια αμεοσοτητα μια ειλικρινια, σε σχεση με τα κλασσικα chart hits, αλλα και γιατι ειχε μια ριζοσπαστικοττηα, μικρη διαρκεια, οχι και τοσο ευπεπτα μοτιβα, τα οποια ομως δημιοργουσαν σαν συνολομ ενα απιστευτο πιασαρικο κομματι. Μαλιστα προσφατα εμαθα οτι εχει sample απο ιταλικο 60's χιτ το οποιο ονομαζεται Nel Cimitero Di Tucson του Gianfranco Reverberi.

Ο υπολοιπος δισκος θα ανρωτηθει κανεις.

Ξεχαστε αυτα που ξερατε για την συγχρονη μαυρη δισκογραφια. Δισκος γεματος και χορταστικος, που δεν τον χορταινεις. Εκτος απο την επιτυχια , εχει πολλα ακομα κομματια με προσωπικοτητα. Γενικα υπαρχει μια βασικη ιδεα που διαπερνα τον δισκο και ειναι φωνητικα σε στυλ 70's soul, funky μελωδιες, και r'n'bιζοντες ρυθμοι. Αυτο βεβαια δεν οδηγει σε καμια περιπτωση σε πληξη.

Αγαπημενες μου στιγμες ειναι το ψυχοπονιαρικο, ψιλομελο, πιασσαρικο ομωνυνμο τραγουδι st.elsewhere (ακους εδω) . η διασκευη σε violent femmes (gone daddy gone ακους εδω) ειναι αυτο που κανει τους ροκαδες να κολλησουν. Αλλα ακομα υπαρχουν πολυ καλα κομματια να ακουσεις, οποτε κατεβασε ολοκληρο τον δισκο εδω (και το video του crazy) (αν το αντεχει η συνδεση σου).

rainboy

The Raconteurs

To steady as she goes (κατεβασε το) εχει κατακλυσει τους ραδιοφονικους σταθμους εδω και εβδομαδες, ενω ουκ ολιγοι bloggers εκθειαζουν το γκρουπ, οποτε βρηκα και εγω τον δισκο τους.

Το τραγουδακι βεβαια δεν ειναι και τοσο τρομερο, αλλα το video του ειναι τρομερο και το εχει σκηνοθετησει ο Jim jarmush, (δες το εδω). Και πραγματικα εδω βρισκεται η μιση επιτυχια του συγκροτηματος. Ενα βιντεο που "αξιζει" τα λεφτα του.

ο Jack White λοιπον αποφασιζει να μας δειξει το ταλεντο και εκτος White Stripes. Μαλλον προσπαθει να μας αποδειξει οτι μπορει να συνεργαζεται και με αλλους ανθρωπους εκτος απο την γκομενα του.

Το δελτιο τυπου ανφερει διαφορα γλυκαναλατα για παλιους φιλους που βρεθηκαν γραψαν το Steady As she goes, και αποφασισαν να γραψουν δισκακι. Η αληθεια το θυμιζει γιατι τουλαχιστουν το 35% του αλμπουμ φαινετε βιαστικα γραμμενο για να κυκλοφορησει. Και η πραγματικα καλυτερη στιγμη του ειναι το ομομωνυμο κομματι broken boy soldier (το οποιο ακους εδω). αυτο το κομματι μοιαζει πραγματικα βγαλμενο απο την ψυχεδελια των 60's.

βεβαια απο εδω και περα μαλλον δεν θα πρεπει να περιμενουμε πολλα απο αυτους , περα απο μερικες περιοδιες, καθψς ο Jacκ θ α γυρισει στην δισκογραφια των Whitestripes, ενω οι υπολοιποι θα προσπαθησουν να εκμεταλευτουν την δημοσιοτητα αυτητ της προσπαθειας για να βγαλουν κανα καινουργιο δισκο των Greenhornes.

Παρολα αυτα η προσπαθεια θα μας αφησει αναμνησεις για το μελλον, και θα μας δειχνει οτι υπαρχει περιθωριο για να φτιαχνουν ακομα αξιολογα πραγματα απο αυτη την σκηνη, αρκει να μην γινονται προχειρα.

rainboy

υγ. το πιο αστειο της υποθεσης ειναι το συγκροτημα κανει καριερα στην Αυστραλια ως The Saboteurs, γιατι υπηρχε αυστραλεζικο συγκορημα με το ιδιο ονομα, δεν τα "βρηκαν" στην δωροδοκια για να αγορασουν το ονομα και τελικα κυκλοφορουν ετσι στα αυστραλεζικα δισκαδικα.

Τοξικα Αποβλητα - Κατεβασε Το!!!

Το ελληνοφωνο πανκ, παντα για μενα ειχε ενα αρωμα νοσταλγιας και ρομαντισμου. Μια θυμιση απο την εποχη που ειχαμε πρωτοφτιαξει τον σταθμο και αναμεσα στα λίγοστα πραγματα που ειχαμε να παιζουμε ηταν μια συλλογη της wipe-out με πανξ ρομανα, γενια του χαους, αγαπη πιο μακρια απο τον θανατο, αρνακια, και φυσικα αντιδραση και ολεθριο ρηγμα (ολεθρος-ρηγμα). ο ρομαντισμος προερεχεται φυσικα απο την αισθητικη εκσταση στην οποια ειναι γραμμενα τραγουιδια, με απλοικους εως και ηλιθιους στιχους κατα καιρους, τα οποια ομως δημιουργουν ορους ταυτισης μαζι τους, που πραγματικα τελικα ενθουσιαζεσαι.

Αρκετα ξεκαυλωσα με την αποψαρα μου, το ζητημα ειναι το cd των τοξικων, το οποιο απεκτησα πριν 10 μερες, οταν τα παιδια ηρθαν να παιξουν στην καταληψη του φυσικου. Και οφειλω να ομολογησω οτι δεν περιμενα να βρω το 2006 (καμια 10ετια ργοτερα απο τοτε που ακουγαμε κατα κορον τετοια μουσικη) cd με ελληνοφωνο punk που να ακουσω δευτερη φορα. Και ομως τα τοξικα μου απεδιεξαν οτι εκανα λαθος.

βεβαια απο την στιγμη που πειρα στα χερια μου το cd aki ειχα προκαταληφθει θετικα λογω του artwork το οποιο ειναι αυτο που εγω αντιλαμβανομαι ως politaclly correct αλλα οι πολυεθνικες το αντιθετο. to cd ειναι ενα μανιφεστο για την πειρατια, (πορφανως λαθος ορος) ή για το πως η μουσικη τελικα θα σωθει απο την ελευθερη διακινηση υλικου.

Χαρακτηριστικο ειναι το ομωνυμο τραγουδι το οποιο ειναι και το "χιτακι" του δισκου με την πιο προσεγμενη παραγωγη και ενορχηστρωση, με σκα στοιχεια, στο οποιο η θεση δεν ειναι απλα γαμιουντια οι πολυεθνικες, αλλα στηριξε την ανεξαρτητη μουσικη, και τον δισκοπωλη της γειτονια σου. ακουσε το εδω.

Τα υπολοιπα τραγουδακια ειναι γενικα συμπαθιτικα, οι χαβαλαδες φιλοι μου εχουν ηδη κολλησει με το "κοριτσι απο το παρισι". Αλλα πραγματικα πρεπει να βρουμε και το "παραδωσου" που ειναι η μεγαλη επιτυχια των live, αλλα βρισκεται σε προηγουμενη κυκλοφορια.

Γενικα λοιπον μια τετοια ηχογραφηση δειχνει οτι υπαρχει κοσμος που μπορει να κανει πραγματα στην ελλαδα. Και οτι πραγματικα μπορει ανεξρτητες κυκλοφοριες να σου γεμιζουν πολυ περισοτερες ωρες, και να σε διασκεδαζουν περισοτερο απο τις "επισημες".

Πραγματικα φετος το καλοκαιρι θα ακουσω περισσοτερς φορες το cd των τοξικων, απο το καινουργιο των pearl jam, οχι γιατι ειναι καλυτεροι απο τους pearl jam, αλλα γιατι ειναι πιο φρεσκο , πιο down to earth, πιο ρομαντικο, πιο καθημερινο πιο δικο μας.

Αλλα αυτη δεν ειναι και η ουσια του punkτελικα??? (θυμισου πως ξεικηνσε το punk ως αντιδραση στο δεινοσαυρικο ροκ).

Το cd to ζηταται απο τα παιδια στο toxica_apovlita@hotmail.com. (nomizv 6e)

Και οπου ακουστε να παιζουν, περαστε μια βολτα , αξιζει.

rainboy

ΥΓ(εχει κολλησει το συστημα και δεν μπορω να ανεβασω εικονες, το εξωφυλλο του δισκου, αλλα θα ξαναδοκιμσαω αργοτερα ή αυριο)

Nouvelle Vague - Bande A part

Oi Nouvelle Vague, επιστρεφουν με τον δευτερο τους δισκο, για τιτλο του οποιου διαλεγουν μια ταινια του γκονταρ (πρωτοπορου του nouvelle vague στον κινηματογραφο).
οι Marc Collin και Olivier Libaux, βρισκουν για αλλη μια φορα τραγουδιστριες που δεν εχουν σχεση με το ροκ της δεκαετιας του '80 (ουτε καν να εχουν ακουσει τα τραγουδια, και τα διασκευαζουν.
Ολες οι κριτικες γραφουν οτι αυτες οι διασκευες ειναι jazz. Λαθος δεν ειναι jazz. Θυμιζουν , ή εχουν τζαζ περασματα, αλλα δεν μπορεις να τι χαρακτηριζεις ετσι. Ειναι θα ελεγα χαλαρες εκτελεσεις με φυσικα οργανα και jazz διαθεση σε κλασσικα ροκ κομματια. Σε αυτο τον δισκο ξεχωριζουν τα killing moon (echo and tha bunnymen), ever falling in love (buzzcocks), blue monday (new order), i can't escape my self (sound.)
επειδη αποψε παιζουν οι new order κεταβαστε απο εδω την διασκευη στο blue monday.
και νομιζω οτι οσοι δεν τους εχετε ακουσει συνοτμα θα αποκτησεται και αυτον και τον προηγουμενο δισκο.

rainboy

GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR - " F#a#∞ "

Πέρυσι, ένα χειμωνιάτικο Σαββατόβραδο, με δυνατό αέρα, βρισκόμουν στο Σχοίνο μαζί με έναν φίλο μου. Το τζάκι ήταν αναμμένο, η ώρα περασμένη και εμείς χαλαρωμένοι αράζαμε στις αναπαυτικές πολυθρόνες. Ξαφνικά ο φίλος μου άλλαξε μουσική και έβαλε κάτι άλλο να παίζει, κάτι που δεν είχα ξανακούσει, κάτι που θα με έκανε αργότερα να ακούω ξανά και ξανά όταν θέλω να ηρεμήσω και να χαθώ στις σκέψεις μου. Για μία ολόκληρη ώρα είχαμε κρατήσει και οι δύο απόλυτη σιωπή. Εάν κάποιος μας παρακολουθούσε εκείνη την ώρα, θα νόμιζε πως ήμασταν απασχολημένοι αποκλειστικά με τις φλόγες από το τζάκι και από το καπνό των τσιγάρων που έκαναν βαριά την ατμόσφαιρα του μικρού χώρου. Η ψυχεδελική μουσική των GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR σε καταβάλει από την πρώτη νότα της. Οι μακρόσυρτες, πένθιμες μελωδίες σε έκαναν να χαλαρώνεις τόσο εύκολα, να ξεχνάς τις σκοτούρες σου και να ταξιδεύεις σε ένα κόσμο τελείως διαφορετικό. Ακόμα και τα ξεσπάσματά τους έχουν μία μελαγχολία η οποία να μεν σε ταράζει αλλά δεν σε τσιτώνει, απλά κάνει το ταξίδι σου ποιο βιαστικό. Γενικά ο χρόνος είχε σταματήσει. Δεν καταλάβαμε πως πέρασε μία ώρα. Εκείνο το βράδυ πρέπει να ακούσαμε αυτόν των δίσκο 2 με 3 φορές. Παρ’ όλα αυτά το cd αυτό δεν το ξανάκουσα, αφού πλέον δεν μιλάμε με το παλικάρι λόγο μιας παρεξήγησης, μέχρι που βρεθήκαμε με τον Rainboy στο σταθμό, φέτος το καλοκαίρι και το έγραψα. Οι G.Y.B.E. προέρχονται από τον Καναδά και το F#a#∞ είναι το πρώτο τους album το οποίο κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα σε βινύλιο το 1997 και αργότερα σε cd (αυτό έπεσε στα χέρια μας) το 1998. Οι 9μελής μπάντα κινούμενοι στα post-rock μονοπάτια έφτιαξαν έναν απίστευτο δίσκο που σας προτρέπουμε να τον ακούσετε. Περιέχει τρεις συνθέσεις: 1. The Dead Flag Blues, 2. East Hastings (μεγαλειώδες κομμάτι) και 3. Providence. Έτσι για την ιστορία να πούμε ότι το East Hastings ακούγεται και στην ταινία του Danny Boyle “28 Days Later” αλλά δεν βρίσκεται στο soundtrack της. Γύρισα λοιπόν Αθήνα και το έβαλα να παίξει. Για άλλη μία φορά ένιωσα τα ίδια συναισθήματα, στο μυαλό μου ήρθαν οι ίδιες εικόνες τις ανέμελης εκείνης βραδιάς. Όπως έχουμε ξαναπεί η μουσική που φτιάχνεται από ανθρώπους για ανθρώπους σου προκαλεί ρίγος και ανατριχίλα. Πόσοι από εσάς δεν έχετε συνδυάσει δίσκους ή κομμάτια με καταστάσεις που έχετε περάσει και κάθε φορά που τα ακούτε σας έρχονται εκείνα τα συναισθήματα που είχατε νιώσει την πρώτη φορά που τα ακούσατε! Ένα μουντό μουσικό διαμάντι που θα πρέπει να του δώσετε μεγάλη προσοχή.

mushroom freaks

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : HEATHENDOM - demo 2005

Οι HEATHENDOM δημιουργήθηκαν το 1998 και αποτελούνται από τους: Δημήτρη Κ.(φωνητικά,ex-Faded Memory), Λευτέρη Β.(κιθάρα), Μιχάλη Β.(κιθάρα), Γιάννη Μ.(μπάσο,ex-Decemberance) και Δημήτρη Σ(τύμπανα). Το συγκρότημα για ένα διάστημα είχε μπει στο πάγο επειδή δεν μπορούσαν να βρουν τραγουδιστή. Όταν αυτό έγινε (το 2000) ξαναδραστηριοποιήθηκαν, αλλά ο Μιχάλης δεν μπορούσε να συμμετέχει, λόγο προσωπικών υποθέσεων, αλλά μέχρι σήμερα βοηθάει ενεργά την μπάντα. Το 2005 κυκλοφόρησαν αυτό εδώ το demo το οποίο αποτελείται από 6 συνθέσεις κινούμενες στο παραδοσιακό doom metal με επιρροές από Candlemass, Memory Garden, Memento Mori. To Angelus, το οποίο ανοίγει το demo, σε βάζει αμέσως στο κλίμα. Ψαλμωδίες γεμίζουν το χώρο και το A Poem By Rote μπαίνει δυναμικά και σου θυμίζει τι σημαίνει doom metal. Τα φωνητικά αλλά και η μουσική παραπέμπουν αρκετές φορές σε King Diamond & Mercyful Fate χωρίς βέβαια να είναι στυγνή αντιγραφή των παραπάνω. Αυτό είναι και το στοιχείο που τους κάνει μία τόσο ενδιαφέρουσα μπάντα, δηλαδή η μίξη του doom με το στυλ του King και των Fate. Το War & Pain συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο με μία πολύ όμορφη μελωδία στα φωνητικά του Δημήτρη. Στο Mental Pabulum, το οποίο είναι instrumental, κάνουν την εμφάνισή τους και τα πλήκτρα τα οποία δίνουν μία μυστηριακή, τελετουργική ατμόσφαιρα. To Silent Mangling ξεκινάει με μία όμορφη μελωδία στην κιθάρα που σε ταξιδεύει μακριά, αλλά δεν κρατάει πολύ αυτό το ταξίδι μιας και οι κιθάρες παίρνουν ξανά τα ηνία. Το Haunted Within που κλείνει το demo αυτό, είναι και η μεγαλύτερη σε διάρκεια σύνθεση του group η οποία με τη ακουστική κιθάρα στην αρχή, σου προκαλεί ρίγος ενώ η μουντή ατμόσφαιρα σε καταβάλει. Πιστεύουμε ότι είναι ίσως η πιο όμορφη συνθετικά άποψη του group μιας και είναι πολύ δύσκολο να γράψεις ένα εντεκάλεπτο κομμάτι το οποίο δεν θα κουράσει τον ακροατή. Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που μας θύμισαν πώς παίζεται το καλοπαιγμένο παραδοσιακό doom, ακόμα και στις μέρες μας. Περιμένουμε νέα δουλειά γρήγορα… Doom or be doomed!!!
Το site της μπάντας είναι www.heathendom.4t.com και το e-mail :
heathendom@walla.com

mushroom freaks

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : NEED - promo 2006

Οι NEED σχηματίστηκαν το 2003 και αποτελούνται από τους: Jon S.V.(φωνητικά), Ravaya(κιθάρα), Κ.Κ.(μπάσο), Nikon(drums) και Constantin(κιθάρα). To 2004 κυκλοφορεί το πρώτο τους promo Avoidinme το οποίο απέσπασε πολύ καλές κριτικές. Έτσι ερχόμαστε στο 2006 και στην κυκλοφορία αυτού εδώ του promo. Μουσικά πατάνε πάνω στα σύγχρονα μονοπάτια του σκληρού ήχου. Το prog στοιχείο αναμειγμένο με ήχους από Αμερικάνικα συγκροτήματα και nu metal ήχους κάνουν το τελικό αποτέλεσμα να ακούγεται μοναδικό. Ναι καλά διαβάσατε… Το promo ξεκινάει με το Twinsoul με ένα riff βγαλμένο από τις στάχτες των Pantera. Δυνατός και τσαμπουκαλεμένος ήχος ξεχύνεται από τις κιθάρες (τα παιδιά έχουν κάνει φοβερή δουλειά σε αυτόν τον τομέα), αλλά και τα φωνητικά βρίσκονται στα σωστά επίπεδα, πότε μελωδικά και πότε αγριεμένα δίνοντας άλλη διάσταση σε όλα τα κομμάτια. Με το που ξεκινάει το Sea Of Lost Faces τεχνικές αρμονικές σου τρυπάνε το κεφάλι και στην συνέχεια ρέει σαν ορμητικό ποτάμι μία απίστευτη ριφάρα η οποία σε κάνει να ταρακουνηθείς για τα καλά. Στο Denmad τα σύγχρονα και πειραματικά στοιχεία είναι πιο εμφανή. Το refrain αλά Machine Head σου καρφώνεται με τι μία. Το Torn το οποίο κλείνει και το promo, αν είχε πιο πολύ βρομιά στις κιθάρες θα μιλάγαμε για ένα καθαρά stoner κομμάτι. Από την άλλη όμως αυτό είναι που κάνει τον ήχο τους και την μουσική τους άποψη μοναδική. Τέλος να μιλήσουμε και λίγο για την παραγωγή η οποία βρίσκεται σε πάρα πολύ καλό επίπεδο. Πιστεύουμε ότι οι NEED έχουν τις προδιαγραφές να γίνουν μία μπάντα η οποία μπορεί να κάνει το δυνατό μπαμ, αρκεί να μην το βάλει κάτω και να προχωρήσει ακάθεκτη. Και το λέμε αυτό γιατί στην Ελλάδα υπήρχαν και υπάρχουν αρκετές αξιόλογες μπάντες στον σύγχρονο metal ήχο που εξαφανίζονται μετά από λίγο καιρό. Παρ’ όλα αυτά οι NEED στα μέσα Οκτωβρίου θα κυκλοφορήσουν και το πρώτο τους δίσκο The Wisdom Machine και ευχόμαστε το καλύτερο για αυτή την μπάντα, που το αξίζει. Εσείς για αρχή κατεβάστε το Twinsoul από το site του group www.needband.com για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε σε αυτήν εδώ την παρουσίαση και μετά επικοινωνήστε μαζί τους στην ηλεκτρονική διεύθυνση info@needband.com

Υ.Γ. Το εξώφυλλο του promo τα σπάει…

mushroom freaks

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: LINEAR - Figures

Οι LINEAR δημιουργήθηκαν το 2004 και αποτελούνται από τους: Άρη Κ. (φωνητικά), Γιώργο Χ. (κιθάρα, πλήκτρα), Γιώργο Π. (τύμπανα) και Βίλλυ Κ. (μπάσο). Το Figures είναι η πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά, η οποία ηχογραφήθηκε τον Μάιο του 2006 και περιέχει 6 νέες συνθέσεις και 1 παλιότερη. Από το όνομά τους και μόνο, το οποίο είναι μαθηματικός όρος (linear = γραμμικός), μπορεί να καταλάβει κάποιος τα μουσικά μονοπάτια πάνω στα οποία βαδίζουν. Prog συνθέσεις, οι οποίες δεν αναλώνονται σε σόλο επιδειξίας, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι είναι απλές και μονότονες. Από το πρώτο κομμάτι (figures) φαίνεται η πειραματική τους διάθεση και μία σκοτεινή ατμόσφαιρα η οποία κυριαρχεί στο cd αλλά και σε αρκετούς στίχους της μπάντας. Στο δεύτερο κομμάτι (sword in the sand) τα πράγματα αρχίζουν και παίρνουν το δρόμο τους και τα prog στοιχεία κάνουν την εμφάνισή τους. Μία απίστευτη μελωδία από τα πλήκτρα σου καρφώνεται στο μυαλό. Η συνέχεια με το live the rest συνεχίζει από εκεί που είχαν μείνει, κοφτά rifs στην κιθάρα και πλήκτρα να ηγούνται με ένα όμορφο ρεφρέν. Στο leave them all behind οι τόνοι πέφτουν και ήρθε η ώρα για την φωνή του Άρη να σε ταξιδέψει μακριά. Το πέμπτο κομμάτι (light of night) πιστεύουμε ότι είναι το «χιτάκι» του cd με δυνατό riff και μελωδικό ρεφρέν, που ακούγοντάς το μερικές φορές αρχίζεις και το σιγοτραγουδάς. Το far from you κλείνει το δίσκο κινούμενο σε χαμηλούς τόνους. Το bonus track, bunch of flower, το οποίο είναι παλιά εκτέλεση, είναι το πιο σκοτεινό κομμάτι του δίσκου με αρκετά πειραματική διάθεση. Το Figures σε γενικές γραμμές είναι ένας καλοδουλεμένος δίσκος, με ωραίες συνθέσεις και σκέψεις. Θα μπορούσες να πεις ότι βρίσκονται αρκετά κοντά στο στυλ των Time Machine, Pain Of Salvation και Kamelot(ειδικά στις μελωδίες των πλήκτρων). Επίσης στα συν της δουλειάς αυτής είναι και το όμορφο βιβλιαράκι που συνοδεύει το cd με φωτογραφίες και τους στίχους των κομματιών. Τέλος η παραγωγή μπορεί να έγινε σε home studio (μη επαγγελματικό), αλλά είναι αρκετά προσεγμένη και δουλεμένη. Στο site της μπάντας www.LineaR.gr μπορείτε να ακούσετε κάποια samples των κομματιών ώστε να πάρετε μία πρώτη γεύση και στην συνέχεια να επικοινωνήσετε με το group για να αποκτήσετε το Figures.

mushroom freaks

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : SORROWS PATH - ''Resurrection''

Οι SORROWS PATH είναι μία από τις παλιές καραβάνες στο χώρο του doom στην Ελλάδα. Χρονολογούνται από το 1993. Από τότε έχουν κυκλοφορήσει ένα demo (Sorrows Path 1995) και ένα promo (promo ’96). Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για την δουλεία τους ‘Resurrection’ θα θέλαμε σαν mushroom freaks να πούμε ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που παρόλο που η μοίρα δεν τους τα έφερε όπως θα ήθελαν, δεν το έβαλαν κάτω αλλά συνέχισαν. Γιατί το λέμε αυτό; Το 1995 ο μπασίστας και ιδρυτικό μέλος της μπάντας, Τάκης Δρακόπουλος, πεθαίνει από μία σοβαρή ασθένεια. Δεν το βάζουν κάτω και συνεχίζουν, αλλά το 1998 παγώνουν το group λόγο στρατιωτικών υποχρεώσεων. Όταν βάζουν μπρος ξανά το 2000 η μοίρα ξαναχτυπά στο άλλο ιδρυτικό μέλος και κιθαρίστα, Κώστα Σαλομίδη, ο οποίος μετά από ένα ατύχημα με τη μηχανή μένει σχεδόν ανάπηρος. Παρόλα αυτά μετά από 5 χρόνια κουράγιου και ιατρικής βοήθειας ο Κώστας κατάφερε να βρει τη δύναμη στα χέρια του και να βγάλει λίγο θόρυβο με την κιθάρα του. Έτσι μετά από 7 χρόνια το group βρίσκεται ξανά μαζί. Τον Απρίλιο του 2006 παίζουν live (μετά από 9 χρόνια), support στους Solitude Aeturnus και την επόμενη μέρα η Eat Metal Records κυκλοφορεί το πρώτο τους album ‘Resurrection’ (όχι τυχαίος ο τίτλος). Το album αυτό είναι οι remastered versions του demo και promo. Αν αναλογιστεί κανείς ότι και τα 2 υπήρχαν μόνο σε κασέτα μιλάμε για ένα μικρό διαμαντάκι το οποίο θα μείνει αναλλοίωτο πλέον με το πέρασμα του χρόνου. Που κινούνται μουσικά; Στα χνάρια των Memento Mori, Solitude Aeturnus, Candlemass. Doom συνθέσεις και επική ατμόσφαιρα (σε ορισμένα σημεία) σε ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο. Ειδικά το ομώνυμο είναι ένα καθαρό doom κομμάτι. Περιέχει 6 μεγάλες σε διάρκεια, συνθέσεις, καλοδουλεμένα riffs και ωραία φωνητικά. Μιλάμε δηλαδή, για να μην το κουράζουμε το θέμα, για ένα προσεγμένο doom δίσκο. Πάντως για άλλη μία φορά μπράβο και ευχόμαστε να δώσουν το παράδειγμα σε άλλα group και να μην το βάζουν κάτω με το παραμικρό πρόβλημα, όπως γίνεται συνήθως. Το θέμα είναι, να αγαπάς αυτό που κάνεις… όπως οι SORROWS PATH.

‘The rampant fantasy in a time of mind elevation cannot lead there, the most depressing feeling after a terrifying experience cannot show you the way,only the thought of our beginning and our destination in this journey called lifecan show you the way to the sorrow's path’

Y.Γ. Για επικοινωνία με το group στείλτε ένα e-mail: sorrowspathmusic@yahoo.gr και επισκεφτείτε τη σελίδα της μπάντας στο internet: www.sorrowspath.tk

Track list: 1. No Possibility, 2. Flower, 3. Prince Of The Night, 4. True Hope, 5. Land Of Illusions (CHOPAR), 6. Sorrow’s Path

mushroom freaks

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : POTERGEIST - "Southwards"

Βραδάκι και έχουμε αράξει. Μιλάμε για διάφορα πράγματα και ανοίγουμε ένα μπουκάλι whiskey για να τα πούμε καλύτερα. Ξαφνικά στο δωμάτιο πλημμυρίζουν ήχοι και αρώματα από κάπου μακριά, από το μακρινό Texas. Το σκηνικό αλλάζει και αντί να βρισκόμαστε στο δωμάτιο, παντού γύρω μας έρημος γεμάτη θάμνους και κάκτους. Μπροστά μας ένας ατελείωτος μακρύς και ηλιοκαμένος δρόμος. Μία επιγραφή στη άκρη γράφει ‘Southwards’ 5miles. Ξεκινάμε προς τα εκεί γιατί αν μείνουμε δεν ξέρουμε τι μας περιμένει. Από πάνω μας πετάνε γύπες περιμένοντας να τα τεζάρουμε για να μας κατασπαράξουν (Race You To Your Grave). Περιπλανώμενοι και καταϊδρωμένοι βλέπουμε μια ταλαιπωρημένη φιγούρα στην άκρη του δρόμου (Beggar). Ζητάει ελεημοσύνη και παρέα. Του δίνουμε ό,τι έχουμε, μιλάμε και συνεχίζουμε το ταξίδι μας. Λίγο πιο πέρα μία μητέρα οδύρεται και κλαίει (Voodoo Mamma) για τον γιο της που την άφησε μόνη. Δίχως να μπορούμε να κάνουμε τίποτα συνεχίζουμε (Ride On) για τον προορισμό μας. Στο μυαλό μας τριγυρνάνε διάφορα. Δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω, πρέπει να τα καταφέρουμε, πρέπει να φτάσουμε στο προορισμό μας (Sanify Your Life). To βράδυ αράζουμε στην άκρη του δρόμου και κατασκηνώνουμε. Αναλογιζόμαστε τη ζωή μας, όλα μας φαίνονται τόσο μαγικά, τόσο ονειρεμένα. Ο ξάστερος ουρανός μας ταξιδεύει τόσο ωραία. Ίσως έφτασε η ώρα μας (Did My Time). Δεν μας πειράζει όμως, μιας και έχουμε ζήσει έστω και για μέρα τόσο όμορφα. Το πρωί σηκωνόμαστε και είμαστε ακόμα ζωντανοί. Σηκώνουμε το βλέμμα μας και μία επιγραφή γράφει… καλώς ήρθατε στο Southwards. Ένα μικρό χωριό στη μέση του πουθενά. Όλα ήσυχα και γαλήνια, όχι σαν τον δικό μας ηλίθιο κόσμο (Stupefaction). Πόσο θα θέλαμε να μέναμε εκεί, στη μέση του πουθενά, μέσα στην καρδιά της ερήμου (Desert’s Heart)… το μπουκάλι όμως έχει τελειώσει, όλο δείχνουν όπως πριν. Οι POTERGEIST με το ‘Southwards’ μας ταξίδεψαν μακριά με τους southern-metal ήχους τους. Όσα μπουκάλια και αν ανοίξουμε θα τελειώσουν, το cd των POTERGEIST όμως θα είναι εκεί, πάντα για να μας ταξιδεύει. Riffs στα χνάρια των Pantera, Down, COC, Superjoint Ritual και γρεζάτη φωνή είναι δύσκολο να περάσουν απαρατήρητοι. Σε γενικές γραμμές το ‘Southwards’ είναι ένα καλοδουλεμένο album που δεν θα πρέπει να λείπει από κανέναν. Τα παιδιά ψάχνουν για εταιρία και μόλις το κυκλοφορήσουν τσιμπήστε το χωρίς δισταγμό dudes.

Y.Γ. Για μία unofficial promo picture του album τσεκάρετε το site της μπάντας: www.potergeist.com

mushroom freaks

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : MORTAL TORMENT - Infernal Odium Schizophrenia (demo 2006)

Οι MORTAL TORMENT σχηματίστηκαν τον Αύγουστο του 2005 και αποτελούνται από : την Ρίτα (φωνητικά ), τον Έκτορα ( κιθάρα ), τον Γιάννη ( τύμπανα ), τον Στέργιο ( μπάσο ) και τον Αναστάση ( κιθάρα ). Μουσικά κινούνται στον χώρο του death metal και βαδίζουν ακουστικά στα χνάρια των Dying Fetus, Suffocation, Misery Index. Ερχόμαστε στο 2006 και στην δημιουργία του πρώτου τους demo με τίτλο ‘Infernal Odium Schizophrenia’. Περιέχει τρία κομμάτια γεμάτα ενέργεια, μίσος, οργή. Death to the bone. Τι θα ακούσετε; Ανελέητο blast beet, κοφτερά ριφς και brutal φωνητικά. Και για να μην πολυλογούμε, στείλτε ένα e-mail στα παιδιά και αποκτήστε αυτό το demo…μόνο τότε θα καταλάβετε. Το e-mail τους είναι : mortaltorment@hotmail.com και η ηλεκτρονική διεύθυνση της μπάντας : www.mortaltorment.tk .

Track list: 1. Decomposition In Vomit, 2. Profane And Torture, 3. Mortal Torment

Μπορείτε να κατεβάσετε και από το blog μας το πρώτο κομμάτι του demo:

Mortal Torment- Decomposition In Vomit

mushroom freaks

 

Stadium Arcadium (Red hot chili Peppers 2006)

Μερικές φορές αναρωτιέσαι μέχρι πια ηλικία μπορεί να έχει έμπνευση ένας καλλιτέχνης. Ειδικά άμα είναι κομμάτι μια νεανικής κουλτούρας (ροκ). Αλλά και μέχρι ποτέ να εξερευνάει νέα πράγματα. Και επίσης άμα φτάσει στην κορυφή, μετά τι πρέπει να κάνει;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που περνάνε από το μυαλό σου όταν ακούς συγκροτήματα σαν τους RHCP, να βγάζουν καινούργιο δίσκο.
Οι απαντήσεις, προφανώς μπορεί να ποικίλουν, αλλά σε μερικές περιπτώσεις είναι πιο επιτυχημένες από ότι σε άλλες.
Οι RHCP, αποφάσισαν να βγάλουν το 2006, μετά τις τρελές πωλήσεις των Californication και By the Way, έναν δίσκο best of με καινούργια τραγούδια.
Το αποτέλεσμα είναι να έχουν μέσα σε λίγες βδομάδες να κοντεύουν τις πωλήσεις των προηγουμένων δυο δίσκων, και να έχουν περισσότερα Νο1 από ποτέ.
Αλλά τι σημαίνει ένας δίσκος best of με καινούργια τραγούδια. Άλλο ένα σχήμα οξύμωρο που γραφώ για να σας μπερδεύω;;;;
Όχι. Σημαίνει ότι ακούς στα 2 cd, 28 τραγούδια, που σου φαίνεται ότι τα έχεις ξανακούσει, αλλά είναι καινούργια. Δεν είναι βεβαία σαν τους Placebo, που ακούς συνεχεία το ίδιο πράγμα εδώ και τρεις δίσκους. Αλλά ότι δεν προχωράνε σε καινούργιους πειραματισμούς. Αλλά θυμούνται όλους τους πειραματισμούς, από την εποχή που ατσουμπαλα αντιγράφανε τους Gang of Four, μέχρι την εποχή του Blood sugar sex magic, αλλά και τις πρόσφατες επιτυχίες.
Το Dani California, δεν είναι αντιπροσωπευτικό κομμάτι του δίσκου. Ο δίσκος δεν έχει αντιπροσωπευτικό κομμάτι. Ο δίσκος είναι αντιπροσωπευτικός της 25χρονης πορείας του συγκροτήματος, και όλη η δισκογραφία του είναι αντιπροσωπευτική του Starium Arcadium.
Με μια έννοια λοιπόν, αυτός ο δίσκος, είναι και ο τελευταίος του συγκροτήματος, καθώς συμπυκνώνει όλη την πορεία του συγκροτήματος, και όλες τις μεταλλάξεις που πέρασε. (εντάξει εκτός από το One Hot minute).
Βεβαία ακόμα και εδώ δεν μπορώ να μην πω ότι υπάρχουν και στιγμές που μας δείχνουν ότι μπορούν να πειραματιστούν και με αλλά στυλ όπως το Make You Feel Better, το οποίο είναι μια 60’ς πόα μελωδία.
Φυσικά το άλμπουμ είναι γεμάτο υποψηφία singles.
Έτσι και αλλιώς σε όλη την καριέρα τους δεν πήγαν ποτέ μπροστά την μουσική, αλλά είχαν το άγγιγμα του Μίδα, και έφεραν το (ας το πούμε) funk-rock, στο ευρύ κοινό.
Δεν περιμένουμε από τους RHCP να ξανακαλύψουν την Αμερική, αυτό έτσι και αλλιώς το κάνουν άλλοι. Αλλά μπορούμε να περάσουμε αρκετές ώρες και φέτος το καλοκαίρι, ακούγοντας τον δίσκο τους, καθώς θα είναι μια από τις πιο ευχάριστες παρέες τους επομένους μήνες.

rainboy

Στην καλιφορνια, τα κοριτσακια που φορανε μαυρα, ηδη τραβανε τα βυζια τους για τους She Wants Revenge. Εδω στην Ευρωπη αρχισε να φτανει ο αποηχος τους. Αν και στην πραγματικοτητα αργησε γυρω στα 25 χρονια.Λαθος εποχη ειναι αυτη που ζουμε.Θα τους ταιριαζε καλυτερα απο το She wants revenge.Ενα συγκροτημα (ο θεος να το κανει, δυο τυποι ειναι που βασικα παιζουνσ το pc, και ενιοτε χαστουκιζουν και κανενα οργανο).

Οι τυποι αφου αποφασισαν οτι υπαρχει ενα ιστορικο ανεκπληρωτο απο τον θανατο του Ian CUrtis , αποφασισαν να εκπληρωσουν τον ιστορικο τους ρολο.

Εχουν guts για να το κανουν;;;

ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ.

Οι τυποι παροτι απο πρωτοι αποψη μπορει να θυμιζουν electro συγκροτηματα προ 25ετιας, δεν εχουν feeling σκοτεινο, μαυρο και μιζερο, ωστε να μπορουν εστω να καπηλευονται αυτη την ιστορια.Θα καναν πολυ καλυτερα να πουν οτι παιζουν pop, ή κατι αλλο

.Οχι οτι παιζουν ασχημα. Αλλα πραγματικα δεν το εχουν τα παλικαρια, να παιξουν οπως θα ηθελαν.Αν εβγαζα ενα συμπερασμα θα ελεγα οτι ειναι σαν τους HIM σε electro.

Προφανως εχει και ωραια τραγουδακια για χιτακια, τα οποια στην αρχη σε ενθουσιαζουν. Αλλα σε τελικη αναλυση ειναι για 15 χρονα, που μπορει να τους ανακαλυπτουν ταυτοχρονα με τα μεγαθηρια τους ειδους, και τους προτιμουν επειδη εχουν πιο up to date παραγωγη.

rainboy

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : MAHAKALA - Self Titled Demo Ep

Οι MAHAKALA δημιουργήθηκαν το 2005 και αποτελούνται από τον Smirnoff (vox, ex-Choking Hazard), τον Big Badda (guitar, ex-Heavier Than God), τον Jim Bod (bass, Scums37) και τον Costa (drums, Lord13, Heavier Than God). Έχουν παίξει αρκετά live με σημαντικότερη την εμφάνισή τους μαζί με του Grand Magus (που μπορείτε να διαβάσετε στις κριτικές live στο blog μας), στα οποία τα σπάνε γενικότερα. Με επιρροές από old school punk, early heavy rock και από μπάντες τις stoner/sludge σκηνής δημιούργησαν αυτό εδώ το ep, το οποίο περιέχει 5 pure sludge κομμάτια, τα οποία πατάνε πάνω στο γνώριμο ύφος των Iron Monkey και Eyehategod. Κυριαρχούν Sabbath-ικά groovy sludge ‘n’ roll rifs, φωνητικά τα οποία φτύνουν μίσος και οργή, ανελέητο κοπάνημα στα drums, που σε συνδυασμό όλα αυτά σε κάνουν να γουστάρεις από την πρώτη στιγμή που το ακούς. Τα παιδιά βρίσκονται στο mastering και με new artwork θα το κυκλοφορήσουν από την ισπανική Parade Records. Για αρχή μπορείτε να τα ακούσετε σε μορφή java streaming από το www.myspace.com/sludgekings για μία πρώτη γεύση και να επικοινωνήσετε με την μπάντα στο εξής e-mail: mahakalaband@gmail.com . If it ain’t heavy, it ain’t Mahakala dudes.

Track list : 1. A Shovel Stuck In…, 2. Pool Of Kerosene, 3. Bloodspit, 4. Steaming Guts, 5. Dictated Homicide Of A Retard.

mushroom freaks

Pearl Jam

Να λοιπόν, η νέα κυκλοφορία των Pearl jam, αρκετά χρονιά αμέτε την τελευταία, και λίγους μήνες πριν την εμφάνιση τους στην Αθηνά.
Οι παλιοί οπαδοί σίγουρα θα έχουν ήδη σπεύσει να την αγοράσουν. Αλλά οι υπόλοιποι τι μπορούν να περιμένουν από τον Eddie Vader μια δεκαετία μετά την ακμή του συγκροτήματος του;;
Σίγουρα όχι τις επαναστάσεις του παρελθόντος.
Οι Pearl jam σε αυτό τον δίσκο γυρνάνε πίσω στον ήχο που τους έκανε επιτυχημένους στα 90’s, αφήνοντας πίσω τους πειραματισμούς των τελευταίων δίσκων. Ο ήχος τους εδώ είναι σαν να έχει βγει από τις μέρες της ακμής του grunge, σαν τα τραγούδια να είχαν γραφτεί την εποχή του ΤΕΝ.
Αυτό το γεγονός παρότι θα μπορούσε να μεταφραστεί σε χαράς ευαγγέλια για τους μουσόφιλους, δεν είναι αρκετό για να μας ενθουσιάσει. Μάλλον γιατί τώρα που σαρανταρίζει ο Eddie, δεν έχει την φρεσκάδα που είχε πριν από μια 15 ετια.
Κακά τα ψέματα, τα περισσότερα συγκροτήματα στον πλανήτη Γη θα «πουλούσαν την ψυχή τους στο διάβολο» για να έχουν ηχογραφήσει αυτά τα τραγούδια, αλλά για τους ιδίους τους Pearl Jam, έχουμε βάλει πιο ψηλά τον πήχη. Και κυρίως έχουν και ίδιοι ευθύνη, όταν πριν μια 5 ετια μας μπούκωναν με δεκάδες δίσκους να κυκλοφορούν ταυτόχρονα, με όλες τις περιοδείες τους, πήραμε αρκετή καλή δόση του ήχου τους. Για αυτό σήμερα περιμέναμε να προχωρήσει λίγο ακόμα., παρά να φτιάξει ένα δίσκο που να ακούγεται σαν ρετάλια των προ 10 αιτίας ηχογραφήσεων.
Τελικά ο δίσκος είναι ολοκληρωμένος, αψεγάδιαστος και έχει όλα τα στοιχειά που θεωρητικά θα ήθελες, αλλά τελικά δεν τον βάζεις πάνω από δεύτερη φορά να παίξει. (καλά μεγάλη κουβέντα λέω τώρα γιατί μετά μπορεί να φάω και γω
κανά κόλλημα και να το ακούω όλη μέρα, αλλά ως τώρα αυτή την εντύπωση μου δίνει, και προτιμώ να ακούω το καινούργιο των TOOL).

Rainboy

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : TARDIVE DYSKINESIA - "Distorting Point Of View"

Οι TARDIVE DYSKINESIA (όνομα ασθένειας προερχόμενης από χρόνια χρήση ψυχοφαρμάκων, σύμπτωμα της οποίας είναι, μεταξύ άλλων, και το τρέμουλο στα άκρα του σώματος) είναι η μετονομασία των OVERRIDE. Σαν OVERRIDE υπάρχουν από το 1997 και είχαν κυκλοφορήσει 2 demos τo 1999 (In Your Mind) και το 2002 (Not A Game). Σαν TARDIVE DYSKINESIA υπάρχουν από το 2004. Και ερχόμαστε στο 2006 και στη δημιουργία αυτού του δίσκου : Distorting Point Of View. Περιέχει 10 κομμάτια και κινείται στον ακραίο ήχο. Θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις τη μουσική τους νευρική, σαφής αλλά την ίδια στιγμή ανισόρροπη, κοφτερή όσο και όλκιμη. Mπορεί κανείς εύκολα να αναγνωρίσει την κίνηση των TARDIVE DYSKINESIA στα ίχνη σχημάτων όπως οι Meshuggah, οι Pantera όσο και κάποια συγκεκριμένα σχήματα της Relapse Records. Δηλαδή τεχνικό death με λίγα λόγια. Όλα τα κομμάτια του album σου σκάνε σφαλιάρες την μία μετά την άλλη και δεν σε αφήνουν στιγμή σε ησυχία, εκτός από το Rack In Aeons που κινείται σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια. Ενέργεια, τσαμπουκάς, δύναμη, οργή συγκεντρώνονται σε αυτό το cd το οποίο δεν έχει ξεκολλήσει από το cd-player μας. Το Distorting Point Of View αναμένεται να κυκλοφορήσει τέλη Μαΐου του 2006 από την Venerate Ιndustries. Για μία πρώτη γεύση μπορείτε να κατεβάσετε το No One Cares από www.u-f.gr . Επίσης σε λίγο καιρό θα ανεβάσουν το site τους www.tardivedyskinesia.gr και θα φτιάξουν αν δεν κάνουμε λάθος και ένα video clip για το κομμάτι Accelerated [R]evolution. Όταν βγει τσιμπήστε το άφοβα.

Track list: 1.diagnosis, 2.soul paramedics, 3.no one cares, 4.disbelief, 5.freak, 6.accelerated [r]evolution, 7.still…knocks, 8.odd man out, 9.rack in aeons, 10.paralysis

Y.Γ. Όταν δει κανείς το σχήμα ζωντανά θα καταλάβει…ενέργεια στο maximum!!!

mushroom freaks

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ : FLIPTOP BOX (promo 2006)

Οι FLIPTOP BOX δημιουργήθηκαν το 2003 και αποτελούνται από πρώην μέλη των: Κακές Συνήθειες , Νίπτω Τας Χείρας , Power και Acrobat. Το Απρίλιο του 2004 ηχογράφησαν το πρώτο τους demo cd (του οποίου τα κομμάτια τα βρίσκεις και στο promo). Έτσι ερχόμαστε σε αυτήν εδώ τη δουλεία τους, η οποία ηχογραφήθηκε τη περίοδο Αύγουστος-Οκτώβριος του 2005 και περιέχει 9 κομμάτια. Τώρα θα μας ρωτήσετε τι παίζουν… αν σας πούμε ότι είναι δύσκολο να απαντήσουμε τι θα μας πείτε!!! Θα προσπαθήσουμε να χαρακτηρίσουμε το μουσικό τους ύφος με μεγάλη δυσκολία. Καταρχήν έχουμε μία εναλλαγή ανάμεσα σε γυναικεία και αντρικά φωνητικά. Αυτό ήταν το εύκολο. Τώρα για την τεχνοτροπία τους έχουμε και λέμε: σε άλλα σημεία κοφτά ριφς (progressive) χωρίς να σου ζαλίζουν το μυαλό με ηλίθιες επιδεξιότητες, άλλοτε heavy σημεία όπως στο in your embrace και άλλοτε ατμοσφαιρικά και γαλήνια όπως στο brother keine. Γενικά επικρατεί ένα μυστηριακό-ατμοσφαιρικό ύφος σε όλα το promo τους. Θα μπορούσες να του δώσεις το τίτλο του post-alternative και να τελείωνε το θέμα, αλλά θα ήταν άδικο. Για να μην φλυαρούμε άσκοπα όμως επικοινωνήστε με τη μπάντα και αποκτήστε αυτό το promo γιατί είναι κάτι το ξεχωριστό. Το e-mail της μπάντας είναι: fliptopbox@mail.com
Κομμάτια από τη μπάντα μπορείτε να κατεβάσετε από: www.u-f.gr αλλά και από το site της: www.fliptopbox.tk

Track list: 1.no more, 2.withered dreams, 3.brother keine, 4.in your embrace, 5.evil bringer, 6.b.o.x., 7.waste my days, 8.close my eyes, 9.let’s descend.

mushroom freaks

Flaming Lips – At War With the mystics

Το συγκρότημα από την Οκλαχομα χτυπάει για άλλη μια φορά. 23 χρονιά μετά την δημιουργία του και 20 χρονιά μετά από τον πρώτο του δίσκο, συνεχίζει να προχωράει. Και πραγματικά συνεχίζει να πειραματίζετε με τον τρόπο που το κάνει την τελευταία 8ετια. Είναι στα αλήθεια, σαν να έχει ανοίξει μια τρυπά στον χρόνο, και ένα συγκρότημα, των 70’s, να ορθέ να ηχογραφήσει σε σημερινό στούντιο, και να παίξει με τα καινούργια κόλπα της τεχνολογίας. Και ειδικά σε αυτό τον δίσκο που το θέμα του (όχι δεν είναι concept, εννοώ το artwork κυρίως) του είναι οι εξωγηινοι, με ένα ρομαντικό, κομιξοειδη τρόπο, μας θυμίζει ακόμα περισσότερο την δεκαετία του 70. Η μουσική , για άλλη μια φορά ξεφεύγει από τις συνηθισμένες φόρμες, που έχουμε μάθει, και πραγματικά πολύ δύσκολα μπορούμε να την περιγράψουμε. Κάντε τον κόπο να τους ακούσετε στο my space υπάρχει τραγούδι από τον καινούργιο δίσκο, αν και φορτώνει ψιλο δυσκολα, γιατί γίνετε πανικός από επισκέψεις. Γενικά συνεχίζουν εκεί που σταμάτησαν στο Yoshimi, σε λίγο πιο ροκ ρυθμούς, αλλά με απείρους πειραματισμούς, από space funk μέχρι βρώμικο rock’n’roll. Εντάξει, προφανώς δεν είναι, Soft Bulletin. Αλλά σίγουρα είναι από τους καλυτέρους δίσκους που θα ακούσουμε φέτος. Βεβαία εμένα, μου ταιριάζει ο δίσκος αυτός σε χειμερινές νυχτερινές περιπλανήσεις (κυριολεκτικά και μεταφορικά), με αποτέλεσμα τέτοια εποχή που τον απέκτησα, να με χαλάει λίγο, καθώς θέλω να νυχτώνει νωρίς, και μέσα στο ημίφως του δωματίου, και εκεί που το κρύο σε διαπερνά, να ακούγεται το at war with the mystics.

Όσοι από σας, έχετε τους 2 προηγουμένους δίσκους, θα το έχετε ήδη αποκτήσει. Αν δεν έχετε ακούσει τίποτα από αυτούς, καιρός να κάνετε την αρχή.

rainboy

Spice - Fred's bowling center

Αν ακούγοντας αυτό το δίσκο των spice κάποιος σας περιέγραφε τους μουσικούς που παίζουν σε αυτόν σαν κάτι τύπους με afro μαλλί βγαλμένους από τα γκέτο της Νέας Υόρκης που ηχογραφούν κομμάτια για λογαριασμό της εταιρείας Stax δεν θα είχατε κανένα λόγο να διαφωνήσετε. Παρόλ’αυτα εδώ μιλάμε για γερμανούς μέσα από το αννόβερο οι οποίοι παιζουν ένα funk τύφλα να’χει ο Curtis Mayfield.Ρυθμικές κιθάρες, εμπνευσμένα πνευστά και δυνατό μπάσο χαρακτηρίζουν τον ήχο τους. Το album εναλλάσει αρμονικά το χορευτικό με το αργό, ατμοσφαιρικό funk.Κυκλοφόρησε το 1994 και παρά το ότι μιλάμε για μια πολύ καλή δουλειά και για μια περίοδο που δεν υπήρχαν καλές κυκλοφορίες, πέρασε στην αφάνεια. Αναμφισβήτητα απαραίτητο για αυτούς που συμπαθούν έστω και ελάχιστα αυτό το είδος. Martin Bettinghaus - lead vocals

Noshi Prenk - keyboards

Doc Alfonso - guitar

Margot Gontarski - bass

Max Ogilvie - percussion

Ulli Schuster - drums

Goldfinger

CALEXICO – GARDEN RUIN

Ένα συγκρότημα που το έχουμε συνδέσει με το πορφυρό χρώμα την ώρα της δύσης του ηλίου. Που μας έμαθε ν αγαπάμε την ραστώνη αυτής της ώρας, ειδικά το καλοκαίρι. Που παίζουν οι δίσκοι τα απογέματα του καλοκαιριού, εδώ και 5-6 χρονιά, σε μόνιμη βάση, και μας ταξιδεύουν σε ερήμους, σε τεκιλες στην Καλιφορνία και στο Μεξικό. Μάλιστα πέρυσι μας έδωσαν το απίστευτο τραγούδι με την Nancy Sinatra, (burning down the spark) και λίγους μήνες πριν την συνεργασία με τους Iron & Wine, έτσι μας άνοιξαν αρκετά την όρεξη. Έτσι σήμερα το πρωί κατενθουσιασμένος πήρα το Garden Ruin και το έβαλα στο αμάξι να του ακούσω και…..
ΤΙ έγινε ρε παιδιά;;;;; Που είναι οι Calexico;;;;;
Ναι, ναι , ναι . αυτό που ακούς δεν έχει καμιά σχέση με τους Calexico που ξέρεις. Αυτό είναι τυπικό alternative rock άλμπουμ, σε μέτριους προς σιγανούς ρυθμούς. Πάνε τα μεξικάνικα λατινικα κόλπα, τα flamenco και τα country περάσματα. Εδώ είναι ένας απλός, αμερικανικού συ, ροκ δίσκος που αν είχε ηχογραφηθεί από αγνώστους με άλλο όνομα, δεν υπήρχε περίπτωση να παιχτεί πέρα από κανένα τοπικό κολεγιακό σταθμό.
Εντάξει, καταλαβαίνω ότι οJoey Burns και ο John Converti, είναι δημιουργικοί μουσικοί, και θέλουν να πειραματιστούν και να το ψάξουν και αλλιώς. Αλλά συνήθως για να το κάνουν αυτό, οι περισσότεροι πετυχημένοι μουσικοί, φτιάχνουν ένα side project. Κάτι το οποίο κάνουν και αυτοί, καθώς μέσα στην δεκαετία που υπάρχουν οι Calexico, έχουν κυκλοφορήσει και αρκετό προσωπικό υλικό ο καθένας. Επίσης η πορεία των περισσοτέρων είναι η ανάποδη. Όσο περνά ο καιρός ξεφεύγουν από το τυπικό ροκ.
Βεβαία μου έλεγε κάποτε ένας 40ρης που παίζε κιθάρα, ότι αφού φτάσεις να σχόλησε κάμποσο καιρό με την jazz, ξυπνάς ένα πρωί, τσιτώνεις τον ενισχυτή και παίζει το Smoke on the water. Λέτε να έπαθαν κάτι τέτοιο και οι φίλοι μας.;;
Εντάξει έχει και ενδιαφέρουσες στιγμές ο δίσκος, έχει και σημεία σε latin κλιματικές ή ρυθμούς, αλλά γενικά αυτά τα ψάχνεις με το μικροσκόπιο.
Πάντως το είδος που παίζουν είναι μοναδικό (ή τουλάχιστον δεν έχω ακούσει άλλο συγκρότημα να παίζει έτσι) και κάθε άλλο παρά κορεσμένο είναι. Οπότε μακάρι στις επόμενες ηχογραφήσεις να γυρίσουν στον ήχο που αγαπήσαμε.

Γιατί πάντα όταν σουρουπώνει, και κάνει αφόρητη ζεστή, το χέρι μας αυτόματα θα βάζει τα cd τους στο κασετόφωνο.

rainboy

BABYLON CIRCUS – DANCES OF RESISTANCE

Να και κάτι που πρώτοι παρουσιάζουμε στην Ελλάδα (καθώς άμα αναζητήσεις στο Google, δεν υπάρχει τίποτα γραμμένο στα ελληνικά). Λοιπόν οι Babylon Circus είναι μια ζωντανή μουσική κολεκτίβα από την Lyon, που υπάρχει από το 1995, με αρκετές αλλαγές μελών, με 4 δίσκους, και εκατοντάδες συναυλίες σε αυτά τα χρονιά. Το μουσικό τους στυλ, είναι πραγματικά ένα τσίρκο. Ένα πολύχρωμο μωσαϊκό, από δεκάδες μουσικά είδη, και παραδόσεις, παιγμένα με έναν ειδικό τρόπο. Με έναν τρόπο σαν να είσαι όντως σε ένα τέτοιο θέαμα (τσίρκο) και να ακούς διαφορές μουσικές. Περίεργο ε???? Πως γίνετε να είσαι στο τσίρκο και να ακούς μουσική???
Ούτε εγώ μπορώ να πω με σαφήνεια, αλλά άμα θυμηθείτε το live hell at pachinko των Mano Negra, θα αρχίσετε να καταλαβαίνετε με την μοιάζει. Τώρα ξεχάστε ότι ακούτε τους Mano Negra στο Τόκυο, και σκεφτείτε ότι ακούγεται μια γαλλική κολεκτίβα, σε ένα αντιπολεμικό φεστιβάλ, κάπου στην κεντρική Ευρώπη, απόγεμα καλοκαίρι. Τώρα μάλλον έχετε μια αρκετά πιο σαφή εικόνα για το πώς ακούγονται οι Babylon circus. Βεβαία αυτός ο δίσκος ηχογραφήθηκε πριν 2 χρονιά, και ταιριάζει πιο σ εκείνες τις μέρες.
Πως περνάνε τα χρονιά!!!! Πριν 3 χρονιά τέτοιο καιρό ήμασταν καθημερινώς στον δρόμο κόντρα στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράκ. Ετοιμαζόμασταν να πάμε στην Θεσσαλονίκη τον Ιούνη, και συζητάγαμε, για το αν έχει δημιουργηθεί ή τέλος πάντων δημιουργείται, το «κίνημα των κινημάτων», το «πολύχρωμο» κίνημα της αντί-παγκοσμιοποίησης κτλ. Αυτό το κίνημα τότε σημαδεύτηκε και τα «πολύχρωμα» τραγούδια που του ταίριαζαν. Μanu Chao κτλ. Τώρα που πέρασαν τα χρονιά, η οποία απατηλή αισιοδοξία για τέτοια κινήματα, έχει ξεχαστεί, και είναι ξεκάθαρες οι πολιτικές θέσεις όλων, και τώρα που φαίνεται ότι δεν είναι το ίδιο, οι Ζαπατιστας, οι Βασκοι, οι Νεπαλεζοι, οι Παλεστινιοι, οι Βενεζουελανοι, οι Κουβανοι, και ο Προντι, το ΚΚΓ, το ΚΚΙ κτλ, έμεινε να θυμόμαστε με χαμόγελο εκείνες τις ημέρες.
Και αυτό το χαμόγελο γίνετε μεγαλύτερο όταν ανακαλύπτεις τους Babylon Circus. Μουσική βγαλμένη από τότε, γραμμένη σε 2 γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά), μουσική για να σου θυμίζει εκείνες τις μέρες, (άλλωστε το πρώτο track είναι συνθήματα από πορεία εναντία στον πόλεμο στο Ιράκ), και όλα τα τραγούδια αναφέροντα σε παρόμοια θέματα, άλλοτε τελείως φανερά, και άλλοτε αλληγορικά Από κει και πέρα η μίξη, ska, reggae, jazz, και πιο ethnic στοιχειων, σε μια καρναβαλική ατμόσφαιρα, δεν σε ξενίζει ιδιαιτέρα. Αντιθέτως πια σου φαίνεται τελείως φυσιολογική. Προφανώς οι Babylon Circus δεν ανακάλυψαν αυτό το είδος, ούτε κάνουν τίποτα αλλά τώρα που καλοκαιριάζει, άλλο που δεν θέλουμε να ανακαλύπτουμε τέτοια δροσερά πραγματάκια, με χαρούμενη διάθεση.
Λοιπόν το cd, από ότι κατάλαβα δεν έχει διανομή στην Ελλάδα. Στην Γαλλία πωλείται προς 8,99 ευρώ, και δεν ξερώ τι χρεώνουν σε μεταφορικά. Σε διαφορά p2p μπορείτε να το βρείτε γενικά. Ενώ περισσότερες πληροφορίες στο site τους, το οποία με τα flashakia, μου έσπασε γενικώς τα νεύρα. ενναλακτικα δοκιμαστε στο myspace

rainboy

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: SHATTERED HOPE - "A View Of Grief" (demo CD)

Οι SHATTERED HOPE δημιουργήθηκαν το 2002 και κινούνται στο χώρο του ατμοσφαιρικού metal με αναφορές σε doom και death στοιχεία. Έχουν δώσει αρκετά live σε μικρά clubs αλλά και σε διάφορα ανοιχτά festival. To 2005 κυκλοφόρησαν αυτό εδώ το demo με τίτλο A View Of Grief. Περιέχει 6 κομμάτια εκ των οποίων το πρώτο είναι intro. Από την αρχή σε προϊδεάζουν για την καταθλιπτική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί σε όλο το demo τους. Και πως την σερβίρεις σωστά; Mε brutal φωνητικά φυσικά. Μέσα από τις μεγάλες συνθέσεις τους διακρίνονται οι επιρροές τους από My Dying Bride και παλιούς Paradise Lost και Anathema. Το συν στην όλη υπόθεση είναι η καλοδουλεμένη παραγωγή για ελληνική μπάντα που βρίσκεται στο ξεκίνημά της. Προσθέτοντας και την ωραία δουλειά στο artwork μιλάμε για μια προσεγμένη δουλειά. Tο demo διατίθεται δωρεάν οπότε όποιος ενδιαφέρεται επικοινωνεί με την μπάντα στα εξής e-mail: thanos_vsh@yahoo.com και Shattered_hope_@hotmail.com.


mushroom freaks

 

MARK LANEGAΝ ISOBEL CAMBEL –BALLAD OF THE BROKEN SEAS

Αν κάποιος μου λέγε, ότι την άνοιξη του 2006, θα καθόμουν να ακούω και να ενθουσιάζομαι, με ένα δίσκο, οπου συνεργάζονται μια αντρική φωνή και μια γυναικεία, και τραγουδούν μπαλάντες θα τον θεωρούσα τρελό ή παρωχημένο. Και όμως. Υστέρα από ατελείωτες ώρες ακρόασης μουσικής, και όταν νομίζεις ότι το συγκεκριμένο είδος, έχει καταντήσει γραφικό, και δεν έχει πολλά ακόμα να πει, σκάει μπροστά σου αυτός ο δίσκος, Και αποδεικνύει ότι μπορούν ακόμα να γίνουν ενδιαφέροντα (βεβαία όχι ιδιαιτέρα πρωτότυπα) πειράματα.
Ο Mark, υπήρχε τραγουδιστής των Screaming Trees, και αργότερα των Queens of the Stone Age. Η Isobel, έγινε γνωστή από τους Belle & Sebastian. Αποφασίζουν λοιπόν το 2006, πολλά χρονιά, μετά την ακμή των παραπάνω συγκροτημάτων (την εμπορική τουλάχιστον), να βρεθούν σε έναν τέτοιο δίσκο. Όπως και να το κανείς η λέξη αποτυχία είναι η πρώτη που περνάει από το μυαλό σου.
Έλα όμως που αυτοί είχαν άλλη γνώμη. Από την μια η φωνή του Μark, βγαλμένη από τα βάθη των bars, του καπνού και του αλκοόλ, να θυμίζει ποτέ Tom Waits,και Nick Cave, κάποτε Johnny Cash αλλά καιPaolo Conte ποτέ δεκάδες άλλους τροβαδούρους. Από την άλλη η Isobel, γλυκιά, ανάλαφρη και ερεθιστικά, δίνει μια άλλη αίσθηση, δημιουργώντας στα τραγούδια μια λεπτή ισορροπία, που μολονότι δύσκολο καταφέρνουν να την διατηρήσουν.
Ο δίσκος ακούγεται πολύ ευχάριστα. Δημιουργεί έναν υφέρποντα συναισθηματισμό στον χώρο που παίζετε, μια δροσερά ρομαντική διάθεση στης ακροατές. Δεν είναι ο δίσκος που θα αλλάξει την πορεία της μουσικής. Αλλά μπορεί να γίνει μια πολύ καλή παρέα για αυτές τις ημέρες της άνοιξης.

Πάντως, επειδή κρύβω και μια Τατιάνα μέσα μου, αν δεν μάθω το παρασκήνιο της συνεργασίας, και «ό,τι» άλλο έχει παιχτεί, θα σκάσω.

rainboy

Sunny Μπαλτζή & Santa Fila – Jet Lag (κάτι αλλάζει;;;;)

Η ελληνική σκηνή έχει αρχίσει επιτελούς να δείχνει τα δόντια της.
Υπάρχουν άνθρωποι με όρεξη και ταλέντο, που μπορούν να πειραματιστούν και να κάνουν αξιόλογα γράμματα , και κυρίως σύγχρονα. Πράμματα που να μην είναι μίζερα και γκρινιάρικα. Δεν είναι ο μονός τρόπος να είμαστε ρεαλιστές, το να κλαίμε την μοίρα μας. Και δυστυχώς αυτό το νέα κίνημα ρεαλισμού στην μουσική τις τελευταίες δεκαετίες, έχει ταυτίσει τα δυο παραπάνω. Και αν και δεν μπορούν σήμερα να γίνουν «καταραμένοι», προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας δείξουν ότι είναι. Ε, αρκετά!!!!! Δεν είμαστε στην εποχή που έπαιζε ο Σιδηροπουλος λιώμα στο Αν και του πέταγαν κουτάκια. Πως μπορούν να κάνουν τους καταραμένους, όλοι αυτοί που γεμίζουν εύκολα στάδια, και τα περισσότερα σπίτια έχουν τουλάχιστον μια ηχογράφηση τους. Όχι ότι κακώς είναι επιτυχημένοι. Άλαλα πρέπει να καταλάβουν ότι μπορούν να κάνουν και αλλά γράμματα από την ωμή μιζέρια (δείτε λίγο την μελαγχολία του Μορισσευ, που δεν είναι καθόλου μα καθόλου μίζερη)


Αλλά ξέφυγα αρκετά από το θέμα. Το θέμα μας είναι το Jet Lag. Μια ελληνική δουλειά που πραγματικά με ενθουσίασε. Είχε μια σπάνια φρεσκάδα. Ήταν αυτό που έψαχνα να ακούσω καιρό και δεν το έβρισκα. Το Ελληνικό Ποπ- Ροκ της εποχής μας. Speedατο όσο πρέπει, αλλά όχι άτεχνο, όχι punkικο. Αρκετές κιθάρες, αλλά και αρκετοί ηλεκτρονικοί ήχοι. Η φωνή της Sunny, που σου μένει χαραγμένη (μολονότι δεν είναι κλασσική γυναικεία φωνή). Πιασαρικα ρεφραίν, αλλά όχι και χαζοχαρούμενα. Μουσική που μπορεί να σε συνοδεύει κάθε μέρα, και να γίνει κομμάτι σου, και εσύ δικό της.
Πάντως με κέρδισε για να είμαι ειλικρινής η διασκευή στο Sunny του Bobby Hebb, (το αγαπημένο μου τραγούδι στην Α’ Γυμνασίου, αλλά είχα 2-3 χρονιά να το ακούσω) , όχι γιατί μεταμόρφωσε πραγματικά το κομμάτι, αλλά και για την επιλογή. Και εδώ τίθεται αμείλικτο το ερώτημα. Γιατί γυρίζεις video-clip, με έναν σωρό guests, αρκετά ενδιαφέρον (και σκηνοθετικά, και σενάρια), το οποίο όμως ξέρεις ότι θα το βγάλουν ακατάλληλο. Και θα το παίζει μια φορά την βδομάδα το MAD στις 3 το πρωί. Εγώ αισθάνομαι πολύ τυχερός που είχα δυο φορές αϋπνίες, και ανοίγοντας την τηλεόραση πέτυχα το βίντεο, αλλά πραγματικά, δεν το ευχαριστήθηκα με μισόκλειστα ματιά. Για σοβαρευτείτε λίγο.
Όσο για την διασκευή στο «άδειο μου πακέτο» επειδή δεν εχω «δεθεί» τόσο με το πρωτοτυπο, δεν ειχα προβλημα, και αντιθετως μου αρεσε αρκετα.
Δυστυχως της προηγουμενες δουλειες δεν τις εχω ακουσει (ηδη τις ψαχνω βεβαια).

Τελικά φέτος (ειδικά στην ελληνική σκηνή) βλέπουμε το «ασθενές» φύλο να έρχεται στο προσκήνιο. Μετά τον εκπληκτικό δίσκο των Film, η Sunny, και σε λίγες μέρες ελπίζω να φτάσει στα χεριά μας το demo των Mary& The Boy. ΜΕ πραγματικό ενδιαφέρον περιμένουμε και αλλά φρέσκα γράμματα (στείλτε μας και σεις τα demo σας)

rainboy

Morrisey – Ringleader of the Tormentors

Αχα!!!
Καινούργιος δίσκος για τον αγαπημένο μας Μορισευ (τόσα χρονιά έμπαινα στο IRC ως bigmouth_strikes_again), που πέρυσι (ή για την ακρίβεια προπερσι), επάνελθε με 2 χιτακια που τα ακούσαμε χιλιάδες φορές, και θα κάνουν χρονιά να βγούνε από τα playlist μας.
Εκ πρώτης όψεως μου φάνηκε περίεργο το εξώφυλλο. Η αισθητική μου θύμιζε περισσότερο jazz δίσκο ή μάλλον Frank Sinatra, και λέω λες να έκανε καμιά στροφή και να μην το μάθαμε;;;;;
Αλλά έτσι είναι με τον Morissey, πάντα εκπλήξεις, ποτέ δεν ξέρεις τι θα ακούσεις, μέχρι να βάλεις τον δίσκο στο cd player.
Εντάξει τελικά δεν είναι Jazz, και είναι αρκετά καλός (όχι ότι το ένα αναιρεί το άλλο). Την παραγωγή την έχει αναλάβει ο Tony Visconti (David Bowie, T. Rex, Thin Lizzy, και συμμετέχουν μια Ιταλική παιδική χορωδία. Και ο Ennio Morricone. Και είναι όπως πρέπει να είναι ένας δίσκος του. Ατμοσφαιρικός, εσωτερικός και εγκεφαλικός, μελαγχολικός και συναισθηματικός όταν χρειάζεται. Και όταν λεμέ συναισθηματικός, δεν γεννούμε ελφροκλαψομουνικος, αλλά στο στυλ που μας έχει συνηθίσει από την εποχή των Smiths. Βεβαία στην συνεχεία έχουμε και τις ενστάσεις μας. Ολόκληρος Morrisey, και τέτοιος παραγωγός δεν μπορούν να βρούνε καλύτερος μουσικούς. Όχι ότι τα παιδιά δεν παίζουν καλά. Αλλά σιόρα θα μπορούσαν να βρουν άλλους, με φρέσκες ιδέες, που πραγματικά να απογειώνουν τις συνθέσεις. Αλλά όπως και να το κανείς, το κύριο σε αυτούς τους δίσκους είναι η στιχουργική του Morrisey. Είναι αυτή έπους δένει μαζί του, σε ταξιδεύει, σε μελαγχολεί και τελικά σε οδηγεί σε κάθαρση.

Σε γενικές γραμμές ο δίσκος είναι πολύ καλός (αν και εύκολοι εντυπωσιασμοί του ύφους, ισάξιο του Queen is Dead θα έπρεπε να λείπουν). Όσοι τον αγαπούν θα κυκλοφορούν μέχρι τα Χριστούγεννα αγκαλιά με αυτόν τον δίσκο για να τον ακούν παντού. Αυτοί που τελευταία τον ανακαλύπτουν θα ψάχνουν να βρουν κανένα Τάκη (που μάλλον δεν υπάρχει), αλλά καλά θα κάνουν και αυτοί να τεντώσουν τα αυτιά τους.
Ο Morrisey ευτυχώς θα είναι εδώ και θα μας χαρίζει αγαπημένες ηχογραφήσεις, για πολλά χρονιά ακόμα.

rainboy

Youngblood Brass Band - Is That A Riot?

Oι ίδιοι χαρακτηρίζουν την μουσική τους : Riot Jazz. Post-Hype. Drum Corps Punk. Hiphop/Horn freakout. 5 brass, 3 drummers, a sousaphone and an MC making as much noise as possible. Public Enemy and Antibalas hooking up in Cuba to talk about improvised music, the weather...and later swimming to New Orleans on principle. If KRS-One and Professor Longhair needed a backup band. Blaze/Sear/Brand/Light/Fuse/Burn/Spark/Fire.
Νομίζω ότι αυτό αρκεί για να εξάψει το ενδιαφέρον σε οποιονδήποτε. Πρόκειται λοιπόν για ένα ανατρεπτικο και ανεξάρτητο συγκρότημα από την Αμερική, αποτελούμενο από 3 κρούστες (πως λέγεται αυτός που παίζει κρουστά, αλήθεια;) 5 πνευστούς, 1 MC. Aλλά πέρα από τέτοια εντυπωσιακά χαρακτηριστικά, ο ήχος τους είναι κάτι που θα σε ενθουσιάσει στα αλήθεια. Είναι πολύ ζωντανός και συναισθηματικός, περικλείει μέσα του όλη την ιστορία της Νέας Ορλεανης (υπάρχει και τραγούδι που αφορά την καταστροφή), αλλά δεν τελειώνει εκεί, ακροβατεί από την jazz ως το hip hop, και κάνει ακόμα και τον πιο άσχετο με αυτά τα ιδιώματα ακροατή, να ενθουσιαστεί. Μουσική, απλή λιτή, χωρίς φανφάρες, με ακουστικά όργανα, που όμως σε κάνει να θέλεις να κουνιέσαι συνεχώς. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, και έντονα πολιτικοποιημένος στίχος, καυστικός σε πολλά σημεία (έτσι όπως θα έπρεπε να είναι το hip hop) που σου δείχνει τα παιδιά δεν είναι τυχαία. Δυστυχώς μόλις σήμερα τελείωσε η ευρωπαϊκή περιοδεία για αυτόν τον δίσκο, αλλά λογικά μέσα στο καλοκαίρι θα ξαναέρθουν από αυτή την μεριά του Ατλαντικού, για περιοδεία. Αυτούς να δούμε σε κανα φεστιβάλ, μπας και ξυπνήσουμε λίγο.


Ένας δίσκος που δύσκολα θα ξεκολλήσει από το repeat, απλά γιατί είναι μοναδικός.

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ

rainboy

Placebo – Meds

Oι PLACEBO είναι ένα συγκρότημα, που ποτέ μού dεν συμπάθησα ιδιαιτέρα. Όχι ότι δεν μου άρεσαν τα τραγούδια τους, κάθε άλλο, τα έλιωνα στο παίξιμο συνήθως. Αλλά κάποιες στιγμές, με γύρναγε τα άντερα που ήταν κάτι σαν την Madonna του συγχρόνου ροκ κόσμο, χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο. Ή μάλλον, απλά βασιζόμενοι στην ιδιαιτερότητα της φωνής του Molko, η οποία όντως μπορεί να απογειώσει οτιδήποτε (θυμήσου την καλοκαιρινή επιτυχία του First Day). Αλλά ειδικά ο τελευταίος δίσκος τους ήπαρ’ ότι συμπαγής, ήταν απίστευτα μια από τα ιδία. Και νόμιζες ότι για ανθέ τραγούδι ότι το έχεις ξανακούσει.
Στο καινούργιο συμβαίνει για μια ακόμα φορά αυτό. Ένα άθροισμα τραγουδιών-υποψηφίων επιτυχιών, τα οποία όμως νομίζεις, ότι ήδη τα έχεις ακούσει στο ράδιο και σε μαγαζιά, χιλιάδες φορές. Ή μονή αισθητή διαφορά με το παρελθόν είναι η μεγάλη χρήση των πλήκτρων, χωρίς και αυτό να κάνει συγκλονιστικά διαφορετικό αποτέλεσμα.
Οι φανατικοί θα το αγοράσουν κατευθείαν. Οι υπόλοιποι δεν χρειάζεται!!!! Κάθε φορά που θα θέλετε να ακούσετε placebo, θα ανοίγετε το ράδιο, ή θα πηγαίνετε για καφέ, και θα ακούτε . Τόσο απλά.
Πάλι θα μας φανέ τα συκώτια με τον Molko.
rainboy

Placebo – Meds

Oι PLACEBO είναι ένα συγκρότημα, που ποτέ μού dεν συμπάθησα ιδιαιτέρα. Όχι ότι δεν μου άρεσαν τα τραγούδια τους, κάθε άλλο, τα έλιωνα στο παίξιμο συνήθως. Αλλά κάποιες στιγμές, με γύρναγε τα άντερα που ήταν κάτι σαν την Madonna του συγχρόνου ροκ κόσμο, χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο. Ή μάλλον, απλά βασιζόμενοι στην ιδιαιτερότητα της φωνής του Molko, η οποία όντως μπορεί να απογειώσει οτιδήποτε (θυμήσου την καλοκαιρινή επιτυχία του First Day). Αλλά ειδικά ο τελευταίος δίσκος τους ήπαρ’ ότι συμπαγής, ήταν απίστευτα μια από τα ιδία. Και νόμιζες ότι για ανθέ τραγούδι ότι το έχεις ξανακούσει.
Στο καινούργιο συμβαίνει για μια ακόμα φορά αυτό. Ένα άθροισμα τραγουδιών-υποψηφίων επιτυχιών, τα οποία όμως νομίζεις, ότι ήδη τα έχεις ακούσει στο ράδιο και σε μαγαζιά, χιλιάδες φορές. Ή μονή αισθητή διαφορά με το παρελθόν είναι η μεγάλη χρήση των πλήκτρων, χωρίς και αυτό να κάνει συγκλονιστικά διαφορετικό αποτέλεσμα.
Οι φανατικοί θα το αγοράσουν κατευθείαν. Οι υπόλοιποι δεν χρειάζεται!!!! Κάθε φορά που θα θέλετε να ακούσετε placebo, θα ανοίγετε το ράδιο, ή θα πηγαίνετε για καφέ, και θα ακούτε . Τόσο απλά.
Πάλι θα μας φανέ τα συκώτια με τον Molko.
rainboy